22.7.14

ΞΕΡΑΤΕ ΠΩΣ…..

Όλα τα  ..τζερτζελοπανήγυρα που  μας..παχνιάζουν χρόνια  τώρα ,  ΗΤΑΝ..ΠΑΡΑΝΟΜΑ ; δεν  έβγαζαν  τις  απαιτούμενες  Άδειες ;  Θα νου  πείτε και  πως  γίνονταν ; Αυτό  αναρωτιόμαστε και  εμεί ς , ΠΩΣ  ; Και  να  οι..λουλουδούδες , και  να  οι..λουκουμάδες  και  το  μαλλί  της  γριάς , και  εκείνες  οι…” ευρωφάγες “ λαχειοφόρες..αγορές ; αυτές  που  τις  πάτε ;

  Φίλοι  μου , προσδεθείτε καλά..φτιάξτε  ένα  βαρύ..μέτριο  καφεδάκι ΚΑΙ  ΑΚΟΥΣΤΕ …

   Για το  γλέντι  της  Πέμπτης , ο  φίλος  ο Νίκος  Πέτρου , που είναι  και  ο..εμπνευστής του  εγχειρήματος , συγκεντρώνει  ένα  “ κάρο “ , κυριολεκτικά , χαρτιά , για  να  πέρει …ΑΚΟΥΣΟΝ  ..ΑΚΟΥΣΟΝ , ΑΔΕΙΑ  ΓΙΑ  ΤΟ  ΓΛΈΝΤΙ .

  Τώρα  πως  όλοι  οι  διάφοροι  κάνουν τα  παραδοσιακά  τους  “ πανηγύρια  της μιας…χρήσεως “ , χωρίς  άδειες  φυσικά , αυτό  θα  το  μάθουμε λίαν  προσεχώς, στα  πανηγύρια που  θα  μας..ταϊσουν , και  που  ξέρεις , μπορεί  κάποιος  Λιδορικιώτης , να…ρωτήσει  την  ΑΣΤΥΝΟΜΊΑ , ΑΝ  ΟΙ  ΛΕΒΕΝΤΕΣ  ΕΧΟΥΝ..ΑΔΕΙΑ , ΠΛΑΚΑ  ΔΕΝ  ΘΑ ΄ΧΕΙ , ΘΑ  ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ  ΠΟΎ …

   Κρατήστε  τώρα την  αναπνοή  σας και  δείτε  ποσά  χαρτιά  χρειάζονται  για  την  άδεια , ούτε…εργοστάσιο  να  άνοιγες ….

Scan0003

Scan0004

Scan0005

Scan0006

Scan0007

Αυτά  τα  ολίγα , α..όχι , κοινωνικά..φρονήματα ,    άδεια    γάμου ,  στεφανοχάρτι  και….. εκλογικό  βιβλιάριο , μάλλον δεν…χρειάζονται

  Αν  καμιά  φορά θελήσετε  να  κάνετε  καμιά  εκδήλωση , θυμηθείτε   Τ Α …ΧΑΡΤΙΑ….

“ NA ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΑ..ΠΑΛΙΆ “…. !!!

 

Mουριές Αλωνακιού

Το  Αλωνάκι σήμερα , μπήκε δυναμικά  και  πάλι  στη  Λιδορικιώτικη  ζωή .

 

181

Ένα  “ νοικοκυρίσιο “ γλέντι της  δεκαετίας του  ‘50 , στο  Αλωνάκι . Πρώτη  στο  χορό η  Ελένη  Δούκα – Δρόσου ( Θωμοκωστολένη ) και  την  κρατάει  η  αείμνηστη  μάνα  μας  Αγγελική  Καψάλη . Στο βάθος  το  Καψαλαίϊκο  Ζαχαροπλαστείο , με  τα  περίφημα γλυκά  του , κυρίως  τα  κανταϊφια …

  Μπουχτισμένοι , απ’ την  “  παραδοσιακή , πολιτιστική..πλαστικούρα “ που  μας  σερβίρουν  χρόνια  τώρα  οι  διάφοροι ..εκπολιτιστάδες  μας ,  μια  πολύ  ευχάριστη ..είδηση , μας  κάνει  να  ανυπομονούμε  να  φτάσει  η  Πέμπτη να  απολαύσουμε ένα  γλέντι  απ’ τα  παλιά , αυθεντικό , Ελληνικό , και  με  συντελεστές  γνωστού και πατριώτες  μας ,  μια βραδιά  αφιερωμένη στον  Δωριέα , Καρουτιανό ,  κλαρινίστα Θύμιο Σιδηρόπουλο που  μαζί  με  τον  αδελφό  του  Θανάση σαντούρι και  τους  εικονιζόμενους καλλιτέχνες  , υπόσχονται να  μας  ταξιδέψουν  για  ένα  βράδυ στην  παλιά  αυθεντική  δημοτική  μουσική …

DSCN5914

Την  Πέμπτη  λοιπόν , ΟΛΟΙ  ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ  ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟ  ΑΛΩΝΑΚΙ  ΣΤΟ  ΛΙΔΟΡΊΚΙ . ΝΗΝ  ΤΟ..ΞΕΧΑΣΑΤΕ , ΓΙΑΤΊ ΘΑ…ΧΑΣΕΤΕ …

ΣΗΜ: Στο ωραίο  αυτό  γλέντι , θα  ισχύσουν  κάποιοι  ξεχασμένοι…” χορευτικοί “ θεσμοί , ο  κάθε  μερακλής θα  κάνει  την  παραγγελιά  του , για  χορό , αλλά …και  θα  πληρώνει ,  ….

ΣΤΗ ΦΩΚΙΔΑ Ο ΝΕΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ

 


Στην κεντρική πλατεία Ησαΐα της Άμφισσας υποδέχθηκε σήμερα η Φωκίδα τον νέο Μητροπολίτης της Θεόκτιστο.

Ο Σεβασμιότατος που ήρθε μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος Ιερώνυμο , έγινε δεκτός από τον μέχρι τώρα τοποτηρητή της Μητρόπολης, Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεο, από τον Δήμαρχο του Δήμου Δελφών Αθανάσιο Μανανά, τη Βουλευτή Ασπασία Μανδρέκα, την Αντιπεριφερειάρχη Γιώτα Γαζή, τον Δήμαρχο Δωρίδας Γιώργο Καπεντζώνη τους εκπροσώπους όλων των τοπικών αρχών, του κλήρου και πλήθος κόσμου.
Ο δήμαρχος καλωσόρισε τον νέο Μητροπολίτη και αναφέρθηκε στον πρώην Μητροπολίτη Φωκίδος Αθηναγόρα, αναγνωρίζοντας το σπουδαίο έργο που διετέλεσε τα προηγούμενα χρόνια, ενώ ευχήθηκε στον Σεβασμιότατο να είναι άξιος συνεχιστής του σπουδαίου αυτού έργου.
Από την πλευρά του ο Μητροπολίτης Θεόκτιστος ζήτησε την συνεργασία όλων, για να μπορέσουμε όπως χαρακτηριστικά είπε, να συνεχίσουμε το σπουδαίο αυτό έργο του προκατόχου μου για το καλό της Εκκλησίας, του λαού και του τόπου.
Στην συνέχεια ακολούθησε πομπή προς τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Ευαγγελισμού όπου τελέστηκε η ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη Φωκίδος.

Αναρτήθηκε από "DORIDA news"

1941 : “ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΗ VINNITSA “

 
1941: «Ο τελευταίος Εβραίος στη Vinnitsa». Αυτή η φωτογραφία βρέθηκε στο άλμπουμ ενός στρατιώτη των ναζιστικών ταγμάτων θανάτου. Ο τίτλος της φωτογραφίας προέρχεται από την ετικέτα στο πίσω μέρος της, και μεταφέρει συνοπτικά τι συνέβη σ’ αυτό το μέρος της Ουκρανίας: 28.000 Εβραίοι σκοτώθηκαν.

Αυτή η φωτογραφία βρέθηκε στο άλμπουμ ενός στρατιώτη των ναζιστικών ταγμάτων θανάτου.
Ο τίτλος της φωτογραφίας προέρχεται από την ετικέτα στο πίσω μέρος της,
και μεταφέρει συνοπτικά τι συνέβη σ’ αυτό το μέρος της Ουκρανίας: 28.000 Εβραίοι σκοτώθηκαν.
Πηγή: http://e-didaskalia.blogspot.com

 πίσω στα παλιά

TA 10 EΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΟΥΝ

Χάνονται ταχυδρόμοι, αεροσυνοδοί, αγρότες

Τα 10 επαγγέλματα που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν - Χάνονται ταχυδρόμοι, αεροσυνοδοί, αγρότες

Σε σταδιακή εξαφάνιση οδηγούνται 10 επαγγέλματα στις περισσότερες χώρες του κόσμου εξαιτίας της «έκρηξης» κατά κύριο λόγο της τεχνολογίας.

Ερευνα που πραγματοποίησε το αμερικανικό site Career Cast, αναφέρει ότι τα επαγγέλματα αυτά που πριν χρόνια ήταν περιζήτητα σήμερα κινδυνεύουν να μείνουν στα… αζήτητα και πιθανότατα να εξαφανιστούν επειδή και οι άνθρωποι δεν τα προτιμούν αλλά και γιατί οι εξελίξεις τα έχουν αφήσει πίσω. Συγκεκριμένα, η λίστα με τα υπό εξαφάνιση επαγγέλματα είναι:

1. Ταχυδρόμος: Τα mail και τα social media έχουν μειώσει στο ελάχιστο τα παραδοσιακά γράμματα.
2. Αγρότης: Η τεχνολογία βοηθάει να αναπτύσσεται η παραγωγή με λιγότερους εργάτες γης.
3. Μετρητής ρεύματος: Η μέτρηση της κατανάλωσης ρεύματος γίνεται σιγά σιγά με αυτόματο τρόπο.
4. Ρεπόρτερ-Δημοσιογράφος: Η ανάπτυξη των ιστοσελίδων ενημερωτικού τύπου, εξαφανίζουν τις εφημερίδες.
5. Τουριστικοί ατζέντηδες: Ολοένα και περισσότεροι τουρίστες αποφασίζουν να κλείσουν τις; διακοπές τους κατά μόνας και όχι μέσω πρακτορείων.
6. Ξυλοκόποι: Κι εδώ η τεχνολογία έχει... καταστρέψει τον κλάδο. Περισσότερα δέντρα κόβονται και λιγότεροι εργάτες χρειάζονται πλέον στην αγορά.
7. Αεροσυνοδοί: Αν και το τελευταίο διάστημα αναζητούνται συνεχώς αεροσυνοδοί, στην πραγματικότητα οι εταιρείες έχουν μειώσει δραστικά το προσωπικό τους.
8. Χειριστές βιομηχανικών μηχανών: Η ρομποτική βοηθάει τις βιομηχανίες να λειτουργούν τα υπερσύγχρονα μηχανήματά τους δίχως απαραίτητα την παρουσία ανθρώπινων χεριών.
9. Δημιουργοί αφισών: Οι κλασικές αφίσες που γέμιζαν τους δρόμους, μειώνονται καθώς ο κόσμος γίνεται διαδικτυακός. Οι αφίσες συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά πλέον δεν χρειάζεται να τις εκτυπώνεις.
10. Φοροεισπράκτορες: Τα μπάτζετ των εταιρειών μειώνονται στο ελάχιστο δυνατό. Οι φοροεισπράκτορες βλέπουν τη θέση τους να είναι πλέον επισφαλής.

http://www.imerisia.gr/

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

 

Τα αθάνατα χαρτάκια και το άλμπουμ Πανίνι.


Αναμνήσεις μιας άλλης εποχής: Τα αθάνατα χαρτάκια και το άλμπουμ Πανίνι! (PHOTOS)

Το γράμμα και η επιστροφή

Μία ημέρα ο Ουμπέρτο δέχτηκε ένα γράμμα στο σπίτι του. Το γραμματόσημο πάνω στον φάκελο έδειχνε την προέλευση του φακέλου. Ήταν από την Ιταλία την πατρίδα του, την χώρα την οποία εγκατέλειψε για να ξεκινήσει μια νέα ζωή πέρα από τον Ατλαντικό στη Βενεζουέλα το 1957.

Ταλαντούχος μηχανικός, ο Ουμπέρτο είχε απολυθεί από το εργοστάσιο της Maserati της εταιρίας αυτοκινήτων στην Μόντενα την ιδιαίτερη πατρίδα του. Είχε συλληφθεί να την «πέφτει» στην ερωμένη του εργοδηγού και απολύθηκε σχεδόν επί τόπου. Κουβαλώντας αυτή την «ντροπή» αποφάσισε να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του και να φύγει για την Λατινική Αμερική και να εργαστεί στις πετρελαιοπηγές.

Όταν ο Ουμπέρτο άνοιξε την επιστολή, κατάλαβε αμέσως ποιος ήταν ο αποστολέας.  Ο τρόπος γραφής, αλλά και η υπογραφή του φαίνονταν οικεία. Ήταν ένα από τα τρία του αδέρφια, ο Τζιουζέπε. «Γύρνα πίσω στην Ιταλία. Σε χρειαζόμαστε. Η Αμερική είναι εδώ τώρα», του έγραφε ο Τζιουζέπε προτρέποντάς τον να επιστρέψει ξανά στην χώρα του.
Η Ιταλία εκείνη την εποχή μπορούσες να την χαρακτηρίσεις ως η χώρα της ευκαιρίας. Στα μέσα της δεκαετίας του 50 και στις αρχές του 60’ η χώρα ανθούσε. Ένα οικονομικό θαύμα είχε πραγματοποιηθεί. Είχε ξεκινήσει η ανάπτυξη και η ζωή των Ιταλών γινόταν καλή.

Η οικογένεια του Ουμπέρτο είχε ένα περίπτερο στην Corso Duomo την κεντρική πλατεία της Μόντενα. Την εποχή που τα αδέρφια εργάζονταν εκεί ο Τζιουζέπε μαζί με τον άλλον αδερφό Μπενίτο είχαν μία φαεινή ιδέα. Όλοι οι πελάτες τους διάβαζαν για το ποδόσφαιρο στις ροζ σελίδες της La Gazzetta dello Sport, ενώ δεν σταματούσαν να ακούνε τις εκπομπές με τις αγώνες και τις μεταδόσεις στο ραδιόφωνο. Έτσι, οι ίδιοι σκέφτηκαν γιατί να μην προσπαθήσουν να επωφεληθούν από αυτό το πάθος που έχει κατακλύσει τους συμπατριώτες τους.

Κι εγένετο άλμπουμ Πανίνι
Η ιδέα τους ήταν απλή αλλά και πρωτότυπη. Αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ, ένα άλμπουμ με αυτοκόλλητα. Το πρωτότυπο, «calciatori 1960-1961», δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας. Ήταν την επόμενη χρονιά που γίνεται γνωστό και προκαλεί πανικό. Με εξώφυλλο τον τεράστιο Νιλς Λίντχολμ της Μίλαν να κάνει κεφαλιά με την μπάλα το άλμπουμ γίνεται ανάρπαστο. Άνθρωποι έρχονταν ξανά και ξανά για να αγοράσουν τα αυτοκόλλητα

Τα αδέρφια Πανίνι δεν προλάβαιναν τις παραγγελίες. Και για τον λόγο αυτό ο  Τζιουζέπε το 1964 απευθύνθηκε στον Ουμπέρτο για να τους βοηθήσει. Ο Μπενίτο είχε αναλάβει την διανομή, ενώ ο Φράνκο ήταν ο διαχειριστής. Το θέμα όμως ήταν ότι χρειάζονταν κι έναν μηχανικό. Ο Ουμπέρτο απάντησε καταφατικά στο κάλεσμα του αδερφού του επέστρεψε στην Μόντενα όπου κι εφηύρε το Fifimatic, ένα μηχάνημα που μπορούσε να κόψει, να αναμιγνύει και να συσκευάζει τα αυτοκόλλητα. Πλέον κανένας δεν θα μπορούσε να τους ανταγωνιστεί.
Η επιχείρηση Πανίνι ήταν αυστηρά οικογενειακή μέχρι το 1988 και από τότε έχει αλλάξει πολλούς ιδιοκτήτες ανάμεσά τους και η Marvel Entertainment Group, προτού επανέλθει υπό ιταλική κατοχή το 1999. Είναι χαρακτηριστικό ότι την περσινή χρονιά είχε κέρδη 637 εκατ. ευρώ και λειτουργεί σε 110 χώρες.

Κληρονομιά
Ο Ουμπέρτο ήταν ο τελευταίος από τα αδέρφια Πανίνι που παρέμενε εν ζωή και ο θάνατος του στις 29 Νοεμβρίου σε ηλικία 83 ετών βάζει τέλος σε μία εποχή. Μπορεί πλέον να μην είναι κανένας από τα αδέρφια εν ζωή αλλά αφήνουν πίσω μία μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά.

Το όνομά τους είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο, αλλά και στην Ιταλία, έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Σε όλη την χώρα από την Σικελία μέχρι τα σύνορα με την Ελβετία και την Αυστρία, στις εκκλησίες και στις πλατείες, παιδιά κρατούσαν στα χέρια τους χαρτάκια που έγραφαν Ce l’ho (Αυτό που έχω)-Ce lo manca (Αυτό που λείπει . Ήταν ένας απλός τρόπος για να τιμήσουν έναν άνθρωπο που συνδύασε την παρουσία του με πολλές γενιές και το όνομά του ακούγεται μέχρι σήμερα.

Γεμίζοντας τις σελίδες της ομάδας σου αλλά και ολόκληρο το άλμπουμ στο σύνολό του ήταν μία πολύ ικανοποιητική αίσθηση. Με τον τρόπο αυτό αυξανόταν η γνώση αλλά και η εμπειρία στο χώρο του ποδοσφαίρου «Υπήρχε χρόνος για να μάθουν τα ονόματα όχι μόνο των μεγάλων ομάδων, αλλά ακόμα και των αναπληρωματικών της Πίζας», ανέφερε ένα σχόλιο στην Corriere della Sera για την επίδραση των Πανίνι στα παιδιά.

Δημιούργησε θρύλους
Εκτός από γνώση οι Πανίνι δημιούργησαν με ντκαι θρύλους. Ο μέσος και αρχηγός της Ίντερ, Μπρούνο Μπόλτσι είναι γνωστός στο ευρύτερο κοινό για το γεγονός ότι είναι το πρώτο αυτοκόλλητο Πανίνι που δημιουργήθηκε το 1961-62 παρά για το γεγονός ότι κατέκτησε το Scudetto την επόμενη σεζόν.

Δεν είναι λίγοι οι ποδοσφαιριστές που έγιναν διάσημοι παρότι μέσα στον αγωνιστικό χώρο δεν διακρίνονταν ιδιαίτερα για τις τεχνικές τους αρετές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Introvabili που σημαίνει οι δυσεύρετοι και την αποτελούσαν ο δυναμικός αμυντικός της Νοβάρα Τζιοβάνι Ουντοβιτσιτς με το φαλακρό κεφάλι και το μουστάκι, ο λίμπερο της Γιουβέντους Ερνέστο Καστάνο καθώς κι ένα μέλος της μεγάλης Ίντερ, ο Τζιανφράνκο Μπεντίν.

Ο πιο διάσημος από όλους, όμως, ήταν ο τερματοφύλακας της Αταλάντα Πιερλουίτζι Πιτσαμπαλα. Όταν ο Πανίνι είχε στείλει τους φωτογράφους στο Μπέργκαμο για να φωτογραφήσει τους ποδοσφαιριστές ενόψει της σεζόν 1963-64 ο Πιτσαμπαλα ήταν τραυματίας και απουσίαζε από την φωτογράφηση. Το λεύκωμα πήγε για εκτύπωση χωρίς το όνομά του. Μήνες αργότερα κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ έχοντας τον πορτιέρο των Μπεργκαμάσκι μέσα και είναι από τα πιο δυσεύρετα πλέον.

Επίσης, παλιά αυτοκόλλητα παραμένουν συλλεκτικά. Μπορεί να μην έχουν την ίδια αξία όπως αυτό του Όνους Βάγκνερ (η πιο διάσημη κάρτα μπέιζμπολ) που κάποτε ανήκε στον θρύλο του χόκεϊ επί πάγου Γουέιν Γκρέτσκι η οποία εκτιμάται σε περίπου 3 εκατομμύρια δολάρια σε αξία, αλλά έχουν και αυτά την αξία τους. Μία βόλτα να κάνει κανείς στο διαδίκτυο θα βρει ένα πλήρες αντίγραφο του πρώτου άλμπουμ της σεζόν 1961-62 να αποτιμάται για 2.500 ευρώ.

Αθάνατο το έργο τους
Το σίγουρο είναι ότι μιλάμε για μία πραγματική ομορφιά. Τα πρόσωπα για τα αυτοκόλλητα αλλάζουν από εποχή σε εποχή και μαζί τους οι εμφανίσεις των ομάδων όπως και η εξωτερική μορφή των πρωταγωνιστών. Παρόλα αυτά ένας παίκτης βρίσκεται στο εξώφυλλο από το 1965. Ο λόγος για τον Κάρλο Παρόλα ο οποίος κατέκτησε δύο φορές το πρωτάθλημα με την Γιουβέντους, αλλά έγινε διάσημος κυρίως για το τέλειο ψαλίδι σε έναν αγώνα απέναντι στην Φιορεντίνα στις 15 Ιανουαρίου του 1950. Μπορεί ο Παρόλα να μην είχε σκοράρει-το ψαλίδι ήταν απομάκρυνση της μπάλας από την μικρή περιοχή της Γιουβέντους σε μία «λευκή» ισοπαλία- αλλά αισθητικά ήταν το ψαλίδι αυτό άγγιξε την τελειότητα.

Ο φωτογράφος Κοράντο Μπιάνκι κατάφερε με την κάμερά του να αποτυπώσει το ψαλίδι το οποίο στη συνέχεια έγινε το σύμβολο των άλμπουμ κάνοντας τον Παρόλα αθάνατο. Οι Πανίνι πάντως, δεν παρήγαγαν μόνο άλμπουμ ή αυτοκόλλητα. Μας δίδαξαν πολλά πράγματα για το παιχνίδι  αλλά και για την κοινωνία της εποχής.

Άλλωστε τότε οι άνθρωποι δεν είχαν τις απεριόριστες επιλογές που έχουμε σήμερα «Υπήρχε ένα συγκεκριμένο άλμπουμ, μία ενδεκάδα, ένα πρωτάθλημα, και μία συγκεκριμένη ώρα για τα παιχνίδια και η Κυριακή σου αποκτούσε νόημα», έγραψε η Corriere για να προσθέσει: «Με κάθε σεβασμό στην σημερινή ποδοσφαιρική Ιταλία, δεν σημαίνει ότι το παλιό ήταν καλύτερο, απλά ήταν διαφορετικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να το επαναφέρουμε ή να το κυνηγήσουμε, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να το θυμόμαστε γιατί το παρελθόν εξακολουθεί να έχει κάτι να μας διδάξει»

Μπορεί με τα πέρασμα του χρόνου οι αναμνήσεις να σβήνουν σιγά σιγά αλλά όχι εκείνη των άλμπουμ Πανίνι. Ο Ουμπέρτο και τα αδέρφια του μπορεί πλέον να μην συνεχίζουν, αλλά το έργο τους παραμένει βαθιά μέσα στην λαϊκή συνείδηση της Ιταλίας ελπίζοντας ότι δεν θα ξεχαστεί. Ο υπογράφων πάντως δεν θα το ξεχάσει.

gazzetta.gr

http://www.athensmagazine.gr

πισω  στα  παλια

Ο ΜΠΑΡΜΠΕΡΗΣ

 



Τα παλιά χρόνια ο μπαρμπέρης ήταν υπαίθριο επάγγελμα. Εντόπιζαν ένα καλό μέρος όπου δε φυσούσε, έστηναν την πολυθρόνα και δούλευαν εκεί. Αργότερα στεγάστηκαν στα καφενεία, μιας και τα κουρεία ήταν ταυτόχρονα και στέκια. Μαζευόντουσαν εκεί οι άντρες, κουβέντιαζαν και διάβαζαν εφημερίδα. Καμιά φορά έλεγαν και παραμύθια, γιατί οι περισσότεροι κουρείς ήταν και καλοί παραμυθάδες.

Ο παραδοσιακός κουρέας είχε την χειροκίνητη μηχανή, ψιλή ή χοντρή για μαθητές, το καλοτροχισμένο ψαλίδι, το λουρί για το τρόχισμά του. Σε μια πρόκα ήταν καρφωμένα τα χαρτάκια για να σκουπίζει τις σαπουνάδες. Δίπλα είχε το δοχείο με το κόκκινο λάστιχο που μέσα έβαζε το χαρτάκι για να σκουπίζει το ξυράφι. Τα χρόνια εκείνα δεν υπήρχε ο αφρός ξυρίσματος, αλλά το παραδοσιακό σαπούνι όπου δημιουργούσε τη σαπουνάδα και είχαν την αρωματική πούδρα για πασπάλισμα του σβέρκου. Επίσης δεν υπήρχε λακ, αλλά το μπριλ γκημ για το συγκράτημα των μαλλιών. Στον τοίχο ήταν κρεμασμένη η νιφτήρα και από κάτω η λεκάνη για να κρατάει τα μοσχομυρισμένα από τις πούδρες βρωμόνερα. Όταν άδειαζε η λεκάνη στο πεζοδρόμιο, μοσχοβολούσε ο τόπος.

Ο μπαρμπέρης εκτός από την τέχνη του κουρέματος και του ξυρίσματος, έκανε και τον πρακτικό γιατρό ή τον οδοντογιατρό, ανάλογα με το πώς τον καλούσε η ανάγκη.

Όταν ο κουρέας έπρεπε να βγάλει ένα σάπιο δόντι, κάθιζε τον πελάτη στην πολυθρόνα, έδενε μια μεγάλη πετσέτα ολόγυρα στο λαιμό του πελάτη, και έβαζε τα καλφαδάκια (βοηθούς) να τον κρατάνε σφικτά. Ύστερα έπαιρνε μια τανάλια και με ένα τράβηγμα ξερίζωνε το δόντι. Αν ο πελάτης λιποθυμούσε από τον πόνο, ο κουρέας του έριχνε μια κανάτα νερό για τον συνεφέρει. Ύστερα έφτιαχνε αλατόνερο και με αυτό απολύμανε την πληγή και σταματούσε την αιμορραγία.

Σε κάποια ορεινά χωριά, ο οδοντογιατρός – μπαρμπέρης χρησιμοποιούσε για την εξαγωγή του χαλασμένου δοντιού ένα φυτό που το λένε σκάρφη. Ξέραινε τη ρίζα της σκάρφης και έβαζε απάνω στο δόντι ένα κομματάκι. Το φυτό αυτό είχε την ιδιότητα να λιώνει κυριολεκτικά το δόντι. Φυσικά μαζί με το χαλασμένο δόντι, συχνά καταστρέφονταν και τα γερά. Όταν ο κουρέας ήθελε να σφραγίσει ένα δόντι, το σκάλιζε στο σημείο που ήταν σάπιο με ένα λεπτό σύρμα. Το καθάριζε καλά και ύστερα έλιωνε ασήμι, το έκανε μπαλάκι και το τοποθετούσε στην κουφάλα του δοντιού.

Παράλληλα με το επάγγελμα του οδοντογιατρού, ο κουρέας έκανε και τον πρακτικό γιατρό. Όταν κάποιος είχε ζαλάδα λόγω υπέρτασης, πήγαινε στον κουρέα να του πάρει αίμα. Ο κουρέας ξάπλωνε τον ασθενή στην πολυθρόνα και του ξύριζε ίσαμε μια δεκάρα την κορυφή του κεφαλιού. Στη συνέχεια του χάραζε με ένα ξυραφάκι το σημείο του δέρματος. Μόλις άρχιζε να αναβλύζει το αίμα, έπαιρνε ένα κέρατο από βόδι, ακουμπούσε το ένα άκρο στην πληγή και από το άλλο άκρο ρουφούσε το αίμα και το έφτυνε σε μια λεκάνη. Με τον τρόπο αυτό τραβούσε ως και δύο ποτήρια αίμα και ο άρρωστος ξαλάφρωνε.

Μέσα στα καθήκοντα του πρακτικού γιατρού ήταν και το κόψιμο των βεντουζών. Όταν κάποιος κρυολογούσε φώναζε τον κουρέα να του κόψει βεντούζες. Στην αρχή ο κουρέας κρατώντας μια μια τις βεντούζες τις ζέσταινε λίγο στο δαυλό που κρατούσε στο ένα χέρι και με το άλλο τοποθετούσε τη βεντούζα στην πλάτη του αρρώστου. Αφού προκαλούσε υπεραιμία, έβγαζε το τσάρκι (ένα μηχάνημα με ξυραφάκι) και με αυτό χάραζε την πλάτη του αρρώστου στα σημεία που είχε προηγουμένως σημειώσει με σταυρό. Μόλις άρχιζε να αναβλύζει το αίμα, ο κουρέας έβαζε πάνω στην πληγή τη ζεστή βεντούζα για να τραβήξει το «χαλασμένο αίμα» όπως έλεγαν. Ύστερα για να μη μολυνθούν οι πληγές, ο πρακτικός γιατρός έβαζε πάνω στις πληγές λίγο ελαιόλαδο και τις σκέπαζε με ένα καθαρό πανί.

πηγή

 πίσω στα παλιά