30.7.16

" ΠΛΗΡΩΜΗ ΜΕ ΤΟ...ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ ;;;;; "

Το  " Λοιδορικιώτικο " χιούμορ , αγαπημένοι  μου φίλοι είνα  ως γνωστόν ......" ΚΑΥΤΕΡΟ ΚΑΙ..ΑΛΕΞΑΝΤΛΗΤΟ " ...
  Μετά  από  κάποια  συζήτηση για  τα  πολλά  ,μεγάλα και  σωρευμένα  προβλήματα του  χωριού  μας  αλλά  και  του  Δήμου  μας  γενικότερα ,  με  αφορμή τα ...καθημερινά ..σουλατσαρισματα του ..γνωστού  πια...διδύμου  , εν πολλοίς ...άνευ λόγου  και αιτίας   , έτσι  για  τον  χαβαλέ , και  βλέποντας την καθημερινή .." πλημμύρα " των  φωτογραφιών και..δηλώσεων , βεβαίως ..βεβαίως , γνωστός  χωριανός  μας .." πικροχιουμορίστας " ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΕ  Ο  ..ΕΡΜΟΣ...

" ΚΑΛΑ  ΒΡΕ  ΠΑΙΔΙΑ , ΕΤΟΥΤΟΙ  ΟΙ  ΔΥΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΙ ΜΑΣ  ΑΡΧΟΝΤΕΣ , ΠΩΣ  ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ;;;

     ΜΕ  ΤΗ..ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ( ΜΕ  ΤΟ..ΚΟΜΜΑΤΙ ΔΗΛΑΔΉ ) ΚΑΙ  ΜΕ  ΤΟ  ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ ;;;; ΑΝ  ΕΙΝΑΙ  ΕΤΣΙ , ΠΡΕΠΕΙ  ΝΑ  ΚΟΝΟΜΆΝΕ  ΚΑΛΑΑΑΑΑΑΑΑ...!!!

      Θα  πω  κι' εγώ  την  ..κακία  μου , 
ΤΙ  ΝΑ  ΣΑΣ  ΠΩ  ΒΡΕ  ΠΑΙΔΙΑ , ΑΥΤΟ  ΤΟ  ΝΤΟΥΕΤΟ


ΜΟΥ  ΘΥΜΙΖΕΙ ΔΟΝ  ΚΙΧΩΤΗ  ΚΑΙ  ΣΑΝΤΣΟ   ΠΑΝΤΣΟ , ΟΛΟ  ΓΥΡΝΑΝΕ , ΓΥΡΝΑΝΕ  .. ΚΑΙ  ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ  ΚΑΝΟΥΝ ...
  ΝΑ  ΔΕΙΤΕ  ΠΟΥ  ΘΑ..ΓΡΑΨΟΥΝ  .."                ΙΣΤΟΡΙΑ "
  WWW.LIDORIKI.COM

ΠΑΛΙΕΣ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ " ΤΑΜΠΕΛΕΣ " ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ



Ξεκαθάρισμα 092
Η παλιά ταμπέλα του..μονοπωλείου !!! Χρόνια και ..χρόνια κρεμόταν απ’ έξω απ’ την…” ΑΠΟΘΗΚΗ  ΜΟΝΟΠΩΛΕΙΟΥ “ , θυμάστε , που πούλαγε..αλάτι , πετρέλαιο, σπίρτα και..τράπουλες …τώρα είναι ..κρεμασμένη δίπλα σε ένα..τζάκι , έτσι..σαν ..στολίδι και θυμητάρι του..παρελθόντος..
Ξεκαθάρισμα 016
Και η παλιά ταμπέλα , απ’ το ..στολιδι του Αλωνακιού , μη μου πείτε πως δεν θυμάσθε το..” ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ  ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ “…
18-3-2009 009
…και  παρακατούλια , ξεχασμένη στο παλιό..μαγαζί , η παλιά ταμπέλα , εκεί που είχε το τσαγκάρικο , ο αξέχαστος μπάρμπα Παναγιώτης , τώρα το Καραγκουναίϊκο , είναι ένα υπέροχο κατάστημα με ..υποδειγματική τάξη και..καθαριότητα ..
  Πολύ θα θέλαμε αδέρφια , να έχουμε και μια φωτογραφία της απίθανης εκείνης ..ταμπέλας που ήταν κρεμασμένη στην ταβέρνα του αείμνηστου μπάρμπα Χρήστου Μαργέλλου , του..Ψεύτη , όπως τον λέγαμε , τη θυμάστε ; ..”ΟΙΝΟΚΡΕΩΠΩΛΕΙΟΝ η ..ΕΙΛΙΚΡΊΝΕΙΑ “ !!! , δυστυχώς όμως δεν την ..έχουμε , κι’ ακόμα και του μπάρμπα Πέτρου Κοράκη , “ ΟΙΝΟΚΡΕΩΠΩΛΕΙΟΝ  ΤΑ  5 Φ “ ( φίλε , φέρε , φίλους φάε ..φύγε  ) , ..όμορφες παλιές αναμνήσεις…του παλιού καλού..Λιδορικιώτικου καιρού..
   Υπήρχε , επίσης , στο..τσαγκαρικο..ποδηλατάδικο , του μπάρμπα Θύμιου Μανέτα , θυμάστε κάτω στις..Λάκκες , εκτός απ’ την..κεντρική , και μια μικρότερη , προειδοποιητική..μάλλον , ταμπέλα , που έγραφε “Ενοικιάζονται ..”δίτροχα ..Γερμανικά..υποδήλατα “ (!!!) – Αι ζημίαι ..πληρώνονται “ !!!!
Χούσος Χαραλ. 002
Τη..θυμάστε ; Στόλιζε το..Αλωνάκι , για πολλά..πολλά χρόνια ..
181
Δεν θα μπορούσε βέβαια , να ..λείπει και η..σιδηροδρομο..ταμπέλα του μαγαζιού μας , στ’ Αλωνάκι…  “ ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ “..γλωσσο..δέτης πουλένε..
   Σε  πρώτη  ευκαιρία , θα  αποθανατίσουμε  και  τις  τωρινές  “ ταμπέλες “ και  φυσικά  θα  τις  δημοσιεύσουμε
     Κωνσταντίνος  Ευθ. Καψάλης 
       www.lidoriki.com 

ΠΑΛΙΕΣ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ..

9-6-50 Δελφοί , Γ.Μπήλιος , Γιαν. Πίτσιος , Ε' Δημοτικού
9 – 6 – 50 , εκδρομή του  Δημοτικού  μας  Σχολείου  στους  Δελφούς , Γ.Μπήλιος  και  Γιάννης Πίτσιος , Τάξη  Ε’
IMG_0164
Δεκαετία  του  ‘50 , παρέλαση  του  Γυμνασίου  μας  σε  κάποια  Εθνική  Γιορτή , πρώτο  πλάνο  ο  αείμνηστος  καθηγητής  μας Γ.Ρωμανάς πρώτο  αριστερά  το  Κασιδαίϊκο  σπίτι , πίσω  αριστερά  το Καψαλαίϊκο και  δεξιά  το  Πετραίϊκο . Αναγνωρίσαμε και  κάποιους  μαθητές : πρώτη  σειρά μεσαίος , Στάθης  Τσερλιάγκος , από Σερνικάκι , πίσω  του  Γ.Καψάλης , Γ.Μπήλιος ….
O Γιώργος Αθ. Μπήλιος , στη  δεκαετία  του  40 μπροστά  στο  σπίτι
Δεκαετία  του  ‘40 , ο  Γιώργος Αθ. Μπήλιος , μαθητής  του  Δημοτικού , μπροστά  στο  σπίτι  του
Μάϊος 1959 , περιφορά;  εικόνας Ζ.Πηγής ,Π.Πανάγος, ..Γάτος, πίσω αριστ. Παπα Λακαφώσης Ηλίας
Μάϊος  1959 , περιφορά της  εικόνας  της  Ζωοδ. Πηγής , στο  πανέμορφο  πανηγύρι του χωριού  μας  που  κάποιοι νεο..Λιδορικιώτες  το  αμφισβητούν , αριστερά ο  αείμνηστος – “ αηδονόφωνος  “ ψάλτης  μας Παν. Πανάγος και  δίπλα  του  ο  ..Γάτος , Ταμιακός  υπάλληλος , ψάλτης  κι' αυτός , πίσω  ο  παπα Λακαφώσης  απ’ το Λευκαδίτι .
αθαρή  Δευτέρα  1957
Καθαρή  Δευτέρα 1957 , ο  Γιώργος  Μπήλιος  παίζοντας  το..” βιολί  του “, μπροστά  στο  σπίτι  του ..
Οι  φωτογραφίες είναι  απ’ το  Αρχείο του  Γ. Μπήλιου
                            *********
OI ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ.
Μες σε συρτάρια σκονισμένα , ξεχασμένες ,
πολλές , ασπρόμαυρες , παλιές , φωτογραφίες ,
σαν τις ανθρώπινες ψυχές , φυλακισμένες ,
έχουν να πούνε , τις δικές τους ιστορίες .
         ********
Kομμάτια απ’ τη ζωή μας , διπλοσφαλισμένα ,
άθελα η θελημένα , μεσ’τα βάθη της ψυχής μας ,
κάποτε-πότε , λες , τα νοιώθουμε ...σαν ξένα ,
μ’αλλοίμονο , είναι τα ίδια τα θεμέλια της ζωής μας.
          *******
Κι’όταν , καμιά φορά , η μοναξιά , αφόρητα μας πνίγει ,
κι’ ο κόμπος , στο λαιμό μας , γίνεται σωστό...μαρτύριο,
τότε , το μυστικό πορτάκι της καρδιάς , ανοίγει ,
κι’όλα , ανασταίνονται , στου νου το κοιμητήριο …… Κ.Κ.-
Αθήνα 261206.
  Καλό  σας  μεσημέρι …..Κ.Κ.-

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Με  την  ευκαιρία  θα  θέλαμε  να  θυμίσουμε  την ύπρξη  πια  της  " ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΗΣ  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ   photolidoriki.blogspot.com , και  να  παρακαλέσουμε  όλους  τους  χωριανούς  να  στείλουν παλιές  Λιδορικιώτικες  φωτογραφίες  για  να .." ΚΑΤΑΤΕΘΟΥΝ " ΝΑ ΥΠΆΡΧΟΥΝ  ΑΙΩΝΙΑ ...Κ.Κ.-

www.lidoriki.com

" O KAΡΑΓΚΙΟΖΗΣ , ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΚΑΙ Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ...

ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.....


Η παράσταση..αρχίζει........

Πλησίαζε η βδομάδα των εξετάσεων στο Σχολαρχείο , όταν στο καφενείο του Ανδρίτσου εγκαταστάθηκε ο…Καραγκιόζης.Κοσμικό γεγονός !!!!!!
Πρώτοι και καλύτεροι , ποιοι άλλοι ; οι μαθητές , που με κανονικό εισιτήριο , σφραγισμένο μάλιστα απ’τον Έφορο , γέμισαν σχεδόν τον μικρό χώρο του μαγαζιού , έτσι όταν ήρθαν και οι μεγάλοι , δεν υπήρχε χώρος γι’αυτούς και δημιουργήθηκε κάποιαΑναταραχή .
Το γεγονός αναφέρθηκε στον Σχολάρχη Παπαθανασίου κι αυτός ( άριστος Δάσκαλος αλλά ..σκληρός με τους μαθητές του ) μπήκε στη μικρή αίθουσα και διέταξε τους μαθητές να βγούνε έξω , έτσι και έγινε .
Σε λίγες μέρες τελείωσαν οι εξετάσεις και τα μαθήματα , και ο Καραγκιόζης συνέχισε κανονικά τις παραστάσεις , αλλά στην πλατεία τώρα πιά . Δύο , λοιπόν , απ’τους …θιγέντες μαθητές , ο Βασ.Α.Παπαιωάννου και ο Αθαν.Καραδήμας ( της Ευτυχίας ) , σκεφτήκανε πως παίρνοντας το απολυτήριο στο χέρι θα ήταν πια εκτός δικαιοδοσίας του…Παπαθανασίου και κατά συνέπειαν μπορούσαν , άνετα , να πάνε στον Καραγκιόζη .
Μια και δυό λοιπόν πάνε στο Σχολείο , και με τη δικαιολογία ότι ..αδημονούσαν να μάθουν με ποιο βαθμό πέρασαν την τάξη , παρακαλέσανε ευγενικά τον Σχολάρχη , να τους δώσει τα απολυτήρια , έτσι και έγινε .
Πήραν οι λεβέντες τα απολυτήρια , και το βράδυ από νωρίς-νωρίς , πρώτοι και καλύτεροι , τσούπ , στην πρώτη σειρά στον καναπέ του Ανδρίτσου , με το ένα πόδι πάνω στο άλλο , παραγγείλανε κι’από ένα τριαντάφυλλο , περιμένοντας ανυπόμονα να αρχίσει η παράσταση .
Από απέναντι όμως , ο Σούλιος , ο Παπαθανασίου και οι άλλοι τους είδαν , και ο Σχολάρχης τότε σηκώθηκε , δήθεν κάπου να παέι , και τη στιγμή που περνούσε μπροστά απ’τους μαθητές , οι οποίοι τον χαιρέτισαν…ευγενικά , με σεβασμό , κρυφογελώντας , τους άστραψε ξαφνικά από ένα χαστούκι , χωρίς να πεί τίποτα .
Τα παιδιά φυσικά , εν ριπή οφθαλμού , εξαφανισθήκανε απ’τη Βαθειά και ακόμα…τρέχουν ...
Η τελευταία 'ομως πράξη της ιστορίας μας , η εκδίκηση των μαθητών , παίχτηκε αργότερα , είναι εξάλλου γνωστό , ότι η εκδίκηση είναι πιάτο που…τρώγεται πάντα…κρύο , έτσι λοιπόν , οι φίλοι μας , γνωρίζοντας ότι ο Σχολάρχης τους είχε , εκτός απ’τα γραμματα αρίστη επίδοση και ..στίς γυναίκες και ..γνωστού όντος ότι πολλά βράδια έμπαινε απ’το παράθυρο στο δωμάτιο μιας νεαρής και όμορφης Δασκάλας , που έμενε στο σπίτι του παπα Τσίγκα , στο μεσαίο πάτωμα , υποβοηθούμενος απ’τον Ταγάια , παραφύλαξαν και την ώρα που ο Παπαθανασίου , σκαρφαλώνοντας με τη βοήθεια του φίλου του , είχε μισομπεί στο παράθυρο, μισός μέσα – μισός έξω , πήραν την εκδίκησή τους δια….λιθοβολισμού .
Πετροβόλησαν λοιπόν τον Σχολάρχη τους , με αποτέλεσμα για καιρό ο έρμος να υπο φέρει και να στραβοπερπατάει , χωρίς όμως ποτέ να μάθει ποιοι ήταν αυτοί , που του κάνανε αυτή την κασκαρίκα.
Πέρασαν χρόνια , ο Παπαθανασίου παντρεύτηκε την κόρη του Κομιντζή ( Πετροπούλου ) και ο Βασίλης ο Παπαιωάννου , Δικηγόρος πια στην Αθήνα , συναντήθηκαν σε μια εκδρομή του Γυμνασίου στην οποία ο , Γυμνασιάρχης πιά , Παπαθανασίου κάλεσε και τον παλιό μαθητή του και τώρα φίλο ,τον Βασίλη.
Στην εκδρομή , κάτι το κρασάκι , κάτι το τραγούδι και η όμορφη παρέα , αρχισαν να θυμούνται τα παλιά και να διηγούνται διάφορες ιστορίες , τότε λοιπόν ο Βασίλης , με λυμένη απ’ το κρασί γλώσσα , αποκάλυψε στον παλιό του Σχολάρχη ότι αυτός και ο Καραδήμας ήταν οι δράστες του…λιθοβολισμού .
Ο Παπαθανασίου έμεινε εμβρόντητος , για λίγο τα’χε χαμένα , και σαστισμένος όπως ήταν αποκάλυψε με τη σειρά του , ότι για κείνο το επισόδειο είχε μαλώσει , κόβοντας και την καλημέρα , με εφτά ( 7 ) αδελφικούς του φίλους , γιατί πίστευε ότι αυτοί του είχαν κάνει τη ..νίλα..................

Κωνσταντλινος  Ευθ. Καψάλης 
www.lidoriki.com 

ΠΑΛΙΑ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΑ " ΕΘΙΜΑ " ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ ΜΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ...


