21.1.17

" AΛΩΝΑΚΙ " 65 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ...



Ξεκινώντας  φίλοι  μου  το  οδοιπορικό  αναμνήσεων  του  Αλωνακιού , καλό θα  είναι  να  αναφέρουμε την  πρώτη  ιστορική καταγραφή  του Επαχτίτη  Λογοτέχνη - ιστορικού Γιάννη  Βλαχογιάμμη , όπου  περιγράφει γλαφυρότατα το  αντάμωμα  ΕΞΟΔΙΤΩΝ ΚΑΙ  ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΩΝ...



Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ “ ΑΝΤΡΕΙΩΜΕΝΩΝ “

 
ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΕΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
Του Γιάννη Βλαχογιάννη
181
Η πλατεία “ Αλωνάκι “ όπως ήταν το 1950
* *
" Το Μεσολόγγι μένει πίσω πια , στη χαλασιά , στην αλαλιά του . Νους και καρδιά το διώχνουν και το σπρώχνουν μ' αποστροφή της λησμονιάς τα σαραντάβαθα , στ' αβασίλευτα σκοτάδια του χαμού .
Φαρμάκι είναι στα χείλη τ' όνομά του . Κι' αυτό αραχνιασμένο , γυρίζει πίσω μ' όλα του τα σάβανα , κι' ορθώνεται στα μάτια σαν ξαναζωντανεμένος νεκρός . Αν τόσα στήθια , για το Μεσολόγγι , κάστρο πυργωθήκανε σκληρότερο απ' τ' ατσάλι , τα στήθια αυτά και τα κορμιά καπνός γενήκανε και στάχτη τώρα , και χαθήκανε στον άνεμο και παν .
Το ίδιο , ας ήτανε και μπορετό να' χε χαθεί , ποτέ μην είχε γεννηθεί το Μεσολόγγι το πικρό . Ας του'πεφτε κακιά αστραπή να το'καιγε , πριν απόνα λιμνοχώρι ταπεινό ξεβγεί στον κόσμο και φανεί ψηλότερο απ' τον Όλυμπο , κι' αστράψει και βροντήσει .
Και τώρα , που είναι του Μεσολογγιού η φωτιά η μεγαλωμένη και που η βροντή ; Αφού έτρεξε γοργό το δρόμο της και σκόρπισε το χαλασμό , χαλάστηκε κι' η ίδια . Κι' απόμεινε μιας σπιθαμής μαύρη καπνιά στρωμένη , δυο ζευγαριών καψαλισμένος τόπος , εκεί που πρώτα πυκνό ρουμάνι από δεντρόκορμη παλληκαριά , δρυμός παρθένος απ'τη μοίρα της Ελλάδας φυτρωμένος , έδειχνε της ομορφιάς τον πιο αγνό ανθό , τα πιο ακριβά του κόσμου δώρα , την ιδέα , την πίστη , την αγάπη .
Της φρουράς τ' απομεινάρια ακολουθάνε την ανηφοριά , του δρόμου το κυμάτισμα , σα συμπεθερικό βουβό , ξένο απ'τη χαρά του γάμου . Της φωτιάς τ' αποκαϊδια , άντρες και γυναίκες λιγοστές , πεντ' έξι , ντυμένες τ' αντρικά τους , σκυφτά κορμιά μισόγυμνα , στήθια στυμμένα , αρμοί και κατακλείδια αχνά ξεπεταγμένα , μάτια βαθουλά , δεν κοιτάζουν την κατάντια τους , δεν μιλάνε και δεν νοιάζονται τη συντροφιά τους γύρω , άχαρη συντροφιά σε γάμο καλεσμένη , που δε στάθηκε ποτέ .
Κούφια κουφάρια από την πείνα χορτασμένα , γονατισμένα από τη συφορά ,πάνε στο δρόμο τους συρτά μεθυσμένα , και δεν ξέρουν ούτε τ' ανοιξιάτικο ξεφάντωμα ,που χύνεται τριγύρω , ίσως για χαρά δική τους , ούτε την απίστευτή τους λευτεριά , που ξαναβρήκανε μονάχοι αυτοί , κι' όχι άλλοι , τίποτε δεν βάνουνε στο νου .
Τ' άγιο ψωμάκι μοναχά παρακαλάνε κάπου λίγο να βρεθεί . Δε νοιώθουν πια ούτε αν υπάρχει και χαρά , ούτε και κόσμος αν υπάρχει . Μονάχα το ψωμί .. Κανένας τους δεν θέλει πίσω αγναντεύσει τι δρόμο άφησε , τι δρόμο πήρε . Το ξέρουν , είναι κααταπόδι τους ο οχτρός , Τούρκος είναι κι' ο Χάρος . Όμως αν χτυπάει αυτός , χέρια δεν έχουνε , μήτε άρματα ν'αποκριθούν . Αλύπητος ο οχτρός , το ξέρουν κι ας χτυπάει .
Μοιάζουνε σα να'χασαν το δρόμο τους , του δρόμου το σκοπό , κάτι χειρότερο , σαν αποξενωμένοι μοιάζουν απ' της ζωής το σύνορο , σε σκοτεινή ερημιά ριγμένοι , που τη διαγουμάνησαν αθώρητα θεριά . Στο δρόμο , έρημα , αρπαγμένα και χαμένα τα χωριά , τα σπίτια ολάνοιχτα σαν άδειοι τάφοι , χωρίς τον ίσκιο ζωντανής ψυχής , χωρίς ακόμα και τ' ορνιθολάλημα , και του σκυλιού το γαυγητό . Έτσι δέχονται το ξένο συμπεθερικό , και τ' αγναντεύουν που περνάει . Οι χωριανοί , όσοι ξαναμείναν , πιάσαν τα βουνά , αιώνια καταφύγια , να γλυτώσουν . Και δεν είναι τώρα πουθενά ένα χέρι σπλαχνικό να δώσει το ψωμάκι , την αρρώστεια και τη λιγοψυχιά να λεημονηθεί .
Ένας - ένας ,όσοι ακούν τη σπίθα τη στερνή να τρεμοσβήνει στην καρδιά , μένουν πίσω και ξαπλώνονται στις ξώπορτες που χορταριάσανε , στα παραγώνια που για χρόνια τη φωτιά τους χάσανε , κι' εκεί , κατάχαμα , γυρεύουνε και βρίσκουν την ανάπαψη . Κι' οι άλλοι παν . Και πιό πολλοί είναι που απομένουν πίσω , στα μονοπάτια τα τραχιά , παρά οι ζωντανοί που προχωράν . Έτσι , όσο πάει λιγοστεύει το λιγόζωο συμπεθερικό . Της Έξοδος τ' αντίβροντο γέμισε των βουνών τα κάρκαρα , λιάκουρες και κλεισούρες αντιβουίσαν , κι' οι κρυμμένοι χωριανοί βγήκανε τέλος από τους κρυψώνες τους και τρέξαν από πίσω στο συμπεθερικό , σα διψασμένα αγρίμια , να ρωτήσουν και να μάθουν . Τους προφτάσανε πολλοί στο Λιδωρίκι . Εκεί , μπρος στ' αχνισμένα λείψανα , που δείχνουν της ζωής τη φλόγα μεσ΄τα μάτια τους να θαμποσβήνει σα μακρυσμένο απόβραδο , οι χωριανοί λησμονήσαν και το ρώτημα και το άκουσμα .
Άλλοι λειψό ψωμί ζυμώσαν , άλλοι ψήσαν αρνάκι τρυφερό , άλλοι ξετρυπώσαν τ' αντιψύχι του παλιού κρασιού και στρώσαν το τραπέζι , όλο δαφνόμυρτα , και μοίρασαν το φαί , λίγο από..λίγο , κι' ενώ τους βλέπουνε να τρώνε , μένουν αυτοί γονατιστοί και κλαίνε .
Δες όμως και τι θάμα ήταν αυτό . Όχι σαν ηλιοβασίλεμα που φεύγει , μα σαν κοντινή ανατολή η ζωή γυρίζει στη ματιά τους .Το χαμόγελό τους μοιάζει με του Αυγερινού το πρωτοχάραμα , και ξαφνικά λάμπει στο μέτωπό τους τ' άγιο αστέρι το λαμπρό . Είναι του Μεσολογγιού η θύμηση η γλυκειά που ξαναγύρισε κι' έφεξε γύρω . Σηκώνονται απ' το τραπέζι το΄λιτό . Άντρες - γυναίκες σιάζουν τ' αχτένιστα μαλλιά , σφίγγουν τη μέση , χεροπιάνονται όλοι νιάτα , από θείο πιοτό γεμάτη την καρδιά .
Ένας σουλιώτης , που' κρυβε στα στήθια τη σημαία του Μεσολογγιού , την ξετυλίγει , την κρεμάει απ' ένα κλάδο . Δεν είναι πια σημαία του πολέμου αυτή , φλάμπουρο είναι γάμου , και κάνει τη χαρά του το λυπημένο συμπεθερικό , και παίρνει τη λαχτάρα της ζωής για νύφη , νύφη μια και μόνη .
Ο λόγος ο στοματικός , που φύλαξε του θείου αυτού χορού το θάμα , λησμόνησε για το τραγούδι να μας πει , που είπαν οι χορευτάδες . Μα θα'πρεπε τέτοιο τραγούδι στόμα ανθρώπου να μη το ξανατραγουδήσει . Θα ' πρεπε μονάχα σ' άγιο βήμα , που δεν τό'χτισε χέρι ανθρώπινο , εκεί που προσκυνιέται κι΄ο ήχος του να μοιράζεται σαν από δισκοπότηρο, με τη σταλαματιά , σα γάργαρο νερό μαργαριτάρι σε φρυγμένα στόματα ."
Ολοζώντανη , η περιγραφή του ανταμώματος των χιλιοβασανισμένων Εξοδιτών του Μεσολογγιού , που με χίλιες στερήσεις και ταλαιπωρίες έφτασαν στο Λιδορίκι , όπου οι χωριανοί τους πρόσφεραν ψωμί , φαί , κρασί και νερό , κι απάνω στο κορύφωμα του πόνου και της απελπισιάς , ξαλαφρωμένοι , έπιασαν το χορό στο Αλωνάκι , το χορό των..." αντρειωμένων " ....
  Έτσι κατέγραψε το “ αντάμωμα “ Εξοδιτών και Λιδορικιωτών , ο Επαχτίτης λογοτέχνης Γιάννης Βλαχογιάννης ..

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ 


   Η  ΠΡΩΤΗ  ΜΟΥ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ....

   H πρώτη σημαντική αλλα  και  τραγική  αναμνησή  μιυ εκείνης της  εποχής , είναι  φίλοι  μου , απ' τη  βραδιά της  18-4-49 , που  οι  αντλαρτες  προσπάθησαν  να  μπουν στο  Λιδορίκι  και  φυσικά  να  το  κάψουν , ήμουν  τότε  μόλις  6  χρόνων και  κάτι  μηνών ..
   Διαβάστε  φίλοι  μου τις  λεπτομέρειες  που  έχει  " καταγράψει " το  παιδικό  μου  μυαλό, ΕΙΝΑΙ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ  ΑΠΟΣΤΕΥΤΕΣ ...

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ  ΠΑΙΔΙΚΗ  ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΚΑΙ  ΣΧΟΛΙΑ ΑΠ ΤΗΝ  18-4-1949 
   Ο  συγγραφέας , ο..μπάρμπα Θανάσης Ευσταθίου , ζούσε  και ..βασίλευε  στο Νιού Τζέρσυ των Ηνωμένων πολιτειών , μέχρι  πριν 2-3 χρόνια , ήταν  δε πρωτοξάδελφος  του μπάρμπα  Θανάση  Ευσταθίου , που  είχε  το  καφενείο  στη  Βαθιά .
          Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ  18ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ  1949
   Όπως την έζησα , παιδί 6 χρόνων και 3 μηνών .
   Πολλές λεπτομέρειες για τα γεγονότα της βραδιάς εκείνης , για όσα δηλαδή διαδραματίσθηκαν πριν και κατά την είσοδο των ανταρτών στο χωριό μας , δεν θυμάμαι , για ένα απλό , απλούστατο λόγο :διότι δεν ήταν δυνατό ένα παιδί 6 χρόνων ,και σε τέτοια κατάσταση που επικρατούσε , να κυκλοφορεί στο δρόμο , αλλά έχω χαραγμένες ολοκάθαρα στο μυαλό μου , με την ευκρίνεια της παιδικής μνήμης , όλα όσα έγιναν μέσα στο χώρο που είχαμε μαζευτεί , η οικογένειά μου , και μερικοί γείτονες , για να μπορέσουμε να σωθούμε .
   Όπως έχω αναφέρει , το κτίριο που στεγαζόταν , τότε , η Αστυνομία , ήταν της οικογενείας μου , είναι τριώροφο απ' την κάτω μεριά , λόγω της κλίσης του εδάφους , και ισόγειο απ' την πάνω , στο δημόσιο δρόμο . Ήταν λιθόχτιστο και είχε χτιστεί τελευταία , μετά το 1940 , και είχε ένα πολύτιμο , για την περίσταση , πλεονέκτημα , δεν είχε κεραμοσκεπή , αλλά ταράτσα , πλάκα..μπετόν αρμέ , και μάλιστα τόσο γερή , που όταν πρόσφατα , πέρσι , φκιάχνοντας κεραμοσκεπή , πάνω απ' την πλάκα , προσπαθήσαμε να ..κόψουμε ένα εξέχον κομμάτι ( κεφαλόσκαλο ) ο μάστορας..δεινοπάθησε , δεν κοβόταν με ..τίποτα , παρ' ότι ήταν ηλικίας άνω των 50 χρόνων , και φυσικά φκιαγμένη με ..υλικά και..τεχνολογία της εποχής εκείνης .
   Στην ταράτσα λοιπόν , που έχει εμβαδόν , γύρω στα 170 τ.μ. , και στις τέσσερις γωνίες της , είχαν χτιστεί τέσσερα πολυβολεία , λιθόχτιστα , και με τσιμέντινες ενισχύσεις  ( ..σενάζι ) καθώς και στέγες , όλα είχαν το κλασσικό στρογγυλό σχήμα , έχοντας πολεμίστρες ολόγυρα . Επίσης είχε χτιστεί περιμετρικά , σ' όλοκληρη την ταράτσα , ένα πέτρινο τειχίο , ενισχυμένο με ζώνες μπετόν αρμέ , ύψους περίπου ενός μέτρου , που κάλυπτε τη μετακίνηση των πολεμιστών , από πολεμίστρα σε..πολεμίστρα , αλλά και σε όλες τους γενικά τις κινήσεις .
   Το κτίριο αυτό , ήταν φκιαγμένο απ' τον πατέρα μου στις αρχές της δεκαετίας του '40 , και χρησιμοποιούνταν σαν μαγαζί , Ζαχαροπλαστείο -Εστιατόριο , όταν όμως η κατάσταση έγινε..έκρυθμη , επιτάχθηκε απ' την Αστυνομία και έγιναν όλα αυτά τα έργα που αναφέραμε και έκτοτε , ακόμα και σήμερα , το σπίτι μας αναφέρεται " Αστυνομία ".  
   Στον πάνω-πάνω όροφο , ισόγειο στο ..δρόμο , β' όροφος απ' την κάτω μεριά , ήταν τα γραφεία της Υποδιοίκησης Χωροφυλακής , γραφείο Διοικητού , Γραμματεία , δωματιάκι Διαβιβάσεων , ασυρμάτου , τηλ/νου κλπ , και γραφεία των υπολοίπων ανδρών . Στον από κάτω όροφο , που είχε , και έχει , μόνο εξωτερική επικοινωνία , ήταν το μαγειρείο , χώρος εστιάσεως ( τραπεζαρία ) , και στο βάθος ήταν ο θάλαμος ύπνου των ανδρών , χώρος φύλαξης των όπλων και πίσω-πίσω , προς το δρόμο , υπήρχε και ένα..κρατητήριο , ..ιστορικό , πια αυτό για τα χρόνια εκείνα .
Σχ.β'
Σας δίνουμε , σε..επανάληψη , το σχεδιάγραμμα του φίλου του Τάκη Παπαδόπουλου , στο οποίο έχουμε κάνει μια..μικρούλα ..παρέμβαση , σημειώνοντας με ..ημικύκλια τις θέσεις των πολυβολείων , στις τέσσερις γωνιές της ταράτσας , και με ένα ..βέλος προσδιορίζουμε την απόσταση μεταξύ της Αστυνομίας , έτσι το λέγανε πάντα το σπίτι μας , και ακόμα κάποιοι το λένε , και του Ευσταθαίικου σπιτιού , που βρίσκεται λοξά απέναντι στο δρόμο , και σε απόσταση όχι μεγαλύτερη των 20 μ .
   Τα πολυβολεία , ήταν έτσι , κατάλληλα προσανατολισμένα για να καλύπτουν όλο το γύρω χώρο , όπως βλέπουμε το σχεδιάγραμμα , απ' τα δυο , προς το δρόμο , πολυβολεία το δεξιό , είχε την κυριότερη... αποστολή , γιατί είναι λοξά απέναντι με το Παλιόραγκο , το λόφο πάνω απ' τον Άγιο Ευθύμιο , τοποθεσία που είχε ελεύθερη διέξοδο , προς τα πίσω , την Γκιώνα , και από εκεί ολμοβολούσαν και..πολυβολούσαν οι αντάρτες , που σκοπό , πάντα , είχαν να..κατεδαφίσουν την Αστυνομία , κάτι που ποτέ δεν κατάφεραν , διότι αν το είχαν καταφέρει , η εξέλιξη της μάχης του Λιδορικίου θα ήταν τελείως διαφορετική , και οι συνέπειες ..τραγικές ...
Απ' τα δύο μπροστινά πολυβολεία , λοιπόν το ένα όπως είπαμε κάλυπτε , την πλευρά προς τον Παλιόραγκο , ελέγχοντας ταυτόχρονα το κέντρο του χωριού , Αλωνάκι , Βαθειά καθώς και την κάτω και δεξιά του Παλιόραγκου περιοχή , τον Γυφτομαχαλά , το άλλο μπροστινό κάλυπτε την περιοχή προς τα σχολεία και το δρόμο προς Ναύπακτο , βέβαια η ορατότητά του ήταν περιορισμένη , αν και τότε πολλά σημερινά σπίτια δεν υπήρχαν .
Απ' τα άλλα δυο πολυβολεία , της πίσω πλευράς , κάλυπταν , τη ρεματιά , το..Σκατόρεμα , όπως το λέμε , μέχρι κάτω μακριά , τον Κούστη και το νεκροταφείο , καθώς και όλη την πέρα πάντα μέχρι τον Αντώνη , το ρουμάνι και το δρόμο προς Καρούτες .
1953 - από Σερεντέλη .Η φωτογραφία αυτή φίλοι μου , είναι βγαλμένη το 1953 , απ' το Σερεντέλη και καλύπτει το κομμάτι από το Αλωνάκι μέχρι και το Δημοτικό σχολείο , όπως επίσης και το παλιό Γυμνάσιο , τωρινό Δημοτικό , και κομμάτι του Ψαλά . Στο κέντρο , σχεδόν , της φωτογραφίας , φαίνεται ολοκάθαρα το κτίριο της Αστυνομίας , το Καψαλαϊικο όπως λέμε , και ολοκάθαρα φαίνονται τα δυο , τουλάχιστον πολυβολεία , που ακόμα δεν έχουν γκρεμιστεί , και μάλλον η φωτογραφία , είναι βγαλμένη κατά το διάστημα που ..καθαρίζαμε την ταράτσα μας γιατί κρατούσε νερά , με τα πολυβολεία και το τειχίο , και αν ζουμάρετε στην φωτογραφία , θα έχετε μπροστά σας το..αμυντικό σύστημα του χωριού μας , της τότε εποχής , σε συνδυασμό δε με την επόμενη φωτογραφία , που είναι παρμένη , πρόσφατα όμως , απ' τον Παλιόραγκο , και έχει μπροστά και κάτω ..πιάτο το Λιδορίκι , θα βγάλετε συμπέρασμα για την πλεονεκτική θέση των ανταρτών όταν επιχειρούσαν από κει .
IMG0009
Όπως βλέπετε το χωριό μας είναι..εκτεθειμένο στα ..μάτια του Παλιόραγκου , όπως επίσης και το Βαρούσι και ο Γυφτομαχαλάς , που στη φωτογραφία δεν φαίνονται .
Η Αστυνομική δύναμη της εποχής , απ' όσο θυμάμαι θα πρέπει να ήταν , συνολικά , γύρω στα 10-15 , άτομα , διοικητής ήταν ο Γεώργιος Παπαγεωργίου , Μοίραρχος , που αργότερα παντρεύτηκε στο χωριό μας , την πρωτοξαδέρφη μου Παρασκευή ( Τσιβούλα ) Φαλίδα .
Επειδή λοιπόν η Αστυνομία , είχε ταράτσα , που πρόσφερε μεγαλύτερη σιγουριά και ασφάλεια , εκείνο το βράδυ είχαμε μαζευτεί εκεί , στο χώρο του υπνοθαλάμου και του μαγειρείου , η οικογένειά μου , ο πατέρας μου ήταν στην Αθήνα , και πολλοί γείτονες ,γυναικόπαιδα μόνο , Κουτσαυταίοι κλπ , μαζί μας δε ήταν κι' ένας συγγενής μας απ' τη Σώταινα , ο Χαραλ.Φάκος , που ήταν παλιότερα χωροφύλακας , και αν θυμάμαι καλά , πρέπει να ήταν κι' ο μάγειρας της χωροφυλακής , Γιώργος Κολοκύθας , μάλλον , απ' το Λούτσοβο , και βέβαια ήταν και οι μόνοι που είχαν όπλα .
Πολλά , πάρα πολλά , είναι ..καταγραμμένα στη παιδική μου μνήμη , απ' τα γεγονότα της τραγικής εκείνης βραδιάς , τα περισσότερα όμως , που αφορούσαν στα ..διαδραματιζόμενα , έξω στο χωριό , και κυρίως στον χώρο του Αλωνακιού , είναι καθαρά..ηχητικά ντοκουμέντα , απ' τις σκληρές μάχες ανταρτών , στρατιωτών , και χωροφυλακής , όπως επίσης και οι διάφοροι ήχοι , απ' τα..χωνιά των ανταρτών , τις φωνές των χωροφυλάκων αλλά και των λίγων στρατιωτών που αμύνονταν στο κοντινό , σε απόσταση 20 μέτρων ..Στρατηγείο , που είχε έδρα στο Ευσταθαίικο σπίτι .
Κάτι όμως που δεν θα ξεχάσω ποτέ , και πως θα ήταν δυνατό κάτι τέτοιο , είναι το ότι ο ξάδερφός μου ο Χαραλ.Φάκος , εκτός απ' το όπλο του , είχε δίπλα και ένα κιβώτιο με χειροβομβίδες , για υστάτη..άμυνα αλλά και..εν ανάγκη...αυτοκαταστροφή...
IMG_0129
Αυτή ήταν η αστυνομική δύναμη της εποχής , τέταρτος απ' αριστερά ο Διοικητής της Υποδιοίκησης , Γ.Παπαγεωργίου , ο πέμπτος είναι ο Κώστας Παναγιώτου , έκτος ο..Νιόνιος , που μας έκανε ..αστεία , ο έβδομος , πρέπει να είναι ο Γιάννης Κουμιανάκης , απ' το Ηράκλειο Κρήτης κι ο μεσαίος απ' τους καθιστούς είναι ο Σωτήρης Γιαλαμάς , που παντρεύτηκε , κι' αυτός Λιδορικιώτισσα ,τώρα όμως που καλοκοιτάζω τη φωτογραφία , έχω την εντύπωση η..μάλλον την πεποίθηση ..βέβαια ..βέβαια .., ο πρώτος απ' αριστερά όρθιος , είναι ..σίγουρα ο Μανώλης ο Αγγελάκης , λεβεντόπαιδο , Κρητικός που κι' αυτός έπεσε..θύμα της Λιδορικιώτικης ..ομορφιάς , παντρεύτηκε τη χωριανή και αγαπημένη φίλη , Δήμητρα Λουτσόβου , και έφυγε , δυστυχώς , πριν δυο χρόνια . Στους εικονιζόμενους προσθέστε και κάνα..δυο ίσως ακόμα για να 'χετε όλη την αστυνομική δύναμη...
Ο Σωτήρης Γιαλαμάς , πάει λίγος  καιρός που  έφυγε  απ’ τη  ζωή , αυτός  θα μπορούσε  ίσως , να μας δώσει κάποιες πληροφορίες για την επίμαχη..εποχή..αλλά δυστυχώς  δεν  προλάβαμε ..
Βραδιά κι' εκείνη ...εφιάλτης πραγματικός .εξήντα χρόνια πέρασαν κι' ακόμα είναι ..ολοζώντανη μέσα στο νου , υπάρχουν μάλιστα φορές που ..πετιέμαι στον ύπνο μου , νοιώθοντας να με...πνίγει ή ..έντονη μυρωδιά οινοπνεύματος , το γιατί θα το πούμε παρακάτω..
   Ας θυμηθούμε όμως τα τραγικά γεγονότα της βραδιάς εκείνης...
   Μαζεμένοι , κυριολεκτικά , ..κουβαριασμένοι , εκεί στο μεσοπάτωμα της Αστυνομίας , εμείς κι' οι γείτονες , στο πηχτό σκοτάδι , ακούγαμε , ριπές , εκρήξεις , βρισιές και τις φωνές των ανταρτών , με τα ..χωνιά , να ..καθησυχάζουν τους Λιδορικιώτες , λέγοντας , δήθεν , πως δεν θα πειράξουν κανένα , κι' ότι θέλουν μόνο ψωμί , ενώ γινόταν ..κυριολεκτικά ..χαμός..
   Εγώ ήμουνα χωμένος στην ποδιά , στην αγκαλιά της μάνας μου , που την ένοιωθα να ..σπαρταράει σαν ψάρι , απ' το φόβο , και φυσικά ήμουνα ..κατατρομοκρατημένος , μουτζόκλαιγα , κι' η έρμη η μάνα μου μου ‘φραζε το στόμα , λες και θα μας άκουγαν με τον πανζουρλισμό που γινόταν έξω...
   Κάποιες στιγμές , γινόταν ησυχία , τότε ..ανασαίναμε όλοι με ανακούφιση , ελπίζαμε πως όλα τέλειωσαν , πως τέλειωσαν τα βάσανά μας , αλλά να που σε λίγο ξανάρχιζε το...πανηγύρι , ..σαούρα πάλι εμείς...κολλημένοι όλοι , ο ένας πάνω στον άλλον , φοβο..χαρακωμένοι , σκόρπιοι απ' το φόβο , το φόβο που μας είχε ..παραλύσει...
   Σε κάποια στιγμή , έγιναν απανωτές εκρήξεις κοντά μας , πολύ-πολύ..κοντά μας , τρελαθήκαμε , η μάνα μου λιπόψυχη όπως ήταν λιποθύμησε , η θεια Σοφία η Κουτσιαύταινα , μάλλον , η κάποια άλλη απ' τις γειτόνισσες , είχε πρόχειρα οινόπνευμα , και προσπάθησε , είτε απ' τον πανικό της είτε γιατί έτσι πίστευε πως έπρεπε να κάνει , να της τρίψει το πρόσωπο , έλα όμως που απ' την τρομάρα της έριξε το οινόπνευμα στο δικό μου πρόσωπο ; ..ε..αυτό ήταν , εγώ..πνίγηκα κυριολεκτικά , μου κόπηκε η ανάσα , έβαλα τα κλάματα , προσπαθώντας ν' ανασάνω , η μάνα μου η καημένη , τι να κάνει ; προσπαθούσε να μου σταματήσει το κλάμα , βουλώνοντας το στόμα μου , και κάνοντάς με να ..πνίγομαι περισσότερο..τραγικές στιγμές...
   Από τότε φαίνεται , αγαπημένοι μου φίλοι , απ' τη βραδιά εκείνη , και το πάθημά μου αυτό , με το οινόπνευμα , δεν έχω ποτέ , ΠΟΤΕ , χρησιμοποιήσει οινόπνευμα , αφού παιδί , όταν αρρώσταινα , δεν δεχόμουνα ποτέ να μου κάνει η μάνα μου εντριβή , κι' ακόμα , μετά από τόσα χρόνια , πνίγομαι στη μυρωδιά του οινοπνεύματος , κόβεται η ανάσα μου...πεθαίνω..
   Δίπλα μας , ακριβώς , ήταν ο ξάδερφός μου ο Χαράλαμπος ο Φάκος , με το όπλο του αγκαλιά , και δίπλα του ένα κασονάκι με χειροβομβίδες , κάποια μάλιστα στιγμή που τα πράγματα είχαν ..δυσκολέψει πολύ-πολύ , αφού οι θόρυβοι , ακούγονταν πολύ κοντά μας , είπε χαμηλόφωνα : Εδώ έχω χειροβομβίδες , άμα φτάσουν ως εδώ , και προσπαθήσουν να μπούνε μέσα , θα σας δώσω από μία , καλύτερα να ανατιναχτούμε όλοι μαζί με τους αντάρτες παρά να μας πιάσουνε , θα μας σφάξουνε ....
   Πείτε μου τώρα , με όση..ψυχραιμία μπορείτε να έχετε , θα μπορούσατε ποτέ , όσες..ζωές κι'αν ζούσατε , να σβήσετε απ' τη μνήμη , απ ‘ το' νου , απ' το..μυαλό σας , όλα αυτά ; Δεν ξέρω αν εσείς θα το μπορούσατε , προσωπικά δεν μπόρεσα ..
   Κάποια στιγμή ακούσαμε και πυροβολισμούς κι' απ' την άλλη πλευρά της Αστυνομίας , πίσω μας , προς τα Πετραίικα και το Καλαπτσαίικο , που ήταν και η αποθήκη με τρόφιμα του στρατού , πυροβολισμοί..αλαλαγμοί , φωνές , βρισιές και τα ..χωνιά το..βιολί τους , εκεί όλοι πιστέψαμε πως όλα πια τέλειωσαν...ευτυχώς όμως , γιατί σε κάμποση ώρα , επικράτησε ..ησυχία , σποραδικοί οι πυροβολισμοί , φωνές ..μακρινές , τα χωνιά..σώπασαν , ο εφιάλτης μας είχε ..τελειώσει ..ηρεμήσαμε κάπως και περιμέναμε να ξημερώσει .
Αργότερα , κατέβηκαν κάποιοι χωροφύλακες , μας καθησύχασαν , αφού είδαν τα..χάλια μας , και μας είπαν πως , δόξα τω Θεώ , όλα τέλειωσαν , όλα πήγαν καλά...σωθήκαμε , για άλλη μια φορά ..γλυτώσαμε...
   Βέβαια , μετά από τόση ταλαιπωρία , τόσο..φόβο , τρόμο και..ψυχοπλάκωμα , ούτε να..χαρούμε δεν είχαμε κουράγιο , δεν είχαμε τη δύναμη...η ψυχή μας είχε πέσει στο...κενό...
   Το τελευταίο κομμάτι , αυτής της ..τραγικής παιδικής μου ανάμνησης , έχει και τα...γλυκά της σημεία , όσο κι' αν σας φανεί περίεργο , τα έχει...
   Σαν ξημέρωσε λοιπόν , καλά-καλά , άρχισαν οι χωριανοί να..ξεμυτάνε , δειλά..δειλά και επιφυλακτικά , ο φόβος βλέπεις υπήρχε ακόμα , ούτε ήξερε κανένας τι μπορεί να μας..περιμένει , η ηρωική ...παρέα , σκόρπισε , όλοι τράβηξαν για τα σπίτια τους , με την αγωνία του τι θα...βρουν , κι' αν θα υπάρχουν ..όρθια ...
   Κάποια στιγμή , βγήκα κι' εγώ , σίγουρος πως θα βρω και τ' άλλα παιδιά , τους φίλους μας , τα..γειτονόπουλα και τους συμμαθητές μου , και δεν έπεσα έξω , την ίδια σκέψη είχαν κάνει και τα άλλα παιδιά , μας έτρωγε βλέπεις και η..περιέργεια ..
   Βγαίνοντας στο δρόμο , που ήταν έρημος από κόσμο , είδαμε , στην αριστερή μεριά , προς τα σχολεία , σκορπισμένα τρόφιμα , κονσέρβες , κομμάτια σοκολάτας , και...κονσέρβες ..πουτίγκας , μάλιστα , πουτίγκας , προφανώς Εγγλέζικες , η πόρτα της αποθήκης , στο Καλαπτσαίϊικο , της θειας της Ευδοξίας , ήταν σπασμένη , πεταμένη στο δρόμο , και χάμω ήταν ..σπαρμένα , σκόρπια , αλεύρια , ζάχαρες , μακαρόνια , και διάφορα άλλα , τρόφιμα , στο μέρος που είναι μπροστά απ' το Τσανταίικο σπίτι , που τότε φυσικά δεν υπήρχε , που ήταν άχτιστο οικόπεδο , όπως άχτιστο ήταν και το σπίτι του Χορταριά , κι' εκεί ήταν το οικόπεδο κατηφορικό , μια μικρή...σάρα , πάνω δε στην κορφή , πλάι στο δρόμο , που ήταν όπως είπαμε γεμάτος από σκόρπια τρόφιμα κλπ , υπήρχε ένα βαρέλι μεταλλικό , που ήταν ..πυροβολημένο και κάτι ..έτρεχε απ' τις τρύπες ..
   Πλησιάσαμε , όλοι οι..παλιόφιλοι , κάποιος πήρε με το δάχτυλό του , λίγο απ' το ..παχύρρευστο άχρωμο υγρό που..σιγόσταζε , το δοκίμασε και μας είπε : ρε...είναι μέλι , είναι...γλυκό σαν μέλι...έτσι ο  ένας με τον άλλο , το μαθαν όλα τα παιδιά και πέρασαν όλα να πάρουν το...γλυκό τους , και με ..κατσαρολάκια παρακαλώ...
   Όταν μάλιστα έπαψε να ..στάζει , γιατί κατέβηκε η στάθμη , όλοι μαζί το ..ανασηκώσαμε , του βάλαμε...τάκο και συνεχίσαμε το...άρμεγμα του...μελιού , που μετά μάθαμε , απ' τη μάνα μου το ήξερε , λόγω ..ζαχαροπλαστικής..ιδιότητας , πως ήταν...γλυκόζη , σιγά ..τ'αυγά , εμείς πάντως για μέλι το ...τρώγαμε , κι' ήταν και..γλυκό-γλυκό...
   Έτσι λοιπόν , γλυκά..γλυκά τέλειωσε αυτή η ..πικρή , θλιβερή και τραγική βραδιά της 18ης Απριλίου του 1949 , ο τίτλος της ..αφήγησης θα μπορούσε να είναι : " Το γλυκό..τέλος μιας ..ολόπικρης..νύχτας !!! "...
ΣΗΜ : Στο επόμενο , μάλλον αύριο , θα συνεχίσουμε σχολιάζοντας κάποια σημεία της αφήγησης του συγγραφέα του βιβλίου " Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ " Αθαν.Ευσταθίου , που μας έκαναν ξεχωριστή εντύπωση .
   Σχολιάζοντας , λοιπόν, φίλοι μου , την αφήγηση του χωριανού μας και παρόντα σ' όλα τα γεγονότα της βραδιάς εκείνης , Αθαν.Ευσταθίου , σταθήκαμε σε μερικά σημεία , που και μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση , αλλά και ταίριαζαν ( μερικά ) με τα όσα είχαμε καταγραμμένα στη μνήμη μας .
   Θα σταθούμε στη σύλληψη του ταξίαρχου Μαρκόπουλου και στον τραγικό θάνατο του άτυχου λοχαγού Γάσπαρη , γιατί , κακά τα ψέματα , όπως αναφέραμε και στο προηγούμενο σημείωμά μας , όσα έχουν γραφτεί σε κάποια σχετικά βιβλία , που έχουμε δημοσιεύσει , δεν..κολλάνε , δεν έχουν..λογικο.. φάνεια , δεν ...στέκουν , όπως λέμε , έχοντας μάλιστα υπόψη τα όσα λεχθήκανε την εποχή εκείνη , και εξακολουθούν να είναι πεποίθηση των χωριανών μας , έρχονται σε ευθεία..αντίθεση , θα μπορούσαμε να πούμε .
   Απ' τις γραπτές μαρτυρίες , που έχουμε υπόψη μας , μόνο η αφήγηση του κ.Ευσταθίου , δένει..ταιριάζει με τα όσα ξέρουν , η έχουν ακούσει οι Λιδορικιώτες , γράφει π.χ , ο συγγραφέας , πως λίγο πριν το μακελειό φτάσει στο αποκορύφωμά του , είχε επισκεφτεί το γραφείο του Ταξίαρχου , όπου υπήρχαν αδιάψευστα ..σημάδια χρήσης ..αλκοόλ , και αργότερα ο συγγραφέας , στη συνέχεια της αφήγησής του , εμμέσως πλην σαφώς , αναρωτιέται (;) , μήπως αυτό ήταν και η αιτία της αναιτιολόγητης εξόδου του Ταξίαρχου απ' το Ευσταθαίϊκο σπίτι , μόνος , να κάνει τι ; αυτό δεν μπορεί κανένας να το ..εξηγήσει , λογικά τουλάχιστον .
   Κανένας δεν μπορεί να ξέρει σε ποιά ψυχική κατάσταση ήταν τις στιγμές εκείνες ο άτυχος Ταξίαρχος , ούτε φυσικά μπορούμε να γνωρίζουμε την ποσότητα του αλκοόλ που καταναλώθηκε , ούτε ακόμα αν ήταν ..συστηματικός πότης , και μέχρι ποιού σημείου , απ' την άλλη όμως μεριά , δεν υπάρχει , όπως προαναφέραμε , καμιά , μα καμιά εξήγηση και δικαιολογία που να δίνει κάποια απάντηση στο ερώτημα : γιατί κατέβηκε κάτω , όντας σε πλήρη εξέλιξη η μάχη με τους αντάρτες , και μάλιστα απροφύλαχτος , μόνος , προσωπικά , η αναφορά , ο...υπαινιγμός , έστω και..έτσι όπως γίνεται απ' το συγγραφέα , μου επιβεβαιώνει όλα όσα έχουν μείνει επί 60 χρόνια στην μνήμη μου , και χωρίς βέβαια να είναι ..ευχάριστο αυτό , δίνει όμως μια λογικοφανή απάντηση στα ..αναπάντητα ερωτηματικά...
   Άλλο σημείο πάλι που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση , είναι η αναφορά του συγγραφέα , στις γυναίκες - αντάρτισσες -αιχμαλώτους της βραδιάς εκείνης , μέσα στις οποίες υπήρχαν και ανήλικες κοπελίτσες . Όταν , λέει , τις ανακρίνανε , διαβάστε προσεκτικά , όσες είχαν χάσει την παρθενιά τους , δεν αναφέρει βέβαια αριθμό , έκαναν ..ευνοϊκές ΓΙΑ ΤΟΥΣ  ΑΝΤΑΡΤΕΣ καταθέσεις , ενώ όσες τη...διατηρούσαν , καταθέσανε ..δυσμενώς , για τους αντάρτες , εδώ βέβαια θα ήταν πολύ-πολύ χρήσιμο να ξέραμε , ποιές , απ' τις δυο κατηγορίες είχαν μπει στο αντάρτικο , με τη ..θέλησή τους και ποιές όχι , βέβαια ...μαντεύουμε , αλλά καλό θα ήταν να έχουμε και τις ανάλογες ..μαρτυρίες...κι' ακόμα να είχαμε κάποιες προσωπικές πληροφορίες για τα δύστυχα αυτά κορίτσια . Τέλος δεν σας κρύβω πως στο διάβασμα αυτού του κομματιού ...ανατρίχιασα , φέρνοντας στο νου μου , την όλη διαδικασία ανάκρισης και κυρίως αφήνοντας τη ..φαντασία μου να...καλπάζει στους , πιθανούς ..τρόπους διαπίστωσης της ..ύπαρξης η μη της παρθενιάς αυτών των άμοιρων ..κοριτσιών .
   Τελειώνοντας το σχόλιό μας θα σταθούμε για λίγο στις εκτελέσεις του Ασημακόπουλου και του Ευσταθίου , και κυρίως σε κάποιες αναφορές του συγγραφέα . Ο κ. Ευσταθίου χρησιμοποιεί , σημειολογικά πιστεύουμε , τον όρο .." Νεολιδορικιώτες " , δείχνοντας , ίσως , προς κάποια ..κατεύθυνση , σωστή η λάθος , δεν μπορούμε να πούμε , αν όμως λάβουμε υπόψη και την αναπτυχθείσα τότε και μεταγενέστερα ..φημολογία , μπορούμε να..προσεγγίσουμε το όλο θέμα , όχι φυσικά με απόλυτη...σιγουριά ....
   Το γεγονός όμως είναι , πως ο συγγραφέας , δίνει κάποιες συγκεκριμένες πληροφορίες , έστω και λίγο..καμουφλαρισμένες , κι' ο καθένας μας ας σχηματίσει την ..άποψή του ..
Μας απομένει ακόμα αδέρφια , η..συναρμολόγηση και δημοσίευση της σφήγησης του Βασ.Αποστολόπουλου , για να ολοκληρώσουμε  , τις , περί την ..μάχην του Λιδορικίου , περιγραφές  , που ..διαθέτουμε , έχουμε όμως και σε..εξέλιξη , τις  προσωπικές μαρτυρίες κάποιων Λιδορικιωτών , που μπορεί να μην ήταν..αυτόπτες  μάρτυρες , αλλά έζησαν τα γεγονότα , και ήταν σε ηλικία , τότε , που μπορούν να μας δώσουν κάποιες ..ασφαλείς και..αξιόπιστες (όσο είναι αυτό …δυνατό ) πληροφορίες , βέβαια , πάντα , φοβάμαι , πως θα υπάρχει ο φόβος , η κάθε αφήγηση να είναι και ελαφρώς…χρωματισμένη , χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι το..ιδιαίτερο , και δεν σας κρύβω αδέρφια , πως μετά την τμηματική  δημοσίευση , της αφήγησης του Αθαν.Ευσταθίου , και σε σχετική συζήτηση , με χωριανό μας , μου είπε ακριβώς  : “…Ξέρεις βέβαια , πως αυτός  , ο Ευσταθίου δηλαδή , ήταν…δεξιός !!!!!!! “ …
    Κατακαημένη …Ελλάδα..!!!

ΔΕΚΑΕΤΙΑ  ΤΟΥ  '50 ...

Η δεκαετία  του '50 , αγαπημενοι  μου  φίλοι , ήταν για  το Λιδορίκι και  φυσικά  και  για  το  Αλωνάκι πολύ  σημαντική , έγιναν  πολλά  έργα , ύδρευση , ασφαλτότρωση . και  κάποια ..ανοικοδομηση , αφού όπως  είναι  γνωστό , εκτός  όλων  των  άλλων ταλαιπωριών , το  χωριό  μας  κάηκε  ολοσχερώς  απ' τους  Γερμανούς στις  29-8-1944 .

   Για  το  κάψιμο  φίλοι  μου θα  έχετε  την  ευκαιρία  να  ενημερωθείτε   από  σχετικά  ολοκληρωμένα  κείμενά  μας που  θα  δημοσιευτούν  στη θλιβερή επέτειο  , εμείς  στη  συνέχεια  θα  ασχοληθούμε  με  κάποια  γεγονότα αποκλειστικά του  Αλωνακιού  που τα  ζήσαμε προσωπικά ...

Ο  ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ  ΤΟΥ  ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ , ΟΙ  ΜΟΥΡΙΕΣ 

..ΚΑΙ Η  " ΔΩΡΙΚΗ  ΑΥΡΑ "...

Όπως  έχουμε  ξαναπεί , το  μαγαζί μας  ήταν..οικογενειακό , με  την προσθηκη στο..προσωπικό  ενός  μικρού παιδιού , που  μόλις  τελείωνε  το  δημοτικό  σχολείο και  δεν  συνλεχιζε  στο Γυμνάσιο , όπως  ο  Ταξιάρχης Κωστοπαναγιώτου , γειτονάκι  και  φίλος , που πήγε  μετά  στην Αμερική , ο  Μήτσος  Μάρκου , απ' τον  Κονιάκο , που  τώρα  είναι  ψάλτης και  ο  Γιάννης Πανοβασίλης , εγγονός  του  Ταλαμάγκα , που  απ' ότι  έμαθα έφυγε  πολύ  νωρίς  απ' τη  ζωή .
   Το  Αλωνάκι όπως  θα  δείτε ,  ήταν σχεδόν  γυμνό από  δέντρα και  ο  πατέρας  μου , αποφάσισε  να  φυτέψει  μερικές  μουριές , κάτι που  όλοι  σχεδόν  όταν  το  άκουσαν και  ειδικά  οι  συνήθεις ..αντιρρησίες , δήλωναν  κατηγορηματικά  πως  ΔΕΝ  ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ  ΝΑ  ΠΙΑΣΟΥΝ , ΓΙΑΤΙ ΤΟ  ΕΔΑΦΟΣ ΉΤΑΝ  ΣΚΛΗΡΌ  ΣΑΝ ΤΣΙΜΈΝΤΟ  ΚΑΙ  ΑΚΌΜΑ  ΔΕΝ  ΥΠΉΡΧΕ  ΝΕΡΟ  ΓΙΑ  ΝΑ  ΠΟΤΙΣΤΟΥΝ ...
   Τελικά  οι  μουριές , 4 ή  πέντε , φυτεύτηκαν και  δόξα  τω  Θεώ  " έπιασαν " και  φούντωσαν και  τις  έχουμε  σήμερα , όχι  φυσικά  όλες..
   Για  το  πότισμά  τους  όμως  μου  έβγααινε  εμένα  η πίστη καθημερινά , να  κουβαλάω  νερό  απ' τη  Βαθιά  με  τη...στάμνα 
  Διαβάστε  παρακάτω  και  μια..περιπέτειά  μου ..


Ο ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΗΣ..ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΗΣ..ΣΤΑΜΝΑΣ..

Tο πρώτο Ζαχαροπλαστείο του χωριού μας , φυσικά... " Η ΔΩΡΙΣ " το άνοιξαν δυο νέοι άγαπημένοι φίλοι , ο Τάσος Καντάς , απ' το Κροκύλειο , και ο Θύμιος . Γεωργίου . Καψάλης ( αχ..αυτό το Γεωργίου...) , εν έτει 1932 , μαζί ξεκίνησαν , παιδιά , καλφόπουλα στο μεγάλο Ζαχαροπλαστείο των Αθηνών , του πατριώτη μας ΖΑΒΟΡΙΤΗ , και έμειναν πάντα ..αγαπημένοι....

Όλοι οι παλιοί Λιδορικιώτες , γνώριζαν και θυμούνται , καλά-καλά , τον αξέχαστο άνθρωπο , συγγενή , φίλο , χωριανό , το γιατρό Παπαβασίλη , όπως όλοι τον λέγαμε . Δύσκολα , πολύ δύσκολα τα χρόνια εκείνα , κι'η ζωή ακόμα πιό δύσκολη , η ανθρωπιά , στον ρημαγμένο τόπο μας την περίοδο εκείνη , ήταν βάλσαμο στις βασανισμένες ψυχές των χωριανών μας , ήταν το μοναδικό στήριγμά τους , τ' αποκούμπι τους , αν έλειπε κι' αυτή...

Είχε όμως , ο Μπαρμπα Βασίλης , Βασίλειος Παπαβασιλείου το όνομά του , σαν γνήσιος..Λοιδορικιώτης το χούι του πειράγματος , δεν άφηνε τίποτα απείραχτο , πάντα όμως με καλή προαίρεση , με το χαμόγελο και την παιδική ψυχή του .

Η αδυναμία του ήταν τα παιδιά , μας αγαπούσε παθολογικά , ατελείωτα κι' όσο μας αγαπούσε άλλο τόσο μας πείραζε μας..παίδευε , δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά δεν πέρναγαν απ' τη Βαθειά , γιατί εκεί ακριβώς μπροστά στον πλάτανο είχε..στασίδι ο ΜπαρμπαΒασίλης και γιά να περάσης έπρεπε να περάσεις κι' από ..σαράντα ..κύματα , αυτός ήταν ο γιατρός ο Παπαβασίλης , αγνός , καλόψυχος , συντρεχτικός , απλός και πάνω απ' όλα άριστος άνθρωπος και γιατρός .
Γυρνάμε , στη δεκαετία του 50 , σκληρή η ζωή , σκληρή εποχή μα κι' αβάσταχτα νοσταλγική κι' ανθρώπινη , μ' αυτό τον πόνο το γλυκό που σε κατατρώει , αλλά τον θέλεις , τον ζητάς ....
Είμαστε στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας , το χωριό μας ερειπωμένο , κουρελιασμένο , προσπαθεί , με χίλια ...βάσανα να σταθεί ..στα πόδια του , και κούτσα-κούτσα τα καταφέρνει , εφτάψυχο..οι χωριανοί μας , πέρασαν τόσα , μα δεν τόβαλαν κάτω , η ζωή τράβαγε..μπροστά , ανηφόρα μεγάλη αλλά...μπροστά , χαρά στο κουράγιο τους...
Η οικογένειά μου , μετά από.. περιπλάνηση μερικών χρόνων στην Αθήνα ( λόγω της κατάστασης ) επέστρεψε στο Λιδορίκι , κι' ο πατέρας μου άνοιξε ζαχαροπλαστείο στο Αλωνάκι , νοίκιασε το μαγαζί του Θαν. Λατσούδη , που ήταν και κουμπάρος μας , και ξεκίνησε σιγά-σιγά η ζωή μας να μπαίνει σε σειρά , να βρίσκει το ρυθμό της , ένα ρυθμό ..αργό μεν αλλά..σταθερό , η καρδιά του χωριού μας άρχισε πάλι να χτυπάει , με πολλές-πολλές ..αρυθμίες , έφτανε όμως το ότι ζούσαμε , μετά απ' το χαλασμό , μετά την καταιγίδα...

Στο μαγαζί , ζαχαροπλαστείο , δουλεύαμε όλοι , και η μάνα μου και ο αξέχαστος αδερφός μου ο Γιώργος , 12-13 χρόνων , και φυσικά η ταπεινότης μου , 7-8 χρόνων , την εποχή εκείνη στο Λιδορίκι υπήρχε σοβαρότατο πρόβλημα νερού , στα σπίτια δεν είχαμε ακόμη νερό και όλο το χωριό εξυπηρετούνταν απ' τη Βαθειά , που πάντα έβγαζε λίγο νερό , απ' τον Αντώνη και απ' τα διάφορα πηγάδια που υπήρχαν , λέγαμε , πραγματικά , το νερό...νεράκι , όσο γιά τα μαγαζιά..εκεί ήταν το μεγάλο πρόβλημα , ένα άτομο έπρεπε να ασχολείται μόνο με το ...κουβάλημα του νερού , νεροκουβαλητής ..που λέμε , κι'αυτός στο μαγαζί μας ήμουν...φυσικά εγώ , ο μικρότερος , βέβαια γιά μου ρίξουν ..στάχτη στα μάτια με είχαν ..ανακηρύξει..ατύπως.... Διευθυντή του καταστήματος , κι' έτσι όλα δούλευαν..ρολόι , ο καημένος ο... Διευθυντής με τον τενεκέ η με τη στάμνα πέρα-δώθε , Αλωνάκι-Βαθειά , όλη τη μέρα...
Έλα όμως που εκτός απ' το... νεροκουβάλημα και την ταλαιπωρία είχα και τον Παπαβασίλη στη Βαθειά που όλο και με πείραζε , α..ρε ανηψιέ ..πάλι εσένα στείλαν γιά νερό , αχ..καημένε Κώστα ...κορόιδο σε πιάνουνε..και δώστου και πάρτου , δεν μ'άφηνε σε..χλωρό κλαρί...και φυσικά μόλις γύρναγα στο μαγαζί , έκανα και τη..μικροεπανάστασή μου , δεν ξαναπάω γιά νερό , να πάει κι' οΓιώργος , όλο εμένα στέλνετε , χαμάλης είμαι ; οι διαμαρτυρίες μου γίνονταν πάντα στη μάνα μου , που ήταν και ξαδέρφη του μπάρμπα Βασίλη και τον αγαπούσε πολύ , και η μάνα μου η καημένη..προσπαθούσε να..μπαλώση τα..αμπάλωτα , άντε βρε χαζέ ..σε πειράζει , αστεία τα λέει...
Καλμάριζα εγώ γιά λίγο , αλλά την άλλη μέρα ..πάλι τα ίδια και τα ίδια , ώσπου μιά μέρα , κάνοντας το..κανονικό μου δρομολόγιο με τη στάμνα μου , έκανα το χαζό κοιτώντας απ' την άλλη μεριά , γιά ν' αποφύγω τον μπαρμπα Βασίλη , έλα όμως που αυτός είχε ..άλλα κατά νου...
Οπότε ακούω..Κώστα , Κώστα έλα που σε θέλω λίγο...εμένα βέβαια μου κοπήκανε τα γόνατα αλλά τι να κάνω ..με βαρειά καρδιά..ανέβηκα το..Γολγοθά μου , πήγα ...βρέ καλώς τον ανηψιό , τι γίνεται , πως τα πας ; πάλι εσένα στείλαν γιά νερό...α..ρε Κώστα , πάλι τα ίδια...δε μου λες ..εσύ τι ρόλο παίζεις στο μαγαζί ; ε ; δεν το σκέφτηκα καθόλου , και του απαντάω..εγώ είμαι..ο..Διευθυντής του..καταστήματος , με ύφος..θριαμβεφτικό , τώρα τον ρούμπωσα , σκέφτηκα...
Διευθυντής...σκατά είσαι...τίποτα δεν είσαι...σ' έχουνε μόνο γιά νεροκουβαλητή...
Εγώ βέβαια επέμεινα...όχι μπάρμπα Βασίλη , Διευθυντής είμαι...
Αχ..βρε Κώστα , εγώ σε είχα γιά έξυπνο..αλλά εσύ....δε μου λες , αφού είσαι διευθυντής όπως λες ..τότε γιατί δεν έχουνε και το δικό σου το όνομα έξω στη ταμπέλα του μαγαζιού...ξέρεις τι γράφει η ταμπέλα ; Ευθύμιος και Γεώργιος Καψάλης , Κώστας δεν λέει πουθενά..γιά πήγαινε να δεις....
Αυτό ήταν , η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι , αρπάζω τη στάμνα , άδεια όπως ήταν και δρόμο γιά το μαγαζί , έπρεπε να ξεκαθαρίσω μιά και καλή την κατάσταση , τώρα αμέσως...
Τρέχοντας , με τη στάμνα , έφτασα στο μαγαζί απέξω , με είδε η μάνα μου έτσι όπως ήμουνα ...αλαφιασμένος κι' ανησύχησε , τι έχεις ; μου λέει , γιατί γύρισες γρήγορα , δεν πήρες νερό ;
Όχι , απάντησα κι' ούτε θα ξαναπάω , αν δεν γράψετε και το δικό μου το όνομα στην ταμπέλα και δίνω μιά στη στάμνα και την κάνω ..κομμάτια...
Βρε παιδάκι μου τι είναι αυτά που λες ;
Τι γράφετε στην ταμπέλα ; Ευθύμιος και Γεώργιος Καψάλης , Κώστας λέει πουθενά ; ε ; εγώ είμαι το κορόιδο για να κουβαλάω νερό ; δεν ξαναπάω γιά νερό ,να με κοροιδεύει κάθε μέρα ο Παπαβασίλης , γράψτε και τ' όνομά μου αν θέλετε νερό....
Η μάνα μου η καημένη , βέβαια , κατάλαβε τι είχε συμβεί , βρε παιδάκι μου ο μπαρμπαΒασίλης αστεία τα είπε , σ' αγαπάει , σε πειράζει ..αστειεύεται...
Εγώ ..δεν έκανα πίσω με τίποτα , σηκώθηκα κι' έφυγα...και γιά μιά δυό μέρες δεν πήγα γιά νερό...βέβαια μετά δόθηκαν οι...σχετικές ..εξηγήσεις και εγώ επανήλθα στην ..θέση του ..νεροκουβαλητού Διευθυντού ....το όνομά μου όμως..δεν μπήκε ποτέ..στην ταμπέλα που εξακολουθούσε γιά πολλά-πολλά χρόνια να γραφει : " ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ
Η ΔΩΡΙΣ " . Ευθυμίου . Γεωργ. Καψάλη....
Αχ..αγαπημένε μου , αξέχαστε μπάρμπα Βασίλη , σε όλους έλειψες και λείπεις , σε μένα όμως περισσότερο , και ξέρεις γιατί ; μου άρεσες πολύ σαν άνθρωπος , μου αρέσει κι' έμένα βλέπεις το...πείραγμα , νάσαι αναπαυμένος , σε θυμόμαστε όλοι με πολλή-πολλή αγάπη......

   'Oπως  ξαναείπαμε  αγαπημένοι  μου  φίλοι , το  χωριό  μας  εκείνη  την  εποχή  έμοιαζε  με  χωριό..φάντασμα , αφού  τα  περισσότερα  σπίτια  ηταν  ακόμα  κατεστραμμένα και  όλα  γύρω 'ηταν  γεμάτα  αποκαίδια  και..μαυρισμένες  πέτρες ..ερείπια ..όπως  φαίνεται  ολοκάθαρα στη  φωτογραφία  μας από  κάποια  Εθνική  Γιορτή , που  η  πομπή  μερνάει  μπροστά  στα  ερείπια  των σπιτιών  στον  κεντρικό  δρόμο .



 Την  ίδια  εποχή , παρέλαση των  μαθητριών  του  Γυμνασίου  μας, με  τα  ερέιπια  και  τα  αποκαϊδια να  φτάνουν  μέχρι  το  δρόμο .  Η διμοιρίτης , άγνωστη , πρώτη σειρά  από  αριστερά , Χριστίνα Μαραζιάρη , Τασία  Δούκα , Ξένη  Κανιού και  ακριβώς  πίσω  της η Δήμητρα  Τσίγκα .
Αρχείο  Τασίας  Δούκα

   Όπως  καταλάβατε  όλα τότε  ήταν κατεστραμμένα και  η  δεκαετία  του  '50 ήταν  η  εποχή της  μεγάλης  προσπάθειας  για  την αποκατάσταση της Λιδορικιώτικης  ζωής ..πολύ  χαρακτηριστικό είναι  'ενα μικρό  βίντεο , από  επίκαιρα της 15-3-1955 , απ' την  θεμελίωση τπυ  καινούργιου  τότε , Γυμνασσίου  μας που  θα  αναρτήσουμε αργότερα .

  Την  εποχή  εκείνη , όπως  ξαναείπαμε , είχαμε  και  ένα  άλλο  σημαντικό  περιστατικό στο  μαγαζί  μας , γράφτηκε  στον  τοίχο  η  ταμπέλα  του  μαγαζιού . " ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΊΟΝ " η  ΔΩΡΙΣ  ΕΥΘΥΜΙΟΥ  Γ. ΚΑΨΆΛΗ , ΚΑΙ  ΒΈΒΑΙΑ  ΓΡΆΦΤΗΚΑΝ  ΑΠΌ  ΕΙΔΙΚΌ..ΚΑΛΛΙΤΈΧΝΗ ΚΑΙ  ΌΛΑ  ΤΑ  ΠΡΟΪΟΝΤΑ  ΠΟΥ  ΔΙΈΘΕΤΕ ΤΟ  ΜΑΓΑΖΙ ..
    Από  εκεί φίλοι  μου  προέκυψε  και ο  τίτλος "  ΔΩΡΙΚΗ  ΑΥΡΑ " 
    ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ  ΤΟ  ΚΕΊΜΕΝΟ ....


