13.1.17

Ο Κ.ΚΑΨΑΛΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ " ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ."


   

     ΛΙΔΟΡΙΚΙ , ΧΩΡΙΟ  ΜΟΥ  ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ..

Στην αγκαλιά της Γκιώνας ριζωμένο,χωριό μου αγαπημένο ,
μοιάζεις , με σπάνια   ζωγραφιά.
της πρώτης νιότης μου ταξίδι ονειρεμένο,πετράδι φυλαγμένο,
βαθιά , μες στην  καρδιά.

Χώμα λειψό,μ’ιδρώτα κι αίμα ζυμωνένο,προζύμι ευλογημένο
στου μόχθου τη σοδειά,
ανθίζει η πέτρα εδώ,και τ’αντρικό το χέρι,το τραχύ,το ροζιασμένο,
λιμάνι γίνεται,τη νύχτα κι αγκαλιά.

Στα βράχια,λες,η ελπίδα φυτεμένη,απ΄τη βαθειά την πίστη ευλογημένη,
καρπίζει,βγάζει ανθούς,
κι αν το ψωμί ‘ναι λιγοστό,έγνοια δε μπαίνει,η φαμίλια,πάντα αγαπημένη,
ξορκίζει,με τραγούδι,τους καημούς.

Στενά σοκάκια,γκαλντερίμια,λατρεμένα ,στην ευωδιά  πνιγμένα
δυόσμου,βασιλικού,
και κάπου εκεί στη ρεματιά,τ΄αηδόνια‘ρωτευμένα ,το λεν..ξετρελαμένα,
πλανεύοντας το νου.

Μοσχοβολάει τ΄αγιόκλημα,ανθισμένο,στις μάντρες κλαρωμένο
σε πάει στον ουρανό,
και το γεράνι παραδίπλα,μεθυσμένο, σεμνό …κοκκινισμένο,
στέκει άλαλο,βουβό.

Στην ισκιωμένη ρεματιά,που ήλιος δεν περνάει,ο νους συχνογυρνάει,
σε χρόνους μακρινούς,
δίπλα , η βρυσούλα,η Βουλωμένη,τραγουδάει, βάλσαμο ..δροσερό κερνάει,
γιατρεύει τους καημούς.

Πλάνος ο νους,ταξιδευτής ,σε πάει στα περασμένα,πουν΄καταχωνιασμένα
στα βάθη της καρδιάς,
φίλοι χαμένοι, έρωτες  , ονείρατα σβησμένα,στου χρόνου το ντουλάπι ξεχασμένα,
θυμάσαι...θυμάσαι και πονάς.

Μοσχομολόχες στις αυλές,τσετσέκια ,μενεξέδες,πολύχρωμοι  πανσέδες,         
  παράδεισου ευωδιά,
κάνουν  τις πίκρες , τους καημούς ,  του έρωτα τους στεναγμούς
ελπίδες στη καρδιά .

Και σαν τ’απόσκια πέσουν στο Κοτρώνι , και γαληνεύουν όλα , σαν νυχτώνει ,
τραγούδια στις αυλές ,
στα παρασπόρια , στο παλιό τ’αλώνι , στεργιώνει η αγάπη στου έρωτα τ’αμώνι,
μ’ολόκρυφες ματιές .

Στις βρύσες τις παλιές , τις ζηλεμένες , κοπέλες , λεμονιές …ολανθισμένες
σκορπίζουνε ολόγυρα ευωδιά ,
και  σαν  φανούν  τα  παλικάρια διψασμένα  , με  μιας γαρδένιες γίνονται ανοιγμένες
, τους  κλέβουν  την..καρδιά…
\
 Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι...

ΣΗΜ : Κάποια  ποιήματα αγαπημενοι  μου φίλοι  δεν τελειώνουν  ...ποτέ , όπως  το πραπάνω , τελειώουν  κι΄αυτά μαζί με τη  ζωή του ποιητή ,,

 Κωνσταντίνος Ευθ, Καψάλης 

ΣΥΛΛΟΓΗ : " ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ  ΣΤΗ ΖΩΗ "

Λιδορίκι  καλοκαίρι   2000
Αθήνα     5-11-2016
...............

ΔΙΑΒΑΖΕΙ  Ο  Κ.ΚΑΨΑΛΗΣ



                                                           www.lidoriki.com

No comments: