5.5.16

ANAZHTOYNTAI ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΓΙΑ ΑΜΙΣΘΟΙ ΙΕΡΕΙΣ !!!!



05.05.2016
 
Κάλεσμα του Φωκίδας Θεόκτιστου σε όσους «αγαπούν τον Χριστό και όχι τον χρυσό»!  Τεράστια τα κενά σε επαρχιακές μητροπόλεις

Κάλεσμα στους πιστούς, «που αγαπούν τον Χριστό και όχι τον χρυσό», να γίνουν ιερείς (αμισθί) για να αντιμετωπιστεί η λειψανδρία, η οποία απειλεί με αφανισμό τις ενορίες της περιφέρειας, απήθυνε ο μητροπολίτης Φωκίδας Θεόκτιστος, ο οποίος την περασμένη Τρίτη χειροτόνησε τον συνταξιούχο Αθανάσιο Κολοκυθά σε διάκονο.
«Αναζητώ ευσεβείς χριστιανούς, οι οποίοι με χαρά, σε οποιαδήποτε δύσκολη και κρίσιμη περίοδο για την Εκκλησία και το έθνος μας, θα μεταδώσουν την αγάπη τους για τον Χριστό σε όλο τον κόσμο» δήλωσε από άμβωνος ο μητροπολίτης, ο οποίος προεξήρχε της θείας λειτουργίας στον Ιερό Ναό του Ευαγγελιστού Μάρκου, στο Μοναστηράκι Δωρίδας, όπου έγινε η χειροτονία.
Ο κ. Θεόκτιστος, στη διάρκεια του λόγου του, επανέφερε στο προσκήνιο το μείζον πρόβλημα της δραματικής μείωσης του αριθμού των κληρικών σε επαρχιακές μητροπόλεις, που «υποφέρουν» από τεράστια κενά εξαιτίας των ορίων στις προσλήψεις των ιερωμένων. «Ηδη διερχόμεθα μια δύσκολη περίοδο, καθώς το κράτος έχει κόψει τους διορισμούς των κληρικών, εμείς όμως αναζητούμε εκείνους που αγαπούν τον Χριστό και όχι τον χρυσό, για να υπηρετήσουν την Εκκλησία»,τόνισε χαρακτηριστικά ο μητροπολίτης.
Υπενθυμίζεται ότι τον περασμένο Φεβρουάριο και ο μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Χρυσόστομος είχε προχωρήσει σε ανάλογη κίνηση, απευθύνοντας ανοιχτή πρόσκληση στους συνταξιούχους να υπηρετήσουν την Εκκλησία χωρίς υλικά ανταλλάγματα.
Τα κενά που δημιουργούνται από τις συνταξιοδοτήσεις ή τους θανάτους των κληρικών είναι αδύνατον να καλυφθούν, καθώς η πρόσληψη ιερέων διέπεται από τους νόμους που ισχύουν και στον δημόσιο τομέα. Αρχικά γινόταν μία πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις, έπειτα η αναλογία έγινε «ένας προς επτά». Σήμερα, για τους διορισμούς νέων εφημέριων ισχύει το μέτρο «ένας προς 10».
dimoktratianews.gr

λιδωρίκι
Τα  σχόλια  φίλοι..περισσεύουν ....!!!

" ΠΩΣ Η..ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ , ΑΠΟ ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ ΈΓΙΝΕ ...." ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ " ΓΥΡΩ ΑΠ' ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ...!!!!

Το  είδαμε . ή μάλλον θα  το  δούμε  σε  λίγες  ώρες , Η  ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΗ  ΛΙΤΑΝΕΥΣΗ ΤΗΣ  ΕΙΚΟΝΑΣ  ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ  ΜΑΣ  ΠΟΥ  ΕΠΙ  ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ  ΚΑΛΥΠΤΕ  ΤΟ  ΧΩΡΙΟ  ΜΑΣ , ΣΗΜΕΡΑ  ΑΔΕΡΦΙΑ  ΘΑ  ΦΕΡΕΙ ΜΙΑ..ΓΥΡ'ΒΟΛΙΑ  "  ΓΥΡΩ  ΑΠ' ΤΟ...ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ " ΦΑΙΝΕΤΑΙ  ΠΩΣ  ΤΟ  ΣΗΜΕΙΟ  ΑΥΤΟ  ΘΕΛΕΙ  ΠΟΎ...ΔΙΑΒΑΣΜΑ 