  " ΔΩΡΙΚΗ  ΑΥΡΑ ..."
                ΟΣΑ ..ΘΥΜΑΜΑΙ..
099
Οικογενειακή μας φωτογραφία της εποχής εκείνης , στην πόρτα του μαγαζιού μας , μετά την…καλλιτεχνική παρέμβαση του φίλου μας …
   Όμορφη , ονειρεμένη εκείνη η εποχή , και μιλάμε για τη δεκαετία του ‘50 , θες δεν ..θες , ο νους τριγυρνάει πάντα εκεί , με όλες τις δυσκολίες της , όλα τα βάσανά της , τη φτώχεια , τις στερήσεις , τον πόνο για τα χαμένα αγαπημένα πρόσωπα , της πολύχρονης ταλαιπωρίας , και τα σημάδια του …χαλασμού , να υπάρχουν παντού ..
  Τα κουφάρια απ’ τα καμένα σπίτια , φαντάσματα λες , μας φόβιζαν τις νύχτες , κι’ όμως ο νους πάντα γυρνάει εκεί , στα σκληρά , τα πονεμένα , τα δύσκολα χρόνια , με τα ..μπαλωμένα ντρίλινα ρούχα και το αχνό χαμόγελο που άρχιζε ν΄ανθίζει στα χιλιοπικραμένα χείλια των χωριανών , στα ..χείλια που για 10 χρόνια , γεύονταν το φαρμάκι της κατοχής και του εμφύλιου..σπαραγμού , κι’ όμως η Λιδορικιώτικη ψυχή ..άντεξε , δεν γονάτισε , με νύχια και με..δόντια κράτησαν ζωντανό το χωριό , που σιγά-σιγά άρχισε να ανασαίνει , να..ζει..
   Μετά τη λιγόχρονη περιπλάνησή μας , ξαναμαζευτήκαμε στο όμορφο , χωριό μας, στο..σπίτι μας , πυροπαθείς στην Αθήνα για κάποσο καιρό , σε μια επιταγμένη βίλα στο Έδεμ , στο Παλιό Φάληρο , μαζί με άλλες ομοιοπαθείς οικογένειες απ’ όλη την Ελλάδα , Μακεδονία , Θράκη , Στερεά , κι’ αργότερα σε ένα κτίριο του ΦΙΞ , Λ.Συγγρού 82 , απέναντι απ’ το εργοστάσιο , όπου μείναμε περισσότερο καιρό .
   Πολλές ταλαιπωρημένες οικογένειες , πάλι απ’ όλη την Ελλάδα , θυμάμαι τους Θρακιώτες , δυσκολευόμασταν να συνεννοηθούμε , είχαν κΙ’ αυτές μικρά παιδάκια , που όταν παίζαμε , θυμάμαι , μας φώναζαν : Κόσια…κόσια , άντε να καταλάβουμε τι μας έλεγαν , βέβαια σιγά-σιγά ..μάθαμε , συνηθίσαμε , μέχρι που καμιά φορά , από..κεκτημένη ταχύτητα , φωνάζαμε και μεις..κόσια..κόσια , όταν θέλαμε να πούμε…τρέξε..τρέξε…
   Μετά το ..γκέτο λοιπόν των πυροπαθών , γυρίσαμε , κάπου στο 1949 , στο χωριό μας , καμένο ..ξεκαμένο το σπίτι μας , το ψευτομπαλώσαμε και χωθήκαμε μέσα , όπως άλλωστε και όλοι οι χωριανοί μας , ήμασταν όμως στο ..σπίτι μας , στο χωριό μας…
   Ο πατέρας μου ξανάνοιξε το Ζαχαροπλαστείο , στο Αλωνάκι , με το ίδιο , το παλιό όνομα : “ Η  ΔΩΡΙΣ “ , κι’ αρχίσαμε απ’ την αρχή , απ’ το μηδέν , για να μην πούμε ..κάτω απ’ το μηδέν , αλλά όπως είπαμε , ήμασταν πια στο ..χωριό μας , στο σπίτι μας..
   Οι δυσκολίες πολλές , πάμπολλες , μα όλα ξεπεράστηκαν , σιγά-σιγά , και η ζωή μας άρχισε να παίρνει πάλι το ρυθμό της , αργά..αργά αλλά σταθερά , η Λιδορικιώτικη ζωή ..ξεκίνησε , τα μαγαζιά , τα περισσότερα , άνοιξαν και το χωριό μας ξαναζωντάνεψε…
   Οι επικοινωνίες όμως την εποχή εκείνη ήταν σχεδόν..ανύπαρκτες , υπήρχε κάποια υποτυπώδης συγκοινωνία , με Αθήνα , Άμφισσα και Ναύπακτο , ο δε εφοδιασμός των καταστημάτων , εμπορικών κλπ , γινόταν με τον παλιό..καλό τρόπο , μέσω παραγγελιοδόχων , που έχονταν απ΄Αθήνα και Πάτρα , έπαιρναν τις σχετικές παραγγελίες , επέστρεφαν στις έδρες τους και μετά από λίγες μέρες , στέλνονταν τα πράγματα , με τα φορτηγά , του Σιώκου ή του Κότταρη .
   Έτσι κάθε βράδυ στο Λιδορίκι , παρέμεναν και διανυκτέρευαν  , εκτός απ’ τους οδηγούς και τους εισπράκτορες των λεωφορείων , δυο ..τρεις και τέσσερις , καμιά φορά , παραγγελιοδόχοι , που έμεναν για μια , το πολύ δυο νύχτες στο χωριό , και έφευγαν για να ξανάρθουν μετά από 15 μέρες , η και μήνα …
   Βέβαια , όλους τους παραγγελιοδόχους τους είχαμε μάθει πια , αφού τους βλέπαμε τακτικά , ήταν οι Ασημακοπουλαίοι , απ’ τη Ναύπακτο , ο Παπαλεξανδράτος , απ’ την Πάτρα , ένας ευγενέστατος γεράκος , της σοκολατοποιίας “Γκλόρια “, απ΄την Αθήνα κι’ένα σωρό άλλοι , από όλους αυτούς κάθε βράδυ κάποιοι έμεναν στο χωριό , και επειδή το μαγαζί μας ήταν δίπλα στο πρακτορείο των λεωφορείων , μετά το τέλειωμα της δουλειάς τους , κάθονταν στο μαγαζί μας μέχρι αργά , έλεγαν διάφορες όμορφες ιστορίες , που εγώ τις..κατέγραφα στο παιδικό μου μυαλό , ήμουνα περίπου 7 χρόνων , και όταν πέρναγε η ώρα και ..πλησίαζε και το κλείσιμο του μαγαζιού , πήγαιναν γιά ύπνο στο ξενοδοχείο των Παπαδοπουλαίων , ακριβώς απέναντί μας ..
   Κάποιο βράδυ λοιπόν , εκτός απ’ τους …συνήθεις..πελάτες μας , ξέμεινε και ένας ..περίεργος τύπος , που η εμφάνισή του δεν είχε καμιά σχέση με των..παραγγελιοδόχων , αλλά και των..χωριανών μας ..
   Ήταν..παρδαλοντυμένος , με έντονα και φανταχτερά ρούχα και χρώματα , είχε μακριά σγουρά μαλλιά , που κρέμονταν έξω απ’ το μπλε μπερεδάκι που φορούσε , το πουκάμισό του παρδαλό κι’ αυτό , καρό.πολύχρωμο , σαν αυτά που μοίραζε..η  ΟΥΝΡΑ , και εκείνο που μου ‘χε κάνει εντύπωση ήταν ένα ..χρωματιστό μαντήλι που είχε γύρω στο λαιμό , αργότερα έμαθα πως το λένε..φουλάρι …
   Κάποια στιγμή , οι παραγγελιοδόχοι , ίσως και κουρασμένοι , άρχισαν να..αποσύρονται για..ύπνο , και έμεινε τελευταίος ο παράξενος ..ξένος , που ήπιε κάποιο ποτό , συνήθως κονιάκ , παρότι ήταν άνοιξη προς,,καλοκαίρι , και όταν εγώ ανέλαβα τα..υψηλά …διευθυντικά μου καθήκοντα , το..σκούπισμα δηλαδή , η σκούπα βέβαια ήταν ..ψηλότερή μου , είδα τον ξένο να μιλάει στα καλά καθούμενα με τον πατέρα μου , λες και γνωρίζονταν από ..χρόνια ..και σε μια στιγμή έδωσαν και τα..χέρια , όπως συνήθως κάνουν οι άνθρωποι όταν καταλήγουν σε κάποια συμφωνία ..
   Πράγματι , δεν είχα πέσει έξω , ο πατέρας μου είχε κλείσει με το φίλο μας μια συμφωνία , που μου την είπε ο πατέρας μου όταν έφυγε κι’ ο ξένος και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε , ο παράξενος ..ταξειδιώτης , ήταν , λέει , ζωγράφος , καλλιτέχνης δηλαδή , που άμα..λάχαινε έφκιαχνε και επιγραφές , ταμπέλες σε μαγαζιά και ότι άλλο σχετικό , και επειδή το μαγαζί ήταν καινούριο ακόμα και δεν είχαμε τις..απαραίτητες επιγραφές , με τα προϊόντα μας κλπ , τα συζήτησαν , τα βρήκαν και απ’ την άλλη μέρα θα άρχιζαν τα έργα..τα καλλιτεχνικά..
   Πράγματι το άλλο πρωί , ο ζωγράφος μας , εμφανίσθηκε με ρούχα..εργασίας , αλλά το..μπερεδάκι ..μπερεδάκι , όπως και το…φουλάρι φυσικά , είχε και τα πινέλα του και τα υπόλοιπα συμπράγκαλά του , ήπιε το καφεδάκι του , και ξαμολήθηκε για τις μπογιές και τα λοιπά απαραίτητα , και σε λίγο ξεκίναγαν οι εργασίες ….
Για των..γραφομένων μας το..αληθές , δείτε και τη σχετική φωτογραφία της ίδιας εποχής , μετά την..τοιχογράφηση..βεβαίως...
   Ξεκίνησε λοιπόν την άλλη μέρα η δουλειά , με τις απαραίτητες προπαρασκευαστικές εργασίες , συγκέντρωση των υλικών , πινέλα , μπογιές , κάτι περίεργες ..ρίγες ξύλινες και μαζί με όλα τα άλλα έφερε ο ζωγράφος και ένα παλιό στρατιωτικό σακίδιο , με διάφορα ..συμπράγκαλα ..
   Εγώ βέβαια ήμουνα στο σχολείο , και περίμενα πως και ..πως , να σχολάσουμε για να πάω να παρακολουθήσω τα..μπογιατίσματα , πράγματι , σχολώντας ούτε για φαί δεν πήγα , άφησα την τσάντα μου στο σπίτι και ..δρόμο για το μαγαζί .
   Ο ζωγράφος ήταν εκεί , αλλά δεν είδα τα ..εργαλεία και τις μπογιές , ο ίδιος ήταν σκαρφαλωμένος σε μια ξύλινη σκάλα , και με μια ρίγα και ένα χοντρό μολύβι , χαράκωνε στον τοίχο τα γράμματα που θα ζωγράφιζε και θα μπογιάτιζε , κατέβηκε για λίγο , ήπιε κάτι και μου είπε να τον βοηθήσω να φέρει απ’ το ξενοδοχείο του Παπαδόπουλου τα πράγματά του , γιατί θα έμενε κάτω απ’ το μαγαζί μας , σε ένα πατάρι σαν μεσοπάτωμα που είχαμε , και το χρησιμοποιούσαμε σαν αποθήκη .
   Πράγματι , φέραμε τα πράγματά του , έφερα κι’ απ’ το σπίτι μας ένα παλιό ράντζο που είχαμε , και το..υπνοδωμάτιο ήταν έτοιμο !! Στη μια άκρη ήταν το κρεβάτι και τα πράγματα του ζωγράφου και στο υπόλοιπο πατάρι υπήρχαν δοχεία με γλυκά κουταλιού , κιβώτια με αναψυκτικά και διάφορα άλλα είδη ζαχαροπλαστικής ..
   Αφού τακτοποιήθηκε στον…ξενώνα , ανέβηκε για δουλειά , ο πατέρας μου του είχε δώσει σε ένα χαρτί τι ακριβώς θέλει να γράψει στον τοίχο , κι’ ο ζωγράφος υπολόγιζε το χώρο , μετρούσε με το μέτρο του , και άρχισε σιγά-σιγά να..χαρακώνει , σε λίγη ώρα η μεγάλη επικεφαλίδα ήταν έτοιμη για..χρωμάτισμα , βέβαια ήταν λίγο..μακριούλα η επιγραφή , και για να τη διαβάσεις έπρεπε να πάρεις και μια βαθειά…ανάσα : ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ , και έπιανε απ’ τη μια άκρη ως τη άλλη του τοίχου..
   Στη συνέχεια , κάτω απ’ τη μεγάλη επιγραφή , γράφτηκε το όνομα του πατέρα μου : ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΛΗ , και από κει και κάτω , θα γράφονταν όλα τα..προσφερόμενα προϊόντα , κανταίφια , πάστες , γλυκά κουταλιού , μπύρα και αναψυκτικά …πάγου , ούζο , λικέρ και ό,τι τέλος πάντων μπορούσε να πουλάει και να προσφέρει ένα ζαχαροπλαστείο , χωρίς βέβαια να παραλείψουμε και τα παραδοσιακά Λιδορικιώτικα γλυκά , κουραμπιέδες , μπακλαβάδες κλπ . Προς στιγμήν η δουλειά ..κόλλησε στα ..χρώματα που θα μπαίναν στα γράμματα , αλλά ξεπεράστηκε εύκολα και γρήγορα , και όλα προχωρούσαν όμορφα κι΄ωραία ..
   Βέβαια η όλη αυτή ιστορία της..τοιχογράφησης , άρχισε να μαζεύει..κόσμο , περαστικοί , περίεργοι , παιδιά και αργόσχολοι , μαζεύονταν για να δουν τι γίνεται στ΄Αλωνάκι , και κυρίως να ..χαζέψουν αυτόν που ήταν σκαρφαλωμένος πάνω στη σκάλα και ..χαράκωνε τον τοίχο…και πριν ακόμα ο ζωγράφος τελειώσει την πρώτη του εν..Λιδορικίω δουλειά , είχε ήδη βρει και δεύτερη , θα έκανε την ίδια δουλειά και στο διπλανό μας πρακτορείο των λεωφορείων .
160
Μια όμορφη παλιά φωτογραφία , της εποχής εκείνης , στη πόρτα του μαγαζιού μας , με τον αγαπημένο φίλο , συμμαθητή αλλά και ξάδερφο , τον Μίμη τον Πίτσιο τον ..Μέγα , όπως τον λέγαμε..προσέξτε πάνω απ’ την πόρτα , τη διαφήμιση της…Γκλόρια …
   Το νερό , λοιπόν , είχε μπει για τα καλά ..στ’ αυλάκι , οργασμός ..εργασιών , ο καλλιτέχνης σκαρφαλωμένος πάνω στη ..ξυλόσκαλα , χαράκωνε..χαράκωνε , κατέβαινε κοίταζε από μακριά αυτά που ‘φκιαξε  και καμιά φορά έσβηνε και..ξαναχαράκωνε…
   Η ..αφεντιά μου , πέρα απ’ τα ..υψηλά καθήκοντα , του..γενικού διευθυντού του καταστήματος (..νεροκουβάλημα κλπ..) είχα αναλάβει και τη..διεύθυνση και οργάνωση της όλης..παραγωγής , έδινα τη ρίγα-χάρακα στο ζωγράφο , τα..μολύβια του και  ότι άλλο χρειαζούμενο , αλλά είχα πάρει όμως τη ρητή υπόσχεση , πως όταν τελειώσουν τα..χαρακώματα , κι’ αρχίσει το βάψιμο , θα έβαζα και γω τις..πινελιές μου , θα έπαιρνα λοιπόν το χρίσμα του..ζωγράφου..
   Ο ζωγράφος , έκανε συχνά ..διαλειμματάκια , πότε έπινε το ποτό του , κονιάκ συνήθως , αλλά και συχνά πυκνά το καφεδάκι του , πολλές φορές μαζί με τον πατέρα μου , τους καφέδες τους έφτιαχνα..αυτοπροσώπως..εγώ , σκέτοι κι’ οι δυο , και τα μεσημέρια τρώγανε , συνήθως , μαζί με τον πατέρα μου , φαγητό τους έφερνα απ’ το σπίτι , και ενδιαμέσως ο ζωγράφος έκανε και κάνα..μικροκολατσιό , με μεζεδάκια απ’ το μαγαζί…
   Κάποιες όμως φορές ο καλλιτέχνης ..χανόταν , εξαφανιζόταν , κατέβαινε κάτω στο..πατάρι , στο ..υπνοδωμάτιό του , και έκανε ώρα να ξαναγυρίσει , το ίδιο γινόταν και μετά το φαγητό , έφευγε για μια ..δυο ώρες , και ξανάρχονταν να συνεχίσει τη δουλειά , ενώ πάντα τελείωνε νωρίς τ’ απόγευμα και μετά..χανόταν…
   Κάποια στιγμή λοιπόν , που ήταν ..σκαρφαλωμένος στη σκάλα , κατέβηκα λαθραία , στο πατάρι , δήθεν για ..δουλειά , και κει είδα πια το λόγο που χανόταν ο..ζωγράφος , σε μια γωνιά του παταριού , πίσω απ’ τους τενεκέδες με τα γλυκά κουταλιού και τις νταμουζάνες με τα ποτά , είδα ένα τελάρο με μισοζωγραφισμένο ένα γυναικείο πρόσωπο , με λουλούδια στα μαλλιά και δίπλα τα πινέλα και τις μπογιές του φίλου μας …
   Δεν έκανα καμιά σχετική συζήτηση , ούτε στο ζωγράφο αλλά ούτε και στον πατέρα μου , ύστερα είχε έρθει η μεγάλη …στιγμή , άρχιζε το…χρωμάτισμα των..γραμμάτων , όπου συμμετείχα ..ενεργά και γω…ποιός στη..χάρη μου , πράγματι , ο ζωγράφος , δουλεύοντάς με προφανώς , με κάλεσε λέγοντάς μου : κύριε ..διευθυντά , τώρα αρχίζει η ..σοβαρή δουλειά , δηλαδή το..μπογιάτισμα , έκανε μερικά δοκιμαστικά μικροβαψίματα , για να δει το χρώμα , αν ήταν όπως τθ ‘θελε , κάτι έβαλε στο κουβά με το χρώμα , ξαναδοκίμασε , και άρχισε πια η μεγάλη…βαφή…
   Σε μένα ανέθεσε τις ..σοβαρές δουλειές , μπογιάτιζα κάποια σημεία , χαμηλά-χαμηλά , που το χρώμα του τοίχου ήταν χαλασμένο , κι’ αυτός με τη μπογιά και τα πινέλα του , σκαρφαλωμένος πάντα στη σκάλα , χρωμάτιζε τα γράμματα , αρχίζοντας πρώτα-πρώτα απ’ την κορυφή ..εγώ φυσικά τον παρακολουθούσα προσεκτικά , πως έβαζε τη ρίγα να ακουμπάει στον τοίχο και ακουμπώντας πάνω της , σταθερά , το χέρι μπογιάτιζε γρήγορα – γρήγορα , τα γράμματα , χωρίς να του ξεφεύγει η μπογιά έξω απ’ τις χαρακιές…
   Όλα προχωρούσαν μια χαρά , σε λίγο τα πρώτα γράμματα ..ΚΑΦΕΓΑΛ..ήταν έτοιμα , και το χρώμα τους , φαινόταν υπέροχο , ένα ..κίτρινο σκούρο , μάλλον..μουσταρδί , φώναξε και τον πατέρα μου , που τα είδε και φχαριστήθηκε , τα βρήκε όμορφα , του άρεσαν..ήπιαν και τα ..καφεδάκια τους , και μέχρι το ΄μεσημεριανό φαγητό συνεχίστηκε η δουλειά , μετά έφαγαν κι’ ο ζωγράφος , κατέβηκε στο δωμάτιό του , για τη συνηθισμένη διακοπή …
   Το απόγευμα συνέχισε το μπογιάτισμα , είχε ήδη προχωρήσει πολύ η δουλειά , και μου ανακοίνωσε , πως αν όλα πάνε καλά , την άλλη μέρα τελειώνουμε , ενώ αμέσως μετά θα άρχιζε τις επιγραφές του πρακτορείου , δίπλα μας , για την οποία είχε κάνει συμφωνία ..ήδη είχα τελειώσει τα μεγάλα γράμματα της μεγάλης επιγραφής και είχαν απομείνει οι μικρές επιγραφούλες , στα κάθετα κομμάτια , ανάμεσα στα παράθυρα..
   Την άλλη μέρα όλα έγιναν όπως πάντα , και νωρίς ..νωρίς φτάσαμε στα..τελειώματα , ο ζωγράφος κάποια στιγμή , κατέβηκε , προχώρησε μερικά μέτρα προς τα πίσω , έφτασε στη μέση , σχεδόν , της πλατείας , καλοκοίταξε το..έργο του , έκανε κάποια..ψιλο..συμπληρώματα , και αφού ήπιαν τα καφεδάκια τους με τον πατέρα μου , ανακοίνωσε το τέλος των εργασιών , με το σχετικό..καλορίζικα…
  Ήταν πράγματι πολύ ωραία , και ήταν κάτι ..πρωτόγνωρο γιατο χωριό μας , μέχρι τώρα τα μαγαζιά είχαν αυτές τις μικρές ξύλινες ταμπέλες , που τις έφκιαχναν συνήθως μόνοι τους , αλλά όλος ο τοίχος πρώτη φορά γέμιζε με..γράμματα , βέβαια το..ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ , ήταν..απέραντο ..μακρυνάρι , και φαινόταν κάπως..περίεργο , αλλιώτικο , για τα μέχρι τότε δεδομένα , πάντως ήταν πετυχημένος ο όλος συνδυασμός , των χρωμάτων , κι’ από μακριά φαινόταν πολύ όμορφο , ο δε ζωγράφος καμάρωνε , και εγώ φυσικά σαν..βοηθός …
   Το απόγευμα ο ζωγράφος καθυστέρησε πολύ ν’ ανέβη , είχε φαίνεται κουραστεί και ξεκουραζόταν , κάποια στιγμή , ανέβηκε κρατώντας ένα πράγμα τυλιγμένο σε..εφημερίδες , τότε είχαν μεγάλο σχήμα , μπήκε στο μαγαζί , και φώναξε τον πατέρα μου , λέγοντάς του να ‘ρθει για να δει κάτι , πράγματι ήρθε ο πατέρας μου , και τότε αργά-αργά και προσεκτικά ξετύλιξε το..δεματάκι και μας αποκάλυψε τη..ΔΩΡΙΚΗ  ..ΑΥΡΑ , τον πίνακα που έφτιαχνε κάτω στο πατάρι τις ώρες που νομίζαμε πως κοιμάται…
   Ήταν ο πίνακας που είχα δει και γω , αλλά τότε ήταν στις αρχές , τώρα ήταν τελειωμένος , ήταν το πορτραίτο μιας πεντάμορφης ξανθιάς κοπέλας , με μακριά , σγουρά μαλλιά , ροδοκόκκινα μάγουλα και κόκκινα χείλια , λίγο ..παχουλή βέβαια , κατά τα τότε..πρότυπα , με λουλούδια στα μαλλιά της , πολύ-πολύ ωραία προσωπογραφία , που κάτω..κάτω έγραφε με κεφαλαία καλλιγραφικά γράμματα  : ..ΔΩΡΙΚΗ  ΑΥΡΑ …
   Τον πρόσφερε στον πατέρα μου , που συγκινημένος τον αγκάλιασε και τον ευχαρίστησε , και ο φίλος μας ο ζωγράφος , μας υπέδειξε και σε ποιό σημείο πρέπει να κρεμάσουμε το έργο του , τον όμορφο πίνακά του…
   Έτσι κι’ έγινε , τον κρεμάσαμε σε ένα στενό κομμάτι του τοίχου , ανάμεσα σε παράθυρα , πίσω ακριβώς απ’ τη βιτρίνα και το ταμείο , σε φωτεινό σημείο και κυρίως εμφανές , ήθελες δεν ..ήθελες έβλεπες τη ..” ΔΩΡΙΚΗ   ΑΥΡΑ “ , που για χρόνια μετά ήταν το σήμα κατατεθέν του μαγαζιού μας…
   Για δέκα χρόνια λοιπόν , περίπου , η ..ΔΩΡΙΚΗ  ΑΥΡΑ  , στόλιζε το μαγαζί μας , το..ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ…βέβαια μέσα σ’ αυτή τη δεκαετία έγιναν πολλά , σκοτώθηκε ο πατέρας μου , εμείς τα παιδιά μεγαλώσαμε , ο Γιώργος , ο αδερφός μου , τελειώνοντας το Γυμνάσιο , ξεκίνησε άλλη σταδιοδρομία , στην Αθήνα , το μαγαζί όμως το διατηρούσαμε με τη μάνα μου , μέχρι που τελείωσα και γω το Γυμνάσιο , μπήκα στην ΠΑΝΤΕΙΟ , και κάπου στο τέλος του 1962 , αποφασίσαμε να πουλήσουμε το μαγαζί , και να κατέβουμε στην Αθήνα , όπου ήταν κι’ ο αδερφός μου , και εγώ θα πήγαινα φαντάρος ..
   Έτσι , πουλήθηκε το μαγαζί , το πήρε ο Βασ.Φαλίδας , απ’ το Σεβεδίκο , με όλα τα έπιπλα και τα εμπορεύματα , όπως ήταν , τα μόνα πράγματα που θα παίρναμε ήταν διάφορα προσωπικά μας αντικείμενα , και εγώ πήρα , έτσι για ενθύμιο , ένα μπουκάλι  λικέρ  ΠΙΠΕΡΜΑΝ ( ΜΕΝΤΑ ) και είχα πει πως θα πάρουμε και τον πίνακα , την..” ΔΩΡΙΚΗ  ΑΥΡΑ “ ..
   Δυστυχώς όμως , δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε , το μπουκάλι με τη..μέντα , που απ’ τα χρόνια έχει..αποπρασινιστεί , και είναι ..άχρωμη , το βρήκα και το έχω ακόμα , είναι παραγωγής 1952 , η ..πανέμορφη όμως ..Λιδορικιωτοπούλα , η..” ΔΩΡΙΚΗ  ΑΥΡΑ “  , δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε , ποτέ δεν την ξαναείδα , χάθηκε στη μεταφορά , δεν την πήραμε απ’ το μαγαζί φεύγοντας ; ..ποτέ δεν το ‘μαθα , όσο για το καλλιτέχνη φίλο μας , τον ..πατέρα της..Αύρας , ούτε αυτόν τον ξανασυνάντησα , όταν τέλειωσε κάποιες  άλλες δουλειές στο χωριό μας , χάθηκε..ξαφνικά , όπως και..εμφανίστηκε…αν ζει , να’ναι καλά , αν και θα ‘ναι πολύ-πολύ..γέρος , αφού η…Αύρα , από..κοπελίτσα ολόδροση , θα κοντεύει τώρα τα…εξήντα …
   Tώρα  για  το  τι  απόγινε  η  "  έρμη " η   Δωρική .. αύρα , δεν μπορώ  να ξέρω , υποθέτω  όμως  κάποια  πράγματα , αφού  για  κάποιους  , κάποια  πράγματα  δεν  έχουν  καμιά ...αξία 