         ΤΑ  ΛΟΥΚΟΥΜΑΚΙΑ   

             (...ΛΟΥΚ'ΜΑΚΙΑ ...)
image


   Ποιός δεν γνωρίζει αγαπημένοι μας φίλοι , το περίφημο  " λουκουμάκι " , ή..λουκμάκι , στα πιο..Ρουμελιώτικα . Ήταν για πολλά - πολλά χρόνια το συνηθισμένο γλυκό των χωριών μας και κυρίως των χαμηλότερων , οικονομικά , τάξεων..και υπήρχε , τότε , σε τρεις , συνήθως , γεύσεις , μαστίχα και βανίλια , χρώματος λευκού και τριαντάφυλλο , ροζέ  χρώματος
   Ήταν δηλαδή το πρώτο..παραχέρι , των νοικοκυράδων , που μ' αυτό " ξεντροπιάζονταν " στους επισκέπτες . Αποτελούσε την εναλλακτική λύση στα κεράσματα , των παιδιών κυρίως , στις γιορτάδες , όπου τα σπίτια είχαν , συνλήθως , δυο κατηγορίες γλυκισμάτων , την πρώτη , κουραμπιέδες χειροποίητους με το βούτυρο και το μύγδαλό τους και μπακλαβά , με πολλά-πολλά φύλλα , στο χέρι φκιασμένα , με μπόλικο καρύσι ή μύγδαλο , και τη δεύτερη κατηγορία , μαλαχόζι ( ο γνωστός μας χαλβάς με αλεύρι ή συμιγδάλι ) , ρυζοριβανή και λουκουμάκι..
  Υπάρχει και το σχετικό Λοιδορικιώτικο τετράστιχο που δίνει την πλήρη εικόνα :
      "  Στα καλά-καλά παιδιά ,
         κουραμπιέ και μπακλαβά .
         Κουμουντούρο Σαψαρή ,
         μαλαχόζι και ριβανή . "
   Τι μας λέει λοιπόν ο λαϊκός ποιητής ; Πως οι νοικοκυράδες χωρίζανε τους επισκέπτες των γιορτών και ειδικότερα τα παιδιά , σε δυό κατηγορίες , στα..καλά..καλά και στα..δευτερότερα . Στα καλά προσφέρανε  την α' κατηγορία γλυκισμάτων , κουραμπιέ και μπακλαβά και στα..δευτερότερα , όπως ο αξέχαστος ζευζέκης Σαψαρής και η  γνωστή  του...παρέα , μαλαχόζι , χαλβά δηλαδή και ριβανή , προσοχή μην την μπερδεύεται με το γνωστό " ραβανί " που είναι ανατολίτικο γλυκό που συνηθίζεται στη βόρεια Ελλάδα . Η ριβανή η δική μας , ρυζοριβανή μάλιστα λέγεται ,  γίνεται με ρύζι , ζάχαρη και νερό και είναι πολύ οικονομικό γλύκισμα .
  Γνωρίζοντας λοιπόν όλα αυτά , έπεσα απ' τα σύννεφα . όταν η αμησμόνητη ποα , χωριανή μας η Αλκμήνη Παπαβασιλείου - Γιαμαρέλου , μου διηγήθηκε μία  παλιά Λιδορικιώτικη ιστοριούλα , στην οποία αναφερόμενη στην κηδεία του μακαρίτη του Μαραζιάρη , του πατέρα των παιδιών , που θα πρέπει να έγινε προπολεμικά , μου ανέφερε , πως η εξόδιος ακολουθία έγινε στον Άι Γιώργη , όπου ήταν τότε και το νεκροταφείο μας , και μετά το πέρας της ακολουθίας και την ταφή , υπήρχαν δυο γυναίκες που είχαν απο μια κάσα λουκούμια , Ραχάτ μάλιστα , και μοίραζαν στον κόσμο .
   Κάτι παρόμοιο δηλαδή με το καφέ που προσφέρουν οι οικείοι του θανόντος σήμερα στους συγγενείς και φίλους που συνόδευσαν το νεκρό στην τελευταία του κατοικία . Και εδώ όμως , υπάρχει μια κάποια διάκριση , ανάλογα με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας του θανόντος . Όπως είπαμε μετά την κηδεία προσφέρανε λουκούμια , αλλά το μέγεθος των λουκουμιών και ίσως και η ποιότητα , εξαρτιόταν απ' τηνοικονομική κατάσταση της οικογένειας , όπως προείπαμε , οι πιό..ευκατάστατοι προσφέρανε λουκούμι " Ραχάτ " , που φυσικά ήταν μεγαλύτερο , καλύτερο και πιό ακριβό , ενώ οι λιγότερο..ευκατάστατοι , προσφέρανε το συνηθισμένο , ταπεινό και..φτηνό " λουκουμάκι " ...
   Βέβαια το λουκουμάκι , εκτός από " κέρασμα " . ήταν και " έπαθλο " , στα χαρτοπαίγνια , ξερή , κολτσίνα , στο τάβλι κλπ , όπου ο κερδισμένος έτρωγε το λουκουμάκι του , και ο χαμένος ..κοίταζε αλλά και..΄το  πλήρωνε ..
      Αυτά λοιπόν για το λουκουμάκι μας ...
Κωνσταντίνος Ευθ. Καψάλης 
 www.lidoriki.com

ΜΠΗΚΑΜΕ ΣΕ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΣΚΥΛΑΔΙΚΟ ΤΟΥ 1935 !!





Η «Ακρόπολις» γράφει για το θρυλικό καφωδείο του Μπελαούρη στην Καλαμάτα…
         «Βράδυ της Υπαπαντής στο καφφωδείον του Μπελαούρη. Είνε η «Φέμινα» της Καλαμάτας και, σας παρακαλώ, όσοι γλεντζέδες, να… αποκαλυφθήτε. Ένας υπόγειος παράδεισος με τα όλα του. Μια σάλα ατελείωτη, πνιγμένη στους καπνούς και… μεθυσμένη απ’ τις μπύρες που πηγαινοέρχονται. Στο βάθρο της μια ορχήστρα του παληού καλού ή κακού καιρού, περιποιείται με θανάσιμον αγάπην όλες τις τελευταίες επιτυχίες του μουσικού χορευτικού ρεπερτορίου. Το κέντρον είνε ύπερπλήρες, ένεκα οι… ανύπαντροι προσκυνηταί, που καταστάλαξαν εκεί μετά την λιτανεία και τα σταυροκοπήματα. Και η πεταλούδες των φτηνών ερώτων έχουν μεγάλη ζήτησι. Πράγματα ντόπια όλες. Εκτός μιάς και μόνης, που ισχυριζεται ότι είνε Ουγγαρίς, που έχει πλούσια ξανθά-οξυζενέ μαλλιά και που έχει και πέρασι, ως φρούτο ξενικό. Κάποιος –προσκυνητής κι’ αυτός απ’ τη Θουρία- της εξηγεί τον έρωτά του. -Μουά, δηλαδή, ζε βέ χορέψ, πάρσκε ζέ… πως το λένε ρέ… - ζέ αγαπώ, δηλαδή… -Του μ’ αίμ… -Έτσι γειά σου κυρά μου… Του μ’ αίμ, το βρήκες!... Από τα σκαλοπάτια της εισόδου κατρακυλάει ένας γεροντάκος, φέσι στο μεθύσι. Και προσφωνεί την πελατείαν με διάφορους σταυρούς και Παναγίες! Στο τέλος πέφτει σ’ ένα κάθισμα κι’ αρχίζει κλέφτικο τραγούδι: Ωώχ… ωχωχωχωχ!... Με κάψανε τα … χώωωχ… χουχ!... Αλλά ένα από τα γκαρσόνια επεμβαίνει, τον διακόπτει και του υποδεικνύει να κυττάξη κάποια πινακίδα, που βρίσκεται σε μια γωνιά του κέντρου. -Δεν ξέρω γράμματα, ρε μύγα… Τι λέη; -«Απαγορεύονται ρεμπέτικα και οι ελληνικοί χοροί!» -Και τι επιτρέπεται ρέ βλάμη;… -Οι ογρωπαϊκοί… -Άη να κοιμηθής! Το επεισόδιον είνε επι θύραις! Αλλά δύο χωροφύλακες, μόνιμος καθημερινή φρουρά του κέντρου και διαρκής περιπολία εις την αίθουσάν του, βάζουν τελεία και παύλα. Ρωτώ: -Οι χωροφύλακες τι κάνουν εδώ μέσα;… -Σωματική έρευνα!... Πολύ συχνά η πελατεία αφοπλίζεται και μένει μόνο ο λεβέντης Μπελαούρης για να τραβάη ένα δυό βόλια στον αέρα… Ο καμπανίτης πάλι δεν είνε άγνωστος εις το κέντρον. Αλλά είνε και το πάν… Αυτός που θα προσφέρη μια σαμπάνια, θα γίνη κύριος ζωής επι της «κόρης» που θα την γευθή. Και είνε τόσον γοητευτικαί αυταί αι «κόραι»! Κάθομαι απέναντι από την Τασίτσα. Ύψος… κακούργο, στόμα, που σού επιφυλάσσει όλα τα … φιλοφρονήματα της γής, αν την πειράξης, κορμί που σού επιτρέπει ν’ αποθαυμάσης όλες τις καμπυλότητες και που λυγιέται στο φόξ-τρότ με μια σπαραξικάρδια ερωτική ευκινησία. Μαλλιά ολίγον ακατάστατα και ελαφρώς μαντεκωμένα. 
-Από πού είσθε δεσποινίς Τασίτσα;… -…….
 -Με συγχωρείτε, ερωτώ από πού είσθε;…
-Περικαλώ;… 
-Έκανα μίαν ερώτησιν…
 -Ληξίαρχος είσαι, κύριε… φάβα;…
 -Παρντόν, δεν εννοούσα… 
-Παρντόν να γίνης και με το παρντόν να σε ξεβγάλουνε!... Κατόπιν τούτου και ο πιο σκληρόκαρδος να είσαι, μπορείς να μην… ερωτευθής;… Μπορείς να μη δικαιολογήσης τα τόσα θύματα της γοητευτικής Τασίτσας, που την δαγκάνουν με τα μάτια, την πυρπολούν, πεθαίνουν για μια ώρα στο κρεββάτι της;…






 Και η Μαρίκα, άλλο του καφωδείου άνθος… Τι ονειρώδης ύπαρξις είνε αυτή;… Απέναντί της ένα συμπαθητικό μεθυσμενάκι, Καλαμιωτάκι ερωτευμένο, της σιγοτραγουδάει το πάθος του: «Αυτός είνε ο έρως… Άχ!... γεννιέται με μια ματιά…». Αλλά αυτή η άσπλαχνη ξύνει χαριτωμένα τη μύτη της, τα νύχια της, τις γάμπες της, το ντεκολτέ και τα μαλλιά της κι’ ανοίγει σε χασμουρητό ατελείωτο ένα τεράστιο στόμα με δεκατρία δόντια. Έπειτα δίνει και την αισθηματική της μαχαιριά!... 
-Μωρ’ δεν αφήνεις τα σιρόπια να παραγγείλης καμμιά μπύρα;.. Στέγνωσε η γλώσσα μου, τραμπάκουλο… έ, τραμπάκουλο!... Αθάνατη επαρχία! Σε χάρηκα και πάλι μια βραδυά… 
Τι μπάζα πιάνουν μπρός στα καφφωδεία σου όλες η «Φέμινες» των Αθηνών!...». 
Το κείμενο έχει γραφτεί από τον δημοσιογράφο και σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα Αλέκο Λιδωρίκη.
 Για περισσότερα δροσιστικά και νοσταλγικά βλέπε Παλιά Αθήνα. 
http://www.paliaathina.com/gr

Πηγή:www.lifo.gr
 Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ...ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ



Η εκκλησία Αγία Δύναμη βρίσκεται στην οδό Μητροπόλεως
στο παλιό Υπουργείο Παιδείας.
Είναι αφιερωμένη στην Γέννηση της Θεοτόκου.
Χτίστηκε στα ερείπια Αρχαίου Ναού για τον Ηρακλή τον 16ο αιώνα.
Αποτελεί μετόχι της μονής Πεντέλης και διαθέτει κατά την παράδοση υπόγεια
στοά που φτάνει μέχρι το σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Κατά την Τουρκοκρατία  χρησίμευε για την μεταφορά
πυρομαχικών.
Υπάρχουν τοιχογραφίες στους τοίχους της στοάς με φύλλα από αμπέλια
και παραστάσεις πουλιών.
Το ιερό του Ναού είναι κλειστό και δεν επιτρέπει την διαπίστωση
της αλήθειας για την ύπαρξη της στοάς.
Είναι σίγουρο ότι αυτοί που  γνωρίζουν  καλά κάνουν
και σιωπούν.
Η Αθήνα είναι γεμάτη από υπόγειες στοές
που όμως φυλάσσονται για ευνόητους λόγους.

Πίσω στα παλιά