   ΤΗΝ  ΟΜΟΡΦΗ  ΠΕΡΙΦΟΡΑ  ΛΟΙΠΌΝ ΟΙ  ΛΕΒΕΒΕΝΤΕΣ  ΤΗΝ...ΕΚΑΝΑΝ  " ΦΟΥΡΛΑ  " ΓΥΡΩ  ΑΠ' ΤΟ..ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ...
                                ΤΙ  ΑΛΛΟ  ΜΑΣ  ΜΕΝΕΙ  ΝΑ  ΔΟΥΜΕ   ΧΩΡΙΑΝΟΙ ;;;;; ΤΙ...;;;

        ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ  ΚΑΙ ..ΜΗ
                          ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ...!!

   ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ  ΚΑΙ   ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ   ΓΙΑ  ΤΟ  ΧΑΛΙ  ΜΑΣ  
              Α    Υ    Ρ    Ι    Ο ...
             KAI  ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ 

Η   ΑΛΗΘΕΙΑ  ΕΙΝΑΙ  ΠΑΝΤΑ  
            ΜΙΑ ...
Α..αν   μάλιστα δείτε  κάποιους..γνωστούς ..άγνωστους  να  τρέχουν , 
ΜΗΝ  ΑΝΗΔΥΧΕΊΤΕ 
ΑΠΛΑ  ΘΑ  ΤΡΕΧΟΥΝ  ΓΙΑ  ΝΑ ...ΚΡΥΦΤΟΥΝ ....
   
           
        www.lidoriki.com 

KAΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


Θωμάς Σιταράς
n

ΛΕΝΑ ΧΟΥΡΜΟΥΖΗ
«Ηπαλιά Αθήνα ζει, γλεντά, γεύεται» και «Πόθοι και πάθη στην παλιά Αθήνα» μέσα από αυθεντικές μαρτυρίες, φωτογραφίες, χρονογραφήματα, διαφημίσεις, ανέκδοτα και γελοιογραφίες της περιόδου 1834-1938. Ένας κύκλος έρευνάς του, που ξεκίνησε με τη γαστρονομία, τη διασκέδαση και την καθημερινή ζωή και ολοκληρώνεται με τις σχέσεις των δύο φύλων, τη διαφθορά και τη σεξουαλική επανάσταση. Δύο βιβλία του Θωμά Σιταρά, που εκδόθηκαν από την Ωκεανίδα. Η Α.V. μίλησε μαζί του.
n

Τέσσερα χρόνια αναζητούσε τις πηγές του μέσα σε βιβλιοθήκες για να γράψει, όπως υπογραμμίζει, «μια ωραία ιστορία χωρίς να βασίζεται στην ξερή καταγραφή ημερομηνιών και γεγονότων». Αν και το πρώτο βιβλίο ξεκίνησε ως μια έρευνα των γαστρονομικών συνηθειών των Αθηναίων, κατέληξε να εισχωρεί μέσα στο χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία των κατοίκων της πρωτεύουσας.
«Η λέξη “γεύεται” αναφέρεται στη γεύση της ζωής. Στη σημασία που έδιναν οι Αθηναίοι στην ιεροτελεστία του φαγητού. Σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς, που συνδέουν το φαγητό ως ανάγκη διατήρησης στη ζωή και τίποτε παραπάνω, για τον Αθηναίο το φαγητό σημαίνει κοινωνική συνάθροιση. Έτρωγαν μεσημέρι-βράδυ. Μαζευόταν ολόκληρη η οικογένεια. Το γεύμα κρατούσε τουλάχιστον δύο ώρες.
Είχαν περιπαικτική διάθεση και τα πάντα τα έλεγαν με στιχάκια. Ακόμα και οι εφημερίδες, στο μεγαλύτερό τους μέρος, ήταν έμμετρες. Βλέπεις, η φωτογραφία ήταν ακριβή. Το λέω κιμπάρικο ανάγνωσμα, γιατί το κιμπάρικο έχει σχέση με την καταγωγή μου. Είμαι από την Κωνσταντινούπολη. Είναι μια όμορφη λέξη. Κιμπάρης είναι ο άνετος, ο large, που λένε σήμερα».
n

Μπελ Επόκ: η σεξουαλική επανάσταση των Ατθιδών
«Ξεφυλλίζοντας εφημερίδες και περιοδικά για τις ανάγκες του πρώτου μου βιβλίου ένιωσα σοκ και δέος για την καταπίεση της γυναίκας (μητέρας και προπάντων κόρης), ακόμη και μέχρι τα τέλη του 19oυ αιώνα. Τι να πρωτοαναφέρω; τη μάχη που έδωσε ο Καποδίστριας για να ανοίξουν οι πόρτες των σχολείων και στα κορίτσια, που τα αμπάρωναν σπίτι μη και τα δει αρσενικό και χάσουν την παρθενιά τους!

Να αναφέρω τις τεχνικές των συνοικεσίων ή ότι αν κάποια κοπέλα «κουνιότανε» την παντρεύανε από τα 14 της μπας και ξεφύγει… Τι θα λέγατε για σκίτσα γυναικών που πλένανε τα πόδια του Αφέντη τους ή δεχόταν το ξύλο που έτρωγαν σαν ένδειξη τρυφερότητας και αγάπης! Και ξαφνικά το τοπίο αλλάζει. Μπαίνουμε στον 20ό αιώνα και ένα κύμα σεξουαλικής επανάστασης πλημμυρίζει την πόλη που όμοιά της δεν είχε φανταστεί ούτε η πιο λάγνα φαντασία.
Οι εφημερίδες γεμίζουν διαφημίσεις προφυλακτικών και αφροδισιολόγων. Το ένα σεξουαλικό σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο. Το κέντρο της Αθήνας και κάποιες «προοδευτικές» συνοικίες γεμίζουν γκαρσονιέρες και... κοριτσιέρες. Οι νεαρές Ατθίδες μας αποκαλούνται πλέον Ντεμουαζελίδια και όλο και συχνότερα «Γκαρσονιερογυρίστρες».
Οι μητέρες τους τις αμιλλώνται με επιτυχία! Στην πρωτεύουσα επικρέμαται ένας αχαλίνωτος ηδονισμός που μόνο με εκείνον του Παρισιού μπορεί να συγκριθεί. Η πρώτη μου αντίδραση βλέποντας όλα αυτά ήταν έκπληξη, που όλο αυτό τον καιρό κανείς Αθηναιογράφος δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Η δεύτερη αντίδραση ήταν να γράψω ένα απολαυστικό λαογράφημα με τη γνώριμη χιουμοριστική διάθεση του πρώτου βιβλίου.
n

Τότε και σήμερα. Ποια η πιο μεγάλη διαφορά;
Θα έλεγα ότι το κράτος δεν ήταν τόσο μπάχαλο. Η εγκληματικότητα ήταν μικρότερη και δεν υπήρχε η κοινωνική ασυνδεσία του σήμερα. Σε συνδυασμό με τους πολέμους (εντός κι εκτός) ο αγώνας της επιβίωσης ήταν αγώνας στην κυριολεξία. Και ο κόσμος ήταν ταγμένος στη δημιουργία, στο να βοηθάει ο ένας τον άλλον. Από την άλλη, δεν ξέρω πόσο αμαρτωλή είναι η σύγχρονη Αθήνα. Αν πρέπει όμως να δώσω το «μήλο» της ανωμαλίας σε μία από τις δύο εποχές θα το έδινα αβίαστα στην Παλιά Αθήνα, όχι μόνο για το βάθος και την ποικιλία των σεξουαλικών «παρεκτροπών», όσο περισσότερο για το ότι σου εμφανίζεται αναπάντεχα και κυριολεκτικά δεν πιστεύεις αυτά που διαβάζεις.
n

Πήγαιναν για ψώνια στα Χρόνια του Όθωνα;
Πολύ. Στο ρούχο μονοπωλούσε η Ερμού: η οδός της τρυφηλούς ασωτίας. Ένα παρατσούκλι που μας το κόλλησαν οι Βαυαροί. Γιατί; Δεν μπορούσαν να πιστέψουν πώς γίνεται σε ένα δρόμο γεμάτο ερειπωμένα και γκρεμισμένα κτίρια να κυκλοφορούν κυρίες περιποιημένες στην τρίχα. Τη μόδα την έλεγαν «ο συρμός». Ό,τι ήταν του συρμού ήταν της μόδας. Οι χαμηλές τιμές αποκαλούνταν «δημοκρατικές». Η αγορά δεν ήταν συνυφασμένη με το εμπόριο τροφίμων ή ρούχων.

Τα περισσότερα καταστήματα ήταν ταβέρνες και καφενεία. Τα τρόφιμα δεν ήταν εύκολο εμπόρευμα, καθώς δεν υπήρχαν αποθηκευτικοί χώροι, δεν υπήρχαν ψυγεία. Εάν ο έμπορος δεν έκανε σωστή παραγγελία και δεν πουλούσε το εμπόρευμά του εντός της ημέρας, αυτό κινδύνευε να σαπίσει. Για αυτό έβγαζαν ντελάληδες και οι διαφημίσεις πρόβαλαν το προϊόν της ημέρας. Έπαιζαν κορόνα γράμματα την περιουσία τους και δεν υπήρχαν πολλά μαγαζιά, όπως τα εννοούμε σήμερα. Το αλισβερίσι της αγοράς ήταν κυρίως το φαγητό.
n

Μαζί με τη Γαλλία για νέα μεγαλεία!
Η Ευρώπη είχε άλλη αίγλη, περισσότερο κοινωνική και λιγότερο πολιτική. Το σύνθημα «μαζί με τη Γαλλία για νέα μεγαλεία» ήταν πολύ ρεαλιστικό. Εάν ήθελες να είσαι μέσα στο χώρο της αριστοκρατίας και της αστικής τάξης, έπρεπε να μιλάς ή έστω να καταλαβαίνεις γαλλικά. Στα καφενεία οι μισές εφημερίδες ήταν ελληνικές και οι άλλες μισές γαλλικές. Όλη η μόδα (ανδρική και γυναικεία), αλλά και η διακόσμηση, ήταν κυρίως γαλλική και λιγότερο αυστριακή. Η Γαλλία, η οποία εκπροσωπούσε με τον καλύτερο τρόπο την Ευρώπη, ήταν ένα ιδανικό. Από τη μια είχαμε μια ανατολίτικη επιρροή και από την άλλη βλέπαμε στην Ευρώπη. Ήταν πρότυπο και καλό αντικείμενο αντιγραφής. Σήμερα δεν είναι πρότυπο.
n

Κραχ του ’29. Επτωχεύσαμεν;
Η κρίση τότε δεν έπαιξε το ρόλο που παίζει σήμερα. Σήμερα είναι καταστροφή. Τότε ήταν περισσότερο μια αφορμή να μαζευτεί ο κόσμος και να αντέξει. Έβρισκαν τρόπους να ξεπερνούν τις δυσκολίες. Υπήρχε η στήριξη στην οικογένεια, στην κοινωνική συνοχή. Το «Επτωχεύσαμεν» ήταν περισσότερο δημοσιονομικό φαινόμενο. Ο Αθηναίος είχε τρόπους να αντιμετωπίσει την ακρίβεια, το χωριό ήταν παραγωγικό. Δεν ήταν όπως τώρα. Ερχόταν το λάδι από το χωριό, οι ελιές, το κρέας.

Ούτε η Ευρώπη ήταν τόσο οργανωμένη προκειμένου να επιβάλει κάτι στην Ελλάδα. Είχαν στείλει μια επιτροπή μετά την πτώχευση για να ελέγξει τα δημοσιονομικά της χώρας, αλλά αυτή η επιτροπή είχε περισσότερο χαρακτήρα συμβουλευτικό. Η Ευρώπη είχε μεγαλύτερες έγνοιες από ό,τι τώρα. Είχε διαρκώς πολέμους, το οικονομικό κραχ, είχε τον πόλεμο της Κριμαίας. Υπήρχε ένας αποπροσανατολισμός από την έννοια πτώχευση. Τα δάνεια επενδύονταν. Γίνονταν έργα. Δεν τα έβγαζαν έξω σε τράπεζες. Η χώρα είχε ανάγκη από υποδομή. Όλα γίνονταν για πρώτη φορά. Για παράδειγμα, οι δρόμοι που ασφαλτοστρώθηκαν γύρω στο 1910 άντεξαν 50 χρόνια. Για τα μέσα της εποχής εκείνης αυτό ήταν ένα θαύμα.
n

Εικόνες μέσα από τις σελίδες
Δεξαμενή: Προς το τέλος του 19ου αιώνα ήταν πιο γνωστή από το Κολωνάκι. Σωζόταν από το Αδριάνειο Υδραγωγείο, το οποίο κατέβαινε από τους Αμπελοκήπους, περνούσε από τη Δεξαμενή και κατέληγε στην Αμαλίας. Εκεί ήταν η Πύλη και η πηγή Μπουμπουνίστρα, η οποία οφείλει την ονομασία στο θόρυβο του νερού.

Το βουλεβάριον με τις γαζίες: Σήμερα οδός Πανεπιστημίου. Κάθε τρίτο ή τέταρτο κτίσμα ήταν εργαστήριο μαρμάρου. Το δούλευαν επιτόπου και το χρησιμοποιούσαν για τα σπίτια του Κολωνακίου. Έχοντας τα μαγαζιά τους στην Πανεπιστημίου, γλίτωναν έξοδα στα μεταφορικά.
Η ρομαντική Ομόνοια. Από το 1860 οι ορχήστρες της Φρουράς και του Α΄ Τάγματος παίζουν Βέρντι, Στράους, Ντονιτσέτι και Όφενμπαχ. Οι εφημερίδες προαναγγέλλουν το πρόγραμμα για να ξέρεις τι θα ακούσεις. Τα καφενεία οικειοποιούνται τη δωρεάν ατραξιόν, απλώνουν περισσότερα τραπεζάκια στην πλατεία και νοικιάζουν ακόμα και τις καρέκλες.
n

Οι «πανεριτζήδες». Οι πλανόδιοι βιοπαλαιστές από τα χωριά της επαρχίας. Κατέβαιναν στην πρωτεύουσα, νοίκιαζαν ένα μαγαζί όχι μεγαλύτερο από τέσσερα τετραγωνικά μέτρα. Μέσα στο μαγαζί αυτό κοιμούνταν δέκα-δέκα στριμωγμένοι. Πουλούσαν σαλέπι, κάστανα, στραγάλια, ζαχαρωτά, μελένιο χαλβά.
1896, η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο γαλλικός τουριστικός οδηγός «Guide Joanne» συμβουλεύει στους ξένους επισκέπτες: «Η αποβίβαση στον Πειραιά είναι μια πολύπλοκη υπόθεση για όποιον δεν μιλάει τη γλώσσα. Ο επισκέπτης δέχεται την επίθεση ενός ετερόκλητου πλήθους λιμενικών, λεμβούχων, αχθοφόρων, διερμηνέων, στην πίεση των οποίων πρέπει να αντιδράσει σθεναρά».
n

Νυχτερινή ζωή της Αθήνας (από το ρεπόρτερ του Έθνους «ΕΥ»)
Ζάππειο. «Στο Ζάππειο θα αντικρίσετε το πλούσιο ανακάτεμα του… παναθηναϊσμού: Μεταξουργιώτες, Πατησιώτες, Λεβιδιώτες, Αχαρνιώτες, Παγκρατιώτες! Το Ζάππειο είναι το Παρίσι της Αθήνας! Αυτό συγκεντρώνει πολλά βράδια την αριστοκρατία των άλλων πόλεων κι αυτό επιτέλους λανσάρει τη Μόδα! Μια κομψή Μεταξουργιώτισσα στο Ζάππειο θα δει ένα ιδιόμορφο καπέλο ή ένα καλοραμμένο εμπριμέ. Και η Νίτσα, η καλή μοδίστρα του τέρματος των Σεπολίων, πρέπει να πηγαίνει απαραιτήτως συχνά… στο Ζάππειο, όπως οι μεγάλες μοδίστρες οφείλουν να πηγαίνουν στο Παρίσι».
n

Η Περίοδος του Μεσοπολέμου. Το 1931 ένα αυτοκίνητο κοστίζει 65.000 δραχμές. Ο μισθός ενός υπαλλήλου γραφείου είναι 2.400 δραχμές. Η λεωφόρος Συγγρού διασχίζεται από τόσο πολλά αυτοκίνητα που ο κόσμος την αποκαλεί «λεωφόρο καρμανιόλα». 1934: Ιδρύεται το ΙΚΑ. 1935: Μια νέα επιχείρηση, η ΕΒΓΑ, φέρνει τα πάνω-κάτω στα γαλακτοκομικά. 1937: η Αθήνα ηλεκτροφωτίζεται.
n n

* Ο Θωμάς Σιταράς διατηρεί στο ίντερνετ ένα καθημερινό ημερολόγιο της παλιάς Αθήνας. Μια διαδικτυακή εφημερίδα εποχής με ανέκδοτες ιστορίες, αναμνήσεις και γενικά βόλτες στην πόλη.
http://www.athensvoice.gr

 Πίσω στα παλιά 

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ..ΣΤΙΣ ΠΛΑΚΑΣ Τ΄ΑΝΗΦΌΡΙΑ

Εν Αθήναις....στης Πλάκας τ΄ανηφόρια




Στην συνοικία των Θεών στην Πλάκα το πρωϊ επικρατεί ησυχία....
Μερικοί τουρίστες προχωρούν προς την Ακρόπολη συζητώντας χαμηλόφωνα...
σταματούν φωτογραφίζουν.....
Μια ηλικιωμένη έξω από την παλιά αυλόπορτα σκουπίζει το πεζοδρόμιο
και ανταποδίδει την καλημέρα μου.....
Γέννημα θρέμα εδώ...μου είπε....
Άλλα χρόνια τότε.....ελπίζει σε καλύτερες ημέρες....
Απέναντι ένα αναπαλαιωμένο νεοκλασικό με ψηλή μάντρα και τεράστια πόρτα
για τους περίεργους....το κουδούνι χωρίς όνομα και η κάμερα ασφαλείας
από ψηλά σου τραβάει πόζες....
Υπάρχουν αρκετά από αυτά .....οι ιδιοκτήτες κινούνται μεταξύ Ευρώπης
 τον χειμώνα και Μυκόνου το καλοκαιράκι....ποιός θα γίνει Πρωθυπουργός
θα το διαβάσουν από τον ξένο τύπο.....έτσι για ενημέρωση....
Προχώρησα προς Αναφιώτικα.....είχαν λάτρα μερικές νοικοκυρές
στο μίνι χωριουδάκι  κάτω από την Ακρόπολη....
Ποτίζουν τις γλάστρες με τα βασιλικά....τις μπουκαμβίλιες....τα γεράνια...
τις μαντζουράνες.....
Πρέπει να είναι καθαρά τα σοκάκια μου είπε μια κυρία....περνούν
ξένοι....
Και τους καλημερίζουν και τους χαμογελάνε και τους φιλεύουν
και κανένα γλυκό του κουταλιού με κρύο νερό....
Αυτός είναι ο Έλληνας.....
Κατηφόρισα προς τα ταβερνάκια.....περιμένουν οι ταβερνιάρηδες
να γεμίσουν τα τραπεζάκια τους.....φοβούνται με όσα συμβαίνουν...
ανοίγουν τηλεόραση για ειδήσεις και παίρνουν ηρεμιστικά.....
Δεν είναι για να σταματάς.....μια γρήγορη ματιά ψηλά στην κληρονομιά μας
με την Ελληνική Σημαία να κυματίζει και πίσω πάλι στην μαυρίλα.

Πίσω στα παλιά

TA ΠΑΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΙΠΠΗΛΑΤΟ ΤΡΑΜ



    Αν ζούσατε γύρω στα 1880, για να πάτε από την Ομόνοια στα Πατήσια, θα παίρνατε το ιππήλατο τραμ (ένα βαγόνι τρένου, το οποίο έσερναν τρία άλογα), θα πληρώνατε μία δεκάρα της δραχμής (το μέσο εργατικό μεροκάματο ήταν, περίπου, 3 δραχμές) και θα χρειαζόσασταν, περίπου, 45΄ για να διανύσετε μία απόσταση 4,5 χιλιομέτρων (για να μη διαμαρτύρεστε ότι χάνετε την ώρα σας μέσα στην κίνηση. Τότε, θα τη χάνατε στην αργοπορία). 

    Τα ιππήλατα τραμ μπήκαν στη ζωή των Αθηναίων το 1882. Η κατασκευή τους ήταν ιδιαίτερα ελαφριά, διέθεταν 16-20 θέσεις και τα έσερναν τρία άλογα μικρά και νευρώδη, Μικρασιατικής προέλευσης. Τα άλογα των τραμ, ζούσαν από 3-5 χρόνια, αντί των 15, λόγω των κακουχιών. 

  Σαφέστατα, το ιππήλατο τραμ δεν ήταν μία ελληνική επινόηση, αλλά το πρώτο παγκόσμιο επίτευγμα της μαζικής μεταφοράς. Το πρώτο ιππήλατο τραμ παρουσιάστηκε το 1832, στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης.

   Στην αρχή της οδού Πατησίων (ή, επισήμως, της 28ης Οκτωβρίου) θα αντικρίζατε τα πανέμορφα αρχοντικά σπίτια της Αθήνας. Οι πρώτοι πολεοδόμοι φιλοδοξούσαν να καταστήσουν την Πατησίων ως «τα Ηλύσια Πεδία των Αθηνών».

   Στα αρχικά σχέδια το πλάτος της οδού είχε τριπλάσια διάσταση για να μοιάζει με Champs Elysees , αλλά, τελικά, περιορίστηκε, λόγω των ισχνών οικονομικών δυνατοτήτων. Παρέμεινε, πάντως, ο μεγαλύτερος, σε μήκος, δρόμος της πόλης.

  Λίγο πιο κάτω (μετά τη διασταύρωση με τη λεωφ. Αλεξάνδρας), ίσως, να αγανακτούσατε (!;) στη θέα των πατσατζίδικων, όπως  και ο δημοσιογράφοςΕιρηναίος Ασώπιος, 1825 -1905, (Αττικόν Ημερολόγιον, 1889) : 

  «Η λεωφόρος Πατησίων είναι τα Ηλύσια Πεδία των Αθηνών…ολίγα, όμως, βήματα περαιτέρω αναιδώς εκτίθενται εις πώλησιν σκόρδα, κρόμμυα και λάχανα. Ένθεν και ένθεν των Ηλυσίων Πεδίων πρατήρια ακροκωλίων διεθφών ή επί το ευληπτότερον πατσατζίδικα»

    και ο Ασώπιος καταλήγει με την ανασφάλεια και το σύνδρομο κατωτερότητας που διέκριναν, τότε, τους περισσότερους Έλληνες: «είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι θα γίνουμε Ευρωπαίοι με αυτά τα χάλια»

   Τα Άνω Πατήσια (αυτά, μόνο, προσδιόριζαν τότε ως Πατήσια) βρίσκονταν οι εξοχικές ταβέρνες της εποχής. Η περιοχή ήταν καταπράσινη, γι αυτό και μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ονομαζόταν «Παραδείσια».

   Το όνομα Πατήσια, ίσως, οφείλεται στον Αρχαίο Δήμο των Αθηνών Βατής. Στην στοά του Αττάλου υπάρχει σε επιγραφή ο επιρρηματικός τύπος «Βατήσι». 

   Ο Δημ. Καμπούρογλου, όμως, υποστηρίζει ότι τα Πατήσια οφείλουν το όνομα τους στον Τούρκο γαιοκτήμονα Πατής – αγά, ο οποίος είχε πολλά κτήματα στην περιοχή.

Γιώργος Δαμιανός (περιοδικό exodos)

Κάτι παρόμοιο στο blog :
Τα βάσανα των αμαξάδων στην παλιά Αθήνα
Οι αμαξάδες, οι χωματόδρομοι και οι βόλτες στις εξοχές !
Αναμνήσεις ενός αμαξά
Αναμνήσεις από την Κηφισιά: Οι γραφικοί αμαξάδες !


http://agiosgeorgiosprompona.blogspot.gr

 Πίσω στα παλιά 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΔΟΣ ΠΟΥ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΟΝΟΜΑΖΟΤΑΝ ΔΡΑΚΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΑΜΑΞΙΤΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ;



Η φωτογραφία απεικονίζει έναν πολύ κεντρικό δρόμο. Οι πιο παρατηρητικοί θα τον αναγνωρίσουν από την γέφυρα στο βάθος δεξιά και τις εργοστασιακές καμινάδες της περιοχής. Κατά μήκος υπάρχουν χαμηλά σπίτια και οι άνθρωποι περπατούν καταμεσής του δρόμου. Από αυτόν το δρόμο έφτασε στην Αθήνα ο Όθωνας την 1η Δεκεμβρίου 1834 και κατευθύνθηκε προς τον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Θησείο. Ήταν πάντα μια πολυσύχναστη διαδρομή, καθώς συνέδεε το κέντρο της πόλης με το λιμάνι του Πειραιά. Τον Μεσαίωνα το λιμάνι του Πειραιά ονομαζόταν Πόρτο Δράκο (ή Πόρτο Λεόνε) και για το λόγο αυτό η οδός Πειραιώς παλαιότερα ονομαζόταν και οδός Δράκου. Είναι ο πρώτος δρόμος που κατασκευάστηκε στην Αθήνα και ένας από τους αρχαιότερους της πόλης, καθώς μέρος του διέσχιζαν και οι κάτοικοι της αρχαίας Αθήνας για να φτάσουν στον Πειραιά.






Ο δρόμος που ακολουθούσαν οι πολίτες της αρχαίας Αθήνας ξεκινούσε από την Ιερά Οδό και κατέληγε στις Αστικές Πύλες του Πειραιά. Πειραιώς αρχές 20ου αιώνα. Η οδός Πειραιώς ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1834, κοστισε 126.277 δραχμες και είχε μήκος 8 χιλιόμετρα. Τα πρώτα δρομολόγια Αθήνα- Πειραιάς πραγματοποιούνταν με καμήλες τις οποίες είχαν παρατήσει στην Αθήνα οι Τούρκοι. Όταν ο Όθωνας εγκαταστάθηκε στην Αθήνα οι διαδρομές γινόταν με γαϊδουράκια και άλογα και αργότερα με άμαξες και με το ιππήλατο λεωφορείο το οποίο ξεκινούσε από την Ερμού και κατέληγε στον Πειραιά Η οδός Πειραιώς σχεδιάστηκε με την έλευση του βασιλιά Όθωνα στην Αθήνα από τους Βαυαρούς Μπέρναντ και Χόλντερ. Ήταν η πρώτη αμαξιτή οδός της πρωτεύουσας και πολλές άμαξες τη διέσχιζαν καθημερινά μεταφέροντας τους ταξιδιώτες που επισκεπτόταν ή έφευγαν από την πρωτεύουσα. Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν που επισκέφτηκε την Αθήνα στις 19 Μαρτίου 1841 την περιγράφει ως εξής: «Ο δρόμος περνούσε μέσα απ’τα απομεινάρια των αρχαίων τειχών, χτισμένα με ένα κίτρινο πέτρωμα, που ακόμα και σήμερα αποτελεί το υλικό των βράχων εδώ. Καλπάζαμε γρήγορα και ένα σύννεφο σκόνης σηκωνόταν πίσω μας, μα ήταν βέβαια κλασική σκόνη!» Ο δρόμος δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμη και από τη συχνή διέλευση των αμαξών σηκωνόταν σκόνη. Ωστόσο, η όμορφη διαδρομή φαίνεται πως αποζημίωνε τους επισκέπτες. Τριγύρω δεν υπήρχαν οι σημερινές πολυκατοικίες, αλλά λόφοι, δέντρα και αρχαία μνημεία. Το 1842 η Πειραιώς λιθοστρώθηκε και παράλληλα επιβλήθηκαν διόδια για τις διερχόμενες άμαξες. Το κόστος για κάθε ζώο που περνούσε ήταν πέντε δραχμές. Κατά μήκος του δρόμου υπήρχαν αγριομουριές, φοίνικες και ευκάλυπτοι και στο σημείο κοντά στην πλατεία Ομονοίας ξεπρόβαλαν μεγάλα αρχοντικά σπίτια πλουσίων Αθηναίων.





Ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα στην οδό Πειραιώς εγκαταστάθηκαν τα πρώτα εργοστάσια και ιστορικές βιοτεχνίες της Ελλάδας. Ανάμεσα τους η «Σοκολατοποιία Παυλίδης», το εργοστάσιο Φωταερίου, το εργοστάσιο ΗΒΗ, η καπνοβιομηχανία Κεράνη και δεκάδες ακόμα κτίρια ελληνικών επιχειρήσεων που μετέτρεψαν την Πειραιώς σε βιομηχανικό δρόμο. Πειραιώς και Ηρακλειδών. Ο ίδιος δρόμος με απόσταση 86 χρόνων…...
http://www.mixanitouxronou.gr
 Πίσω στα παλιά 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ....


Κ.Μητρόπουλος
ΤΑ ΝΕΑ