ΤΟ  ΦΥΤΕΜΑ  ΤΩΝ  ΜΟΥΡΙΩΝ 

   Το  φύτεμα  των  μουριών , είχε  τελικά  εξελιχθεί  φίλοι  μου  σε..σήριαλ , όταν κυκλοφόρησε η  ..είδηση   της  φύτευσης , οι  διάφοροι.. " ειδικοί  ..αργόσχολοι " έρχονταν πρωί ..μεσημέρι ..βράδυ για  να  δουν  τι  γίνεται , μεγάλη  περιπέτεια  αλλά  και ταλαιπωρία , κάθε   τρεις  και λίγο  να  σου'ρχονται οι  διάφοροι αργόσχολοι..επιθεωρητάδες , με  τα  χέρια  δεμένα  πίσω , ές και  ήταν..επιστάτες , και  να  λένε  πάντα  τα  ίδια  και  τα ..ίδια , πως  δηλαδή τζάμπα ταλαιπωρούμαστε  και  γιατί οι  μουριές  ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ  ΝΑ  ΠΙΑΣΟΥΝ , ΑΦΟΎ  ΔΕΝ  ΥΠΆΡΧΕΙ  ΚΑΙ..ΝΕΡΟ...
   Εμείς  όμως  προχωρούσαμε , κουβαλάγαμε και νερό  απ' τη Βαθιά , με  στάμνες  ή τενεκέδες του  λαδιού και όλα  πήγαιναν  μια χαρά , και  το  αποτέλεσμα μας  επιβεβαίωσε , πως  δηλαδή , οι  ΜΟΥΡΙΕΣ ΘΑ ..ΠΙΑΣΟΥΝ ,ΚΆΤΙ  ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΆ  ΈΓΙΝΕ ...
   Και  ενώ , το  Αλωνάκι  ήταν γυμνό  απο  δένδρα και  φυτά  γενικά,σήμερα  έχει  τις  μουριές του ..




Πού  ισκιώνουν επαρκώς  το  χώρο  μπροστά  στα  μαγαζιά ,  και  ευτυχώς  κάποιοι  τις  περιποιούνται , νομίζω  όμως  πως  είχαν  φυτευτεί  4ή 5 δένδρα , αλλά φαίνεται  στην Αναπλαση  της  πλατείας πρέπει  να  κόπηκαν , το  γιατί...ΑΓΝΩΣΤΟΝ ...
Για  των γραφομένων  μας  το αληθές  φίλοι  μου , αναρτούμε  και την σχετική  πινακίδα  για τα.." ευρώπουλα " που φαγωθήκαν  για  την " ανάπλαση " του..Αλωνακιού , ούτε  το Πικαντίλυ στο  Λονδίνο , δεν  στοίχισε  τόσο   ....καταλαβαίνετε ....!
  Ξέχασα  να σας  πω , πως  ο  πιο επίμονος ...αντιρρησίας απ' τους ...επιστάτες , όταν άργότερα ξεκίνησε το  δίκτυο  ύδρευσης , ΕΠΕΜΕΝΕ  ΠΩΣ  ΤΟ  ΝΕΡΟ  ΑΠ' ΤΟΝ  ΑΝΤΩΝΗ  ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ  ΝΑ  ΑΝΈΒΕΙ ΣΤΟ  ΑΛΩΝΆΚΙ , ΓΙ' ΑΥΤΌ  ΚΑΙ  ΌΤΑΝ ΤΟ ΝΕΡΌ  ΕΦΤΑΣΕ  ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ  ΤΟΤΕ  ΑΣΤΥΝΟΜΊΑ , ΕΒΑΛΑΝ  ΛΑΣΤΙΧΟ ΚΑΙ  ΝΕΡΌ  ΈΦΤΑΝΕ ΠΟΛΎ  ΠΙΟ  ΠΑΝΩ  ΑΠ' ΤΗΝ  ΤΑΡΑΤΣΑ ...!! 
     Γεμάτη  αναμνησεισ  λοιπόν η  δεκαετία του  ' 50 , πραγματική  κοσμογονία , νερό , ασφαλτόστρωση του  δρόμου , θεμελείωση του  καινούργιου  μας  Γυμνασίου , και  ένα  σωρό άλλα  ευχάριστα ή  δυσάρεστα γεγονότα ,απ' την οικογενειακή  μας  ζωή  αλλά  και την  ζωή  του  χωριού  μας ...
   Ας  προχωρήσουμε όμως  στα  έργα τα Κοινοτικά , και  πρώτα - πρώτα , την  εγκατάσταση του  υδρευτικού  αγωγού  απ' τον  Αντώνη , μέσα  στο  χωριό  μας  
  Όπως  έχουμε  ξαναπεί  , το  έργο έγινε  με  προσωπική  εργασία  των  κατοίκων , οι  οποίοι , ανάλογα  με την  οικογένεια  και  κάποια  άλλα  στιχεία , υποχρεώνινταν  να  έργαστουν  για  κάποιες  μέρες , έτσι  λοιπόν , όλοι  μας συμμετείχαμε  στην  περάτωση  του έργου , τώρα  αν  κάποιοι επιθυμούσαν , πλήρωναν τα " νεροκαματά  τους " , αν δεν  κάνω  λάθος ..
   Θυμάμαι , πως  η  εικόνα  των  χωριανών  μας , αδελφωμένοι , δημιουργούσαν  μια  υπέροχη  ατμόσφαιρα , με  γέλια , τραγούδια  κα..ανέκδοτα , που  άφησαν εποχή ...
  
Το Κοινοτικό  Κατάστημα  Λιδορικίου κατά  την  αποπεράτωσή  του  το  1953 , και  παρέμεινε    μέχρι τις  αρχές  της  δεκαετίας  του '80 , που  κατεδαφίστηκε για  να  γίνει  στην  ίδια  θέση  το  σημερινό  . Από  αριστερά , ο  πρόεδρος  Κ. Πανάγος , ο  Γραμματέας  Γ. Ταμβάκης ,   Θ. Σερεντέλος , . Θαν. Παπαδόπουλος και  Κώστας  Μαργέλλος - Σαψαρής .
Αρχείο  Κοινότητας Λιδορικίου .

Το υδραγωγείο του  Αντώνη , το  πρώτο του  χωριού  μας , όταν  χτιζόταν  το  1953 - 54 . Σε επιστασία ο  πρόεδρος  Κ.Πανάγος και Ηλίας Κάγκαλος  , σύμβουλος .
Αρχείο Κοινότητας  Λιδορικίου 

Λιδορικιώτες σε  προσωπική  εργασία σκάβουν  αυλάκι  για  την εγκατάσταση  του  υδρευτικού  μας  δικτύου , ανάμεσα στα  σημερινά  κτίρια  ΔΕΗ  και  Βενζινάδικου . Σε πρώτο  πλάνο  Χαρ. Ζέκιος , διακρίνονται  ακόμα Κ.Καραγκούνης , Κ.Σακαρέλος , Χαρίλαος  Παπαδημητρίου , Γυμνασιάρχης και Νικ. Τσαντίλης , Μοίραρχος  Χωροφυλακής .
Αρχείο  Κοινότητας Λιδορικίου  

Λιδορίκι  Μάρτιος  1954 , οι  εργασίες  εγκατάστασης  του υδρευτικού προχωράνε . Η  φωτογραφία  είναι  βγαλμένη  μπροστά  στου Γ.Κουτσούμπα , σε  προσωπική  εργασία οι  δημότες Γιαν. Λιάγκουρας , Θαν. Καφέτσης, Κ.Λάγιος και  σε  επίσκεψη επιστασίας  ο  πρόεδρος  Κ.Πανάγος , ο σύμβουλος  Θ. Σερεντέλος , Κ.Σακαρέλος , ο  Γυμνασιάρχης Χαρίλαος  Παπαδημητρίου και  ο  Μοίρατρχος  Νικ. Τσαντίλης .
Αρχείο Κοινότητας Λιδορικίου . 
   Tην  εγκατάσταση  του  δικτύου  μ φίλοι  μου την  είχαν  αναλάβει εργολαβικώς , δύο αδέλφια  υδραυλικοί  απ' το  Γαλαξίδι , Ζουρνατζή  λέγονταν και όταν  πάλι  άρχισαν  οι.." επιστάτες  ¨να  περνάνε και να λένε  τα..δικά τους , πως  τάχαμου ..τάχαμου , το  νερό  τυ  Αντώνη , δεν  είχε την ανάλογη  πίεση για  να  φτάσει στο  χωριό ,οι  άνθρωποι  έβαλαν στοίχημα  με  έναν - ενοχλητικό επιστάτη - πως  όχι  μόνο  θα  φτάσει το  νερό αλλά θα  ανεβαίνει  και  στην  ταράτσα του  σπιτιού  μας , της  Αστυνομίας , κάτι   που  έγινε όταν  έφτασαν μπροστά στο  σπίτι  μας και  έβαλαν  λάστιχο , τελικά  ο.." επιστάτης " το..βούλωσε  γιατι  οι Γλαξιδιώτες  δεν  σήκωναν  ..παραμύθια , βέβαια , φτάνοντας  το  νερό , και  πολύ  ψηλότερα  απ' την  ταράτσα , είχαμε  τρελούς πανηγυρισμούς , ΑΡΧΙΖΕ  MΙΑ  ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ  ΖΩΗ  ΓΙΑ  ΤΟ  ΧΩΡΙΌ ΜΑΣ ...ΕΠΙ  ΤΕΛΟΥΣ ...!!!!
   Σιγά  σιγά , οι  χωριανοί  μας  ανάλογα  με  τις  οικονομικές  δυνάμεις  τους , έβαλαν  το  νερό  μέσα  στα  σπίτια  τους , και άλλαξε  γενικά η..εικόνα των  σπιτιών  μας  αλλά  και  των  αυλών και  των κήπων που  ειχαν  χρονια  να  δουν  νερό 

                                      
 Γύρω  στα  1958 - 59 , οι  Βαρουσιώτες παρακολουθούν  και  βοηθάνε τους  υδραυλικούς , Χρήστο Γατάκη  και  Κ.Αλεξίου στην  εγκατάσταση του  πρώτου  υδρευτικού  δικτύου στο  Βαρούσι , απ' το νεόχτιστο υδραγωγείο του " πλάτανου ". Αναγνωρίστηκαν : Γ.Ασημακόπουλος , Θύμιος  Φωτόπουλος - Τσιμοθύμιος , Παν. Αποστολόπουλος - Σκράπας , Παν. Παπανικολάου - Παπαρούκης και  καθιστοί Κ.Αλεξίου , Χρ. Γατάκης και μάλλον ο  Σωτ.Γιαλαμάς .

   Η δεκαετία  του  '50 , φίλοι  μου ήταν σημαντική  για  το  χωριό  μας ,  όμως για  μένα ..ήταν  άκρως ..." σημαδιακή " , μου έδωσε  πολλές  χαρές , γνώρισα  καινούργια  παράγματα , αλλά βέβαια , έχασα  τον  πατέρα  μου ,κι' αυτό τα  έσβησε ολα ...
   Εκείνη την  εποχή  λοιπόν , στο χωριό  μας  είχε τοποθετηθεί Δ/ντής  στο  Δη, Ταμείο , ένας  αξαιρετικός  κύριος , που ήταν  μανιακός  συλλέκτης  γραμματοσήμων , λεγόταν  Δημόπουλος , αν δεν  κάνω  λάθος και  έμενε  στο σπίτι του Ηλία Κάγκαλου , του   " βζωνολιά " και ήταν καθημερινός  πελάτης  στο  μαγαζί  μας ,στο  Αλωνάκι ..
  Απ' τις  πρώτες  μέρες με  ρώτησε  αν  μαζεύω  γραμματόσημα , και  του απάντησα  πως  μαζεύω αλλά..τελείως ερασιτεχνικά , συγκεντρώνοντας τα  γραμματοσημα  απ' τα γράμματα  που  έστελναν στιτς  συγγενείς  τους διάφοροι  ξενητεμένοι χωριανοί  μας ..και  πρώτη και  καλύτερη  η Ζεκοκούλα , που  είχε  προσφατα  πάει  στην  Αργεντινή ..
   Μου  είπε  λοπόν ο  κύριος Χαράλαμπος  , μάλλονέτσι   λεγόταν . κάποια  μυστικά σχετικά  με  τα  γραμματόσημα και  άρχισα  πλέον  να γίνομαι...φανατικός ..δείτε  πιο  κάτω 


ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ..ΑΡΖΕΝΤΙΝΑ “ !!

 
ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ
   Μπορεί να ήταν όμορφη η παλιότερη Λιδορικιώτικη εποχή , μπορεί να τη νοσταλγούμε , μπορεί να 'ναι ..δεμένη με τα όμορφα τα παιδικά μας χρόνια , ένα σωρό ..μπορεί , είχε όμως και κάτι στιγμές..αγκάθια στις καρδιές και μάλιστα τις , τότε , παιδικές , αγκάθια που 'μειναν καρφωμένα , δεν βγήκαν ποτέ..κι' ας πονούσαν .
   Πληγή του χωριού μας αλλά και της πατρίδας μας ολόκληρης η μετανάστευση , η..ξενιτειά , και τι δεν έχει πει , δεν έχει τραγουδήσει ο χαροκαμένος λαός μας , πόσο πόνο να 'χε άραγε μαζέψει ; ποιός μπορεί να τον μετρήσει ; μετριέται ο πόνος ;
   Αρχή της δεκαετίας του 50 , στο Αλωνάκι , μια ακόμα Λιδορικιωτοπούλα φεύγει , ξενιτεύεται , για τη μακρινή ..Αρζεντίνα , εκεί είχε ξενιτευτεί πριν πολλά χρόνια ο πατέρας της και τώρα πήγαινε κι' η Ζεκοκούλα , με τη μάνα της τη θεια Κατερίνη , να σμίξει η φαμελιά μετά από τόσα χρόνια . Συγγενείς και φίλοι στ' Αλωνάκι ν' αποχαιρετίσουν την Κούλα , ποιός ξέρει αν θα ξαναντάμωναν ποτέ...Δεύτερη από αριστερά η Παπαιαννομήτραινα , με το μικρό Θανάση Ζέκιο , του Μπάμπη , η θεια η Κατερίνη Ζέκιου , η Κούλα κρατώντας το χέρι της κυρά Μαρίας της Μπήλιαινας , πίσω η Γιαννίτσα κι' ο Γιώργος ο Ζέκιος , πρωτοξάδερφος βλέπεις , ο μπάρμπα Θανάσης ο Μπήλιος κι' η μακαρίτισσα η μάνα μου , η Κικούλα , όπως την φώναζαν .
   Η Κούλα πήγε στο..Αρζεντίνα , κι' έμεινε εκεί , έκανε οικογένεια κι' απόχτησε , αν δεν κάνω λάθος , μια κόρη , πριν από κάμποσα χρόνια γύρισε στην Ελλάδα , σε μεγάλη ηλικία , η κόρη της παντρεύτηκε και με τον άνδρα της φκιάξαν στο Γραμματικό , στο Μαραθώνα , την πρώτη Αργεντίνικη ταβέρνα , όπου σέρβιραν αποκλειστικά Αργεντίνικο βοδινό ψημένο , της ώρας , μια φορά αποφασίσαμε κι' εμείς να πάμε αλλά εκεί γινόταν το έλα να δεις ...και δεν το αποτολμήσαμε ξανά ..η Κούλα , πολύ μεγάλη πια , σχεδόν δεν θυμόταν τίποτα απ' τα παλιά...έφυγε χωρίς να ξαναδεί το χωριό και τους αγαπημένους συγγενείς και φίλους , τα 'χει αυτά ο μακρόχρονος ξενιτεμός...
   Τώρα , μετά από 60 , σχεδόν χρόνια , όταν κανένα βράδυ με παραπιάνει η..νοσταλγία , των παιδικάτων μου , κι' ανοίγω τα άλμπουμ με τα παλιά μου γραμματόσημα , που μάζευα από τότε , πάω..έτσι νοσταλγικά στα γραμματόσημα της Αργεντινής , της εποχής εκείνης , έχουν επάνω τον Περόν , την Εβίτα σε ποικιλία χρωμάτων και σχημάτων , και θυμάμαι ...
   Μόλις ερχόταν γράμμα , απ' την Αργεντινή , έτρεχα να προλάβω το γραμματόσημο , μη το πάρει κανένας άλλος , αν και μου τα κρατούσαν γιατί ήξεραν τη..μούρλια μου , με μεγάλη προσοχή , ευλαβικά θα 'λεγα , τα έβγαζα απ' το φάκελο , και τα έβαζα στη θέση τους , βέβαια απ' τη συλλεκτική μου...μανία δεν είχε γλυτώσει και η μακαρίτισσα η Κούλα , της είχα γίνει..τσιμπούρι , και πότε-πότε , μου στελνε , ξεχωριστά σε φάκελο δικό μου , Αργεντίνικα γραμματόσημα , τα 'χω ακόμα , τα προσέχω σαν τα μάτια μου , και πολλές φορές περνάω μαζί τους ώρες και...ώρες , αναπολώντας ....

   Βέβαια , δεν θα 'ταν αλήθεια αν έλεγα πως η σχωρεμένη Κούλα ήταν η..μόνη που ταλαιπωρήθηκε από μένα για τα γραμματόσημα , γινόμουνα κολτσίδα στους ξεναγούς και τους τουρίστες που τότε περνούσαν όλοι , αναγκαστικά , απ' το Λιδορίκι για να πάνε από τους Δελφούς στην Ολυμπία .
   Είχα ..οργανωθεί πολύ-πολύ καλά , πιτσιρικάς τότε , είχα παρακαλέσει και μού έγραψαν στα Αγγλικά , Γαλλικά , Γερμανικά , Ιταλικά και Ισπανικά τη φράση : μήπως έχετε να μου δώσετε γραμματόσημα απ' την πατρίδα σας ; επειδή κάνω συλλογή ; πολλοί μου έδιναν , και σε πολλούς που έκαναν κι' αυτοί συλλογή , έδινα κι' εγώ Ελληνικά .
   Με την καθημερινή δε , σχεδόν , επαφή μου με τους τουρίστες , είχα αρχίσει να ..γνωρίζω την..εθνικότητά τους...οπότε άρχιζα το...ποίημά μου που σχεδόν πάντα είχε..αποτελέσματα .
   Μια φορά , όπως κατέβηκαν οι τουρίστες απ' το λεωφορείο και έρχονταν προς το μαγαζί να δροσιστούν η να φάνε κανένα γλυκό , στάμπαρα ένα ψηλό ξανθό , με μουστάκι , κλασσικό ...Εγγλέζικο , μεγάλο σε ηλικία και μόλις πλησίασε του...επιτέθηκα , στα ..Αγγλικά φυσικά , δεν μου απάντησε , οπότε σκέφτηκα πως μάλλον έκανα λάθος , του μίλησα στα Γαλλικά , τίποτα , αρχίζοντας πια τα..Γερμανικά , με διέκοψε σε..άπταιστα Ελληνικά : Νεαρέ μου δεν γνωρίζεις Ελληνικά ; μου είπε , εγώ φυσικά..κοκάλωσα , και βέβαια γνωρίζω Ελληνικά , του απάντησα , αφού είμαι Έλληνας , και τότε ήρθε ο... κεραυνός : Αφού λοιπόν είσαι Έλληνας , όπως λες , πρέπει εδώ στην πατρίδα σου να μιλάς Ελληνικά , και όχι ξένα...
   Εγώ είχα..παγώσει , και μου έκανε εντύπωση η τελειότητα των Ελληνικών του , προσπάθησα να..ψευτοδικαιολογηθώ , λέγοντάς του πως τον νόμισα για Άγγλο , και τότε μου εξήγησε , πως ήταν πράγματι Σκωτσέζος , και ..προλαβαίνοντάς με , μου εξήγησε πως είναι καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας σε κάποιο , Αγγλικό Πανεπιστήμιο , και τότε με ρώτησε : μπορείς να μου πεις μερικούς στίχους από τα έπη του Ομήρου ; εγώ είχα ..πρόχειρους τους γνωστούς : Άνδρα μοι ένεπε..κλπ. τους ..απάγγειλα , και με ρώτησε , δεν ξέρεις περισσότερους ; φυσικά του είπα όχι , και τότε άρχισε να μου απαγγέλει επί πολύ..στίχους της Οδύσσειας , κοιτάζοντάς με που είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό .
    Εκμεταλλευόμενος το χρόνο της στάσης του λεωφορείου , μου εξήγησε πως θα 'πρεπε όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουμε τα μεγαλύτερα γραπτά μνημεία του Ομήρου , και πως ο ίδιος έχει απομνημονεύσει πάρα πολλούς στίχους , και συνεχώς μελετάει περισσότερο , όχι από ανάγκη για τη δουλειά του , αλλά γιατί τον συναρπάζουν..
   Όταν ο εισπράκτορας του λεωφορείου έδωσε το σήμα της..επιβίβασης , για να φύγουν , ο φίλος μου , πια , καθηγητής έβγαλε απ' το πορτοφόλι του , όσα γραμματόσημα είχε μου τα 'δωσε , με ευχαρίστησε για την όμορφη συζήτηση που είχαμε , μου έδωσε την κάρτα του και μου ζήτησε να του δώσω τη δική μου , φυσικά εγώ δεν είχα , αλλά του έγραψα το ονοματεπώνυμό μου και τη διεύθυνσή μου , με χαιρέτισε , ανταπέδωσα , του ευχήθηκα καλές διακοπές , κι' αυτός μου είπε πως θα τα ξαναπούμε του..χρόνου . Όλα αυτά έγιναν φίλοι μου το καλοκαίρι , ξεχάστηκαν , ώσπου τα Χριστούγεννα , ο ταχυδρόμος μου φερε ένα γράμμα απ' την Αγγλία , που ήταν και λίγο..παχουλούτσικο , το άνοιξα με ..λαχτάρα , είχε μια όμορφη ευχετήρια κάρτα , Χριστουγεννιάτικη , και μαζί ένα φακελάκι με Αγγλικά γραμματόσημα , και..φυσικά ήταν απ' τον Σκωτσέζο φίλο μου , που με είχε θυμηθεί , και όχι μόνο...
   Μου έγραφε , δε πως το καλοκαίρι θα ερχόταν πάλι στην Ελλάδα και θα περνούσε απ' το Λιδορίκι να με δει , βέβαια μέχρι το καλοκαίρι , είχα πάρει δυο ακόμα κάρτες , απ' τον φίλο μου , μια στη γιορτή μου και μια το Πάσχα , και γραμματόσημα φυσικά , και το καλοκαιράκι , κάποιο μεσημέρι , να σου ο καλός Σκωτσέζος φίλος μου με το μουστακάκι του , το χαμόγελό του και φυσικά και τα..γραμματόσημά μου , δεν τα ξεχνούσε ..
   Τον ευχαρίστησα θερμά , τον κέρασα και κάτι , κι' αυτό συνεχίστηκε για κάμποσα χρόνια , μου έστελνε κάρτες στις γιορτές , μπόλικα γραμματόσημα , και κάθε καλοκαίρι περνούσε απ' το Λιδορίκι , κάποια στιγμή σταμάτησαν οι κάρτες και ο καλός φίλος απ' τη Σκωτία , δεν ξαναφάνηκε , το πιθανότερο είναι να...έφυγε για πάντα , γιατί ήταν και μεγάλος , τότε πια έγραψα εγώ ένα γράμμα , τη διεύθυνσή του την είχα , Ελληνικά γνώριζε , και περίμενα εναγωνίως ..απάντηση , που όμως δεν ήρθε ποτέ , το μόνο που ήρθε πίσω ήταν το γράμμα μου , που μου επεστράφη ...
   Μαζί λοιπόν με τα Αργεντίνικα γραμματόσημα , χαζεύω και τα..Εγγλέζικα , αφού και τα δυο με γυρνάνε πίσω στα αγαπημένα μου παιδικά χρόνια και μου θυμίζουν και δυο πολύ αγαπημένους φίλους , τη Ζεκοκούλα και τον ..κολλητό μου απ' τη...Σκωτία , ας είναι αναπαυμένοι , εγώ πάντως τους θυμάμαι με πολλή...αγάπη , και τους δυο....
   Ξεφυλλίζοντας όμως το ..τεφτεράκι των παιδικών μου αυτών αναμνήσεων , θυμήθηκα κάτι που αξίζει να σας το διηγηθώ...συμπληρωματικά...
   Ο φίλος μου ο Σκωτσέζος , πρέπει να ήρθε για πρώτη φορά στο χωριό μας τον 1950 η 1951 , τότε το Ζαχαροπλαστείο μας λειτουργούσε μεν κανονικά αλλά δεν είχε απέξω γραμμένες τις επιγραφές , φίρμα , πωλούμενα είδη κλπ.   Αυτά έγιναν το χειμώνα που επακολούθησε , μας τις έφκιαξε ένας ..περαστικός , περιπλανόμενος ..καλλιτέχνης ζωφραφο..μπογιατζής , που ..ξέμεινε κάποιο βράδυ στο χωριό μας τα συζητήσανε με τον πατέρα μου , τα βρήκαν , και απ' την άλλη μέρα άρχισε η...καλλιτεχνία . Με μεγάλα λοιπόν γράμματα υπήρχε η επιγραφή : Κ Α Φ Ε Γ Α Λ Α Κ Τ Ο Ζ Α Χ Α Ρ Ο Π Λ Α Σ Τ Ε Ι Ο Ν – Η - Δ Ω Ρ Ι Σ , κλπ...κλπ. από κάτω το ονοματεπώνυμο του πατέρα μου και σε όλο σχεδόν το πλάτος και το μήκος των τοίχων γραμμένα τα προσφερόμενα..είδη , γλυκά , ποτά , αναψυκτικά κλπ.
   Το καλοκαίρι λοιπόν που ήρθε ο φίλος μου , το είδα που κατέβηκε απ' το λεωφορείο , ψηλός , αγέρωχος , ευθυτενής και κοστουμαρισμένος , με το καπέλο πάντα στο χέρι , τον είδα που μπαίνοντας στην πλατεία κοίταζε προς το μαγαζί αλλά..κοντοστάθηκε και κοίταζε προς το μαγαζί με το στόμα..ορθάνοιχτο . Στην αρχή δεν πολυκατάλαβα , 7-8 χρόνων ήμουν τότε , αλλά προχώρησα προς τα εκεί για να δω τι του συνέβη , πλησιάζοντας όμως ησύχασα , κατάλαβα πως προσπαθούσε να διαβάσει..συλλαβίζοντας την επιγραφή ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ ...είχε δεθεί η γλώσσα του...κόμπο .
   Τον πλησίασα μου εξήγησε το πρόβλημά του και μου είπε πως δεν θα ..φύγει αν δεν καταφέρει να το ..προφέρει σωστά , και το κατάφερε μετά από κάποιες προσπάθειες , τότε ξέσπασε σε..θριαμβευτικά γέλια , επαναλαμβάνοντας συνέχεια την..επιγραφή , όπως εμείς καμιά φορά λέμε το ..γλωσσοδέτη : Σκουληκομυρμιγκότρυπα...η..άσπρη πέτρα ξέξασπρη , κι' απ' τον ήλιο..ξεξασπρότερη...
Μια όμορφη φωτογραφία από κάποιο Λιδορικιώτικο γλέντι στο Αλωνάκι , αξιοσημείωτο είναι πως στο χορό είναι μόνο γυναίκες , πρώτη η Ελένη Δούκα , της Θωμοκώσταινας , ανύπαντρη ακόμα , την κρατάει η μακαρίτισσα η μάνα μου , όμορφες μέρες του..50....αν καλοπροσέξετε , φαίνεται ολοκάθαρα και η..επιγραφή..γλωσσοδέτης ..
  Εκτός  όμως με  την  ενασχόλησή  μου " επαγγελματικά " πλέον , με τα  γραμματόσημα , εκείνη  την  εποχή μου συνέβη  κάτι το  ' εξαιρετικό ' όπως  αποδείχτηκε ...εκείνη  λοιπόν  την  εποχή , απολύθηκε  απ' το  στρατό ένας πρωτοξάδελφός  μου , ο  Γιάννης , γιος  του μπάρμπα μου  του Σπύρου και μου  έφερε  δώρο , γνωρίζοντας την..τρέλα  μου , μια μικρή φυσαρόνικα  
Image result for φυσαρμονικα πικολο

 Την  πιο  μικρή φυσαρμόνικα που  κυκλοφορούσε και που  μου  άλλαξε  κυριολεκτικά τη ζωή , ο  ξάδερφος  μου  είπε  μερικά  πραγματάκια αλλά  μου  είπε  ΠΩΣ  ΜΟΝΟΣ  ΣΟΥ  ΘΑ  ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ  ΤΑ  ΜΥΣΤΙΚΑ  ΤΗΣ ΚΑΙ  ΘΑ  ΦΤΑΣΕΙς  ΣΤΟ  ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ  ΤΗΝ  ΠΑΙΖΕΙΣ  ΜΕ  ΚΛΕΙΣΤΑ  ΜΆΤΙΑ  ...ΚΑΙ ΚΆΠΩΣ  ΈΤΣΙ  ΚΑΙ  ΈΓΙΝΕ , ΣΕ  ΛΊΓΟ ΚΑΙΡΟ , ΧΩΡΙΣ  ΦΥΣΙΚΆ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΝΟΤΕΣ  Ή ΚΑΤΙ  ΑΛΛΟ ΓΙΑ ΤΗ  ΦΥΣΑΡΜΌΝΙΚΑ , ΆΡΧΙΣΑ  ΝΑ  ΠΑΊΖΩ ΤΡΑΓΟΥΔΆΚΙΑ  ΤΗΣ  ΕΠΟΧΉΣ  ΚΑΙ  ΑΥΤΌ ΝΑ  ΜΕ  ΜΑΓΕΥΕΙ...
   Τις  περισσότερες  δε  ώρες , που " έκανα βάρδια " στο  μαγαζί , έκανα  συνεχώς εξάσκηση , με  αποτελέσματα  εξαιρετικά ..κάποια μέρα  λοιπόν που  έκανα  την ..' πρακτική " μου , μέσα  στο  εργαστήριο , με  άκουσε ο  Ελεγκτής του  ΚΤΕΛ , ο  Κώστας  ο  Πρέκας , που  ήταν ,ελος  της  χορωδίας  αλλά και  της  μπάντας  της  Άμφισσας  και  ρώτησε  τον  πατέρα μου , ποιος παίζει  μουσική μπάρμπα Θύμιο ,και  ο  πατέρας  μου του  είπε για  μένα , για  το πάθος  πυ  είχα αλλά δενυπήρχε  κάαποιος δάσκαλος  να  τον  μάθει , ο Κώστας  τότε  προθυμοποιήθηκε  τις  κενές ώρες  που  περίμενε την ανταπόκριση του λεωφορείου , να  μου  δείνχνει  εκείνος , κάτι μου με  έκανε  να  πετάξω  από  χαρά ..
   Και  έτσι  ξεκινήσαμε κάθε  μεσημέρι , μου έφερε κι  ένα  βιβλίο μουσικής του ΜΠΟΤΕΤΖΑΓΙΑ , αρχιμουσικού  της  Άμφισσας  και  όλα  πια  πήγαιναν  ...ρολόϊ
   Ο  πατέρας  μου φυσικά  ρωτούσε  συνέχεια  πως  πάω , κι ο  δάσκαλός μου του έλεγε  πως  π'αω...σψαίρα ...
   Όλα  αυτά  βεβια  συνέβαιναν στα  μέσα  της  Άνοιξης 1955 , και  εγώ έπλεα  σε  πελάγη ευτυχίας , γιατι  ο  δάσκαλός  μου ήταν ΚΑΤΕΜΘΟΥΣΙΑΣΜΠΕΝΟΣ ΜΕ  ΤΗΝ  ΠΡΌΟΔΌ ΜΟΥ , κάτι που  έλεγε  και  ξανάλεγε στο  δάσκαλό, οπότε  μια  μέρα , αφού  μου  είπε πως  ο  δάσκαλός  μου είναι  έκπληκτος  απ
 την  πρόοδό ου , μου  ανακοίνωσε πωσ  συνεννοήθηκε  μαζί  του  ακι την πρώτη Αυγούστου , που θα ερχόταν ένας  πρώτος  ξάδερφός  του , θα  νου  έφερεν ένα μικρό ακορντεόν...
   Καταλαβαίνετε τώρα  τι ηταν  αυτο  για  μένα , δεν περίμενα να έρθει  ο  Αύγουστος ...έλα  όμως  που  ΔΕΝ  ΥΠΟΛΟΓΙΣΑ  ΠΩΣ  ΑΝΑΜΕΣΑ  ΣΤΟΝ  ΙΟΥΝΙΟ  ΚΑΙ  ΤΟΝ  ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ  ΚΑΙ  Ο  ΙΟΥΛΙΟΣ  ΠΟΥ  ΤΑ  ΓΚΡΈΜΙΣΕ ...ΌΛΑ  .
   ΔΕΙΤΕ...



ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ ...


ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ...

-
ΑΛΥΤΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ.
Όλα ,τα σβήνει ο καιρός,
κι ο χρόνος τα γιατρεύει,
μα η αγάπη ,η αλύτρωτη,
όσο γερνάει...θεριεύει.
********
Στα καταβάθια,της καρδιάς,
βουβή, φυλακισμένη,
όπως στη στάχτη, την παλιά,
η σπίθα η.. ξεχασμένη .
********
Κι’όσο τα χρόνια σου περνούν
και τα μαλλιά σου ασπρίζουν,
τόσο η καρδιά σου και ο νους
σ’αυτή ξαναγυρίζουν. ……….K.-
Λιδορίκι 15 05 07


   Δύσκολη , πολύ δύσκολη , η σημερινή  μέρα  φίλοι μου ,κι ακόμα  δυσκολότερη  η  αποψινή  βραδιά , δύσκολη  πικρή  και αξημέρωτη , κι όσο  περνούν  τα  χρόνια , αντί  να..μαλακώνει  ο  πόνος , μάλλον μεγαλώνει  . Θυμάμαι  πριν  κάποια  χρόνια τύχαινε  τις  μέρες  αυτές κάποιος  να  παίζει   στο  Γυφτομαχαλά  ακορντεόν , που  να  ξέρει  βέβαια  πως  κάποιος ακούγοντας τις  όμορφες  μελωδίες πληγωνόταν  αβάσταχτα .
   Μετά από  χρόνια  έμαθα  πως  αυτός  που  έπαιζε  ήταν  η  μικρούλα  τότε , και  καταξιωμένη μουσικολόγος  σήμερα στο  Πανεπιστήμιο Norman  Oklahoma  , Κατερίνα  Ακαρέπη , κόρη  της  Μαρίας  Γεωργουσοπούλου και  εγγονή  του  αείμνηστου χωριανού  και  φίλου Θύμιου Γεωργουσόπουλου , του  Ταρανοθύμιου .
  Πως ό,ως  τα  φέρνει  καμιά φορά  η  ζωή , κάποια  πράγματα που  αγαπάμε ..παράφορα , δυστυχώς , να  μας..πληγώνουν αβάσταχτα , έτσι  λοιπόν η  όμορφη  μελωδία  απ’ το Γυφτομαχαλιώτικο  ακορντεόν , έφτανε σε  μένα γλυκιά  αλλά  και..φαρμακερή , ειδικά στις  17  Ιουλίου…
100
   Πάνε..πενήντα εφτά ..χρόνια , 17-7-1955 , που η ζωή μου ‘δειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο , κι' ήμουν παιδί ακόμα , δωδεκάχρονο , όταν σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα ο πατέρας μου , ανήμερα της Αγίας Μαρίνας , κι' αυτό τ' αγκάθι που καρφώθηκε στην παιδική ψυχή μου , ακόμα με πονάει , ματώνει και δεν τα κατάφερα μέχρι σήμερα να το βγάλω....
   Ξέρετε , αυτά τ' αγκαθάκια που πληγώνουν την ψυχή μας , κι' αν δεν καταφέρουμε να τα κάνουμε ...τριαντάφυλλα , μας φαρμακώνουν τη ζωή , μα είναι άραγε εύκολο να τα ξεριζώσουμε ; δεν ξέρω , εγώ πάντως χρόνια τώρα , το προσπαθώ μα , δυστυχώς , τίποτα δεν έχω καταφέρει.....
   Δεν είναι , βέβαια , το μοναδικό αγκάθι στην ψυχή μου , υπήρχαν κι' υπάρχουν κι' άλλα , μερικά κατάφερα , με πόνο , να τα...ξεκαρφώσω , σε άλλα...μαλάκωσα τον πόνο , αυτό όμως με πληγώνει και με πονάει σαν να ‘ταν χθες.....Σε μια στιγμή , σε μια μέρα έχασα τον πατέρα μου και έσβησε το πιο όμορφο το πιο γλυκό όνειρό μου , μαζί με το χαμό του.....

   Χθες βράδυ , στις δύσκολές μου ώρες σας είχα όλους γύρω μου , κοντά μου , χθες για πρώτη , ίσως , φορά μάντεψα το πρόσωπό σας , τον χρώμα των ματιών σας , σας είχα όλη νύχτα συντροφιά μου , έτσι βουβά , σας γνώρισα ένα- ένα όλους τους άγνωστους , μακρινούς φίλους που τους είχα ανάγκη και μου...συμπαραστάθηκαν....έστω και...νοερά....και διαρκώς στο νου μου ερχόταν μια μακρινή μελαγχολική μελωδία από ένα ακορντεόν....
Ναι , ένα παλιό μικρό ακορντεόν , αγαπημένοι μου φίλοι , ήταν και είναι κι' αυτό ένα αγκάθι στην καρδιά μου , αυτό το υπέροχο όργανο που όσο με ...ταξιδεύει με τη γλυκιά , νοσταλγική του φωνή...τόσο με..πληγώνει και με πονάει...αξίζει , νομίζω , να σας διηγηθώ την μυστική μου...πληγή , το μυστικό μου το παλιό , το παιδικό , που ακόμα μου φαρμακώνει , φορές-φορές τη χαρά ....
   Γεννήθηκα φαίνεται με...κουσούρι , ένα πανέμορφο κουσούρι που ευτυχώς γεμίζει τη ζωή μου , ειδικά στις δύσκολές ώρες , ποιό είναι ; η μουσική , ναι φίλοι μου η μουσική , είναι η μεγαλύτερη ανάγκη μου στη ζωή , κι' από μικρός , μεγαλώνοντας στο Λιδορίκι που δεν υπήρχαν δυνατότητες να μάθω μουσική , πάλευα μόνος με μια φυσαρμόνικα να ...πλησιάσω την μεγάλη μου αγάπη , και τα κατάφερα , αβοήθητος , χωρίς την παραμικρή γνώση μουσικής , με μόνο εφόδιο το ένστικτό μου , κατάφερα να μάθω να παίζω αυτό το μικρούλι μα τόσο παθιάρικο και γλυκό οργανάκι , τη φυσαρμόνικα....





   Αλλά το πάθος μου , να μάθω μουσική ήταν ...ασίγαστο , αλλά και...το όνειρό μου...έμενε...ανεκπλήρωτο , γιατί στο χωριό μας , δυστυχώς , ούτε μουσική παράδοση υπήρχε αλλά ούτε και μουσική παιδεία , και φυσικά ο δάσκαλος μουσικής ήταν τότε κάτι ...άγνωστο για την περιοχή μας , ύστερα ήταν τόσο δύσκολα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια , που αν ανέφερες κάτι σχετικό θα σε παίρναν  τουλάχιστον ...για...τρελό.....και με το δίκιο τους , ίσως....
   Εγώ φυσικά το βιολί μου , η μάλλον την φυσαρμόνικά μου , στο μαγαζί του πατέρα μου που ...δούλευα , δεκάχρονο παιδάκι , έκανα τα μουσικά μου...διαλείμματα , όταν δεν είχαμε δουλειά , καθένας με την ...τρέλα του , που λένε , ο πατέρας μου το ‘βλεπε με καλό μάτι το...κουσούρι μου αυτό , αλλά δεν μπορούσε να κάνει και κάτι για να με βοηθήσει , αφού σχολή μουσικής δεν υπήρχε....με ενθάρρυνε όμως να ασχολούμαι έστω με το φυσαρμονικάκι μου .....
   Προχωρημένη άνοιξη του 1955 , δωδεκάχρονο παιδί τότε εγώ , άρχισε να έρχεται σαν ελεγκτής του ΚΤΕΛ , ένας νεαρός Σαλωνίτης ο Κώστας Πρέκας , έτσι τον ήξερα τότε , γιατί πρόπερσι  μετά από 55 χρόνια , έμαθα ότι το Πρέκας ήταν παρατσούκλι , και το επίθετό του είναι Κοντογιώργος , ο Κώστας λοιπόν , ήταν ...επίλεκτο στέλεχος της φιλαρμονικής και  της χορωδίας της Άμφισσας , νομίζω  , παθιασμένος κι' αυτός με τη μουσική , εγώ βέβαια δεν το γνώριζα , μια μέρα όμως που έκανα το...μουσικό μου διάλειμμα , στο εργαστήριο του μαγαζιού μας ( ζαχαροπλαστείο στο Αλωνάκι ) άκουσε το...ρεσιτάλ μου και ρώτησε τον πατέρα μου , ποιός παίζει φυσαρμόνικα μπάρμπα Θύμιο ; και ο πατέρας μου του εξήγησε ότι ..ο μικρός είναι τρελός και παλαβός με τη μουσική αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε , και ως από...μηχανής Θεός ο Κώστας προσφέρθηκε να μου κάνει κάθε μεσημέρι , που ερχόταν στο Λιδορίκι , μια ώρα μάθημα , αφιλοκερδώς φυσικά , κι' έτσι άρχισα να μαθαίνω τα πρώτα στοιχεία της μουσικής...
Μου ‘φερε και ένα βιβλίο μουσικής του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΠΟΤΕΤΖΑΓΙΑ , δάσκαλου-αρχιμουσικού της Αμφισσιώτικης  μπάντας , και έπεσα με τα μούτρα στη μελέτη , ενώ ο ...δάσκαλός μου , ήταν κατενθουσιασμένος με την πρόοδο του...μαθητή του....κι' όταν ο πατέρας μου ρωτούσε για την...πρόοδό μου του μίλαγε με τα καλύτερα λόγια , γιατί έβλεπε το πάθος μου και την προσπάθειά μου ...Κάπου εκεί ..τον Μάιο του 1955 , αφού ο...δάσκαλος έπλεκε το εγκώμιό μου , ο πατέρας μου μου ανακοίνωσε με μεγάλη του χαρά πως μετά από σύμφωνη ..γνώμη και του...δασκάλου μου , αποφάσισε να μου κάνει δώρο ένα...ακορντεόν....που θα μου το ‘φερνε ένας αγαπημένος ξάδερφος του πατέρα μου , Κώστας Καψάλης κι' αυτός , που έμενε στην Αθήνα κι' ερχόταν κάθε καλοκαίρι στο χωριό την πρώτη Αυγούστου...και  καθόταν  περίπου ένα  δεκαπενθήμερο .
   Καταλαβαίνετε βέβαια τη χαρά μου , αλλά και την ανυπομονησία μου , δεν περνούσε ο καιρός , ζούσα με το όνειρο της πρώτης Αυγούστου , δεν υπήρχε τίποτα άλλο για μένα , έκανα δε χίλια όνειρα για το ακορντεόν , φανταζόμουνα το χρώμα του , το σχήμα του , μέρα-νύχτα το μυαλό μου ήταν σ' αυτό , ζούσα μόνο και μόνο για τη μεγάλη μέρα....μέτραγα τις ώρες , τις μέρες και μόλις μπήκε κι' ο Ιούνιος , δεν μπορούσα πια να σκεφτώ τίποτ' άλλο , παρά μόνο το ...ακορντεονάκι μου , έλα όμως που μεταξύ...Ιουνίου και...Αυγούστου υπάρχει και ο ...θλιβερός...Ιούλιος....
   Στις 17 Ιουλίου , ανήμερα της Αγίας Μαρίνας , σκοτώθηκε ο πατέρας μου , κι' όλα ξαφνικά ...έσβησαν....η οικογένειά μου βυθίστηκε στο πένθος , εγώ , παιδί ακόμα , έχασα τον καλύτερό μου...φίλο , ναι ο πατέρας μου ήταν ο καλύτερος φίλος μου , κι' είχα και μια άλλη βαθειά πληγή στην παιδική μου ψυχή , το όνειρο της μουσικής , του ακορντεόν......
   Τέτοιες ώρες...τέτοια λόγια , εδώ ήρθαν τα πάνω κάτω , ποιός μπορούσε να σκεφτεί το δικό μου...καημό...ύστερα η ηθική της...επαρχίας δεν ..επέτρεπε τέτοιες...παρεκκλίσεις....κι' έτσι το όνειρο έμεινε...όνειρο , και μετά το αγκάθι του θανάτου του πατέρα μου , κι' άλλο ένα αγκαθάκι καρφώθηκε στην παιδική μου ψυχή κι' έμεινε εκεί..καρφωμένο για...πάντα....  παρέκκλιση
   Ο πρώτος καιρός περνούσε πολύ δύσκολα , ευτυχώς είχαμε το μαγαζί και απασχολιόμουνα εκεί , μου λειπε όμως πολύ ο πατέρας μου αλλά κι' η φυσαρμόνικά μου , η μεγάλη παιδική μου αγάπη , βέβαια το να επιχειρήσω να...παίξω ήταν απ' τ'άγραφα....και κάποτε που το αποτόλμησα , κρυφά , η μάνα μου μου ‘σουρε , και με το δίκιο της , ουκ..ολίγα.....Το ακορντεόν βέβαια δεν έφυγε ποτέ απ' το μυαλό μου , μόνο που η σχέση μου μαζί του είχε...μεταλλαχθεί...κι' ενώ , κυριολεκτικά , το..λάτρευα , κάτι με ..απωθούσε , προσπαθούσα να μη το σκέπτομαι καν , όταν όμως άκουγα ακορντεόν ένοιωθα ένα δυνατό σφίξιμο στην ψυχή μου , πονούσα....
   Περνούσαν τα χρόνια , ασχολιόμουνα με τη φυσαρμόνικά μου , την είχα κρυφή μου συντροφιά στις λύπες και τις χαρές μου , αλλά το ακορντεόν έμεινε ..όνειρο , και μια βαθειά πληγή ταυτόχρονα που πότε-πότε αιμορραγούσε και με 'κανε να πονάω , να υποφέρω , πολλές φορές ..αβάσταχτα ....Καλοκαίρι του 2005 , πενήντα ακριβώς χρόνια απ' τον...τραυματισμό μου , βρέθηκα μια μέρα στο Περιστέρι , κοντά στο σπίτι του μπάρμπα Κώστα , που θα μου ‘φερνε το ακορντεόν , και...έφυγε ένα χρόνο μετά τον πατέρα μου , και σκέφτηκα να περάσω να δω τον γιο του , ξάδερφό μου , χτύπησα το κουδούνι , δεν απάντησε κανείς , βγήκε όμως απ' τον πάνω όροφο ένα νεαρό ζευγάρι και με ρώτησαν ποιόν ζητάω , τους εξήγησα ότι είμαι ξάδερφος του Μάκη του Καψάλη και τότε ο νεαρός μου είπε πως αυτός είναι γιός του Γιάννη , του αδερφού του Μάκη , και φυσικά ξαδέρφου μου , με κάλεσαν επάνω , ανίψια μου..βλέπεις , γνωριστήκαμε και πιάσαμε την κουβέντα .
   Κάποια στιγμή έπεσε το μάτι μου σε μια φωτογραφία , ενός νεαρού που έπαιζε ακορντεόν , η καρδιά μου...σφίχτηκε , το παλιό πάθος...αναβίωσε , ρώτησα τον Αλέξανδρο ποιός είναι στη φωτογραφία και μου είπε πως ήταν αυτός .Τον ρώτησα αν παίζει ακορντεόν και μου απάντησε πως το ακορντεόν αυτό έχει μια παλιά...περίεργη...ιστορία...του ζήτησα να μου την πει και πράγματι μου εξήγησε πως , πριν χρόνια , ψάχνοντας σε κάποια ντουλάπα , βρήκε καταχωνιασμένο ένα άθικτο , μικρό ακορντεόν , που δεν ανήκε σε κανένα απ' την οικογένειά του , γιατί κανένας δεν ήξερε να παίζει , ρώτησε τον πατέρα του σχετικά κι' αυτός του απάντησε με μισόλογα...δεν ...ξέρω ..είναι μια παλιά..περίεργη...ιστορία...ρώτα τον παππού να σου πει....
   Ρώτησε και τον παππού αλλά ούτε αυτός του είπε κάτι..ξεκάθαρο , κι' αυτός ..μισόλογα , ξέρεις...είναι ξένο...και κάτι ..τέτοια.....άστο΄...καλύτερα ..άλλη φορά , αλλά αν το θέλεις να μάθεις ...πάρτο...Ο ανιψιός μου χωρίς να ξέρει βέβαια την ιστορία , μου είπε , δεν μπορώ να καταλάβω βρε θείε , πολύ...μυστήριο μ' αυτό το ακορντεόν , τι κρύβετε πίσω ; αναγκάστηκα να του αφηγηθώ την ιστορία του...μοιραίου αυτού...ακορντεόν , τα ‘χασε , δεν το πίστευε , και θα μπορούσα να πω ...συγκινήθηκε , ( εγώ ...να δείτε...) , τον ρώτησα αν υπάρχει ακόμα και μου το ‘φερε , ένα μικρό Ιταλικό , παλιό ακορντεονάκι , που πενήντα χρόνια κράταγε...μέσα του κλεισμένο το όνειρο της...ζωής μου που...έμεινε για πάντα...όνειρο....
  ,
Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ ΕΤΑ Ι.......

      www.lidoriki.com 
               

No comments: