24.3.17

ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ ..70.!!!

ΓΛΥΚΕΣ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΦΙΛΩΝ  ΜΑΣ

IMG_0009Της Ελένης Μίαρη – Μπούρα



Η Ελένη , στο μπαλκόνι του σπιτιού της , στο Αλωνάκι , στο ισόγειο του σπιτιού , ήταν παλιά το Φαρμακείο της Ειρήνης Παπανικολάου , και τώρα Οδοντιατρείο .

   Η περίοδος αυτή είναι γεμάτη γιορτές που έρχονται και μαζί τους φέρνουν σκέψεις , αναμνήσεις , πατριωτικές εξάρσεις,  θρησκευτικές ανατάσεις .
   Χρονική περίοδος εκεί γύρο στο 1978. 25η Μαρτίου . Η εξέδρα στημένη στο Αλωνάκι απέναντι από το σπίτι μου .
Σημαιούλες από την μία άκρη της πλατείας στην άλλη . Χαιρόμουν σαν παιδί που θα ζούσα αυτή την λαμπρή ημέρα  στο Λιδωρίκι.
Πάντα με συγκινούσαν οι Εθνικές Εορτές .
   Οι παρελάσεις μου δημιουργούσαν μια ψυχική ανάταση μια συγκινησιακή φόρτιση σε σημείο να δακρύζω , πολύ δε περισσότερο αργότερα που έβλεπα τα παιδιά μου ( δεν είχα αποχτήσει τότε ακόμα παιδιά) να παρελαύνουν, αισθανόμουν φοβερά υπερήφανη για την πατρίδα μας.

250
   Η ατμόσφαιρα στο χωριό ήταν έντονα εορταστική . Βλέπεις γιορτάζαμε και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου .
   Έβγαινα από νωρίς στο μπαλκόνι μου για να παρακολουθώ την κίνηση.
   Οι γονείς των παιδιών είχαν κιόλας γεμίσει το μαγαζί του Φαλίδα για να εξασφαλίσουν κατόπιν την καλύτερη θέση  στην παρέλαση των σχολείων - το Λιδωρίκι τότε έσφυζε από ζωή και κόσμο λόγω Μόρνου-.
   Τα μάτια μου πλανήθηκαν πέρα μακρυά στον Αϊ Γιώργη , χαίδεψαν το απαλό πράσινο χαλί της πλαγιάς, τις κατακόκκινες σκεπές των σπιτιών, βυθίστηκαν στα συνεφάκια του καπνού από τα τζάκια και τις ξυλόσομπες και στάθηκαν στο Ηρώον.
   Κάτασπρο στολισμένο με τα γαλανόλευκα σημαιάκια ήταν σαν να περίμενε όλους εμάς να δαφνοστεφανώσουμε  όλους εκείνους που τα ονόματά τους ήταν σκαλισμένα επάνω του.Τα παιδιά πέρασαν με την σημαία για την δοξολογία στην εκκλησία.
   Αισθανόμουν πολύ έντονα συναισθήματα γιατί θα έβλεπα από πολύ κοντά όλο το τελετουργικό.
'Ομως με περίμεναν εκπλήξεις.   
   Τι κάνεις ; ακόμα δεν ντύθηκες  ; μου φωνάζει ο σύζυγός μου. Πρέπει να πάμε στην εκκλησία και μετά στην πλατεία για την παρέλαση.

25-3-54 Ηρώον
'   Οχι θα παρακολουθήσω από το μπαλκόνι φαίνονται όλα καλύτερα. Μεταξύ μας δεν ήθελα να με βλέπουν να κλαίω σαν μυξιάρικο οι άλλοι.
   Τελικά βρεθήκαμε στην Εκκλησία, μαζί με όλους τους επισήμους όπως μου είπε ο άνδρας μου, που μάλλον είχαν πάρει στα σοβαρά τον ρόλο τους, παρακολουθήσαμε την δοξολογία και μετ' ολίγον ατάκτως κατευθυνθήκαμε στην πλατεία , για την κατάθεση στεφάνων.
   Πλησιάζοντας στο σπίτι μας θέλησα ν΄ανέβω για να απολαύσω τις εκδηλώσεις από ψηλά , αλλά ,<< άλλαι αι βουλαί του Κυρίου>> ή μάλλον του εθιμοτυπικού.
   Οι αρχές του τόπου έπρεπε να καταθέσουν στέφανα και να παρακολουθήσουν την παρέλαση από την εξέδρα.
- αυτό δεν το έχω πει ούτε στον άνδρα μου- αλλά ένιωσα σαν ν΄ άνοιγε η γη να με κατάπινε .
   Αισθάνθηκα απαίσια , ομολογώ , ανεβασμένη εκεί αλλά γρήγορα ξεχάστηκα και ενθουσιασμένη παρακολούθησα τα νιάτα του Λιδωρικίου να κάνουν περήφανους τους γονείς τους και να τιμούν τους προγόνους τους, που πάλεψαν με τα πενιχρά μέσα που διέθεταν, για να τους χαρίσουν ελεύθερο αυτόν τον όμορφο τόπο .

img_0193



23.3.17

TOY EYAΓΓΕΙΣΣΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ

ΤOY  ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ  ΣΤΟ  ΠΑΛΙΟ  ΛΙΔΟΡΙΚΙ



Καμαρωμένη Λεβεντιά , όπου χορεύει στη ...Βαθειά.......
Γ. Τσιάντας , Κ. Κρικέλας και Χ. Τσέλιος , Τ.Μαργώνης....
Λυγερόκορμες Λιδορικιωτοπούλες σέρνουν το χορό στη Βαθειά....
Η Λιδορικιώτικη Λεβεντιά ..εν δράσει , Τσολιάδες , Αμαλίες και Πρόσκοποι σέρνουν το χορό κάτω απ'τον γεροπλάτανο και.... το άγρυπνο βλέμμα του αξάχαστο Κ.Παπανδρέου .
Πρόσκοποι και λυκόπουλα αποδίδουν τιμές στους παρελαύνοντες , υπό...βροχήν , στο Αλωνάκι , όπως βλέπετε στο βάθος στο χωριό μας είχαμε τότε και...αλεξιβρόχια......
Η..εμπροσθοφυλακή παρελαύνουσα στο Αλωνάκι , κοιτάξτε πίσω τι γίνεται.....
Το προσκοπικό μας...άγημα έτοιμο για την παρέλαση , σε μιά πανέμορφη αναμνηστική φωτογραφία , διακρίνονται : Δ.Αποστολόπουλος , Γ.Ζόγκζας , Ι.Ανέστος , Η.Κωστοπαναγιώτου , Ε.Ξυλάγγουρας , Α.Κάππος , Γ.Καψάλης , Ι.Πίτσιος , Ι.Υφαντής , Ι.Καραχάλιος , Ασ.Πλιάνος , Α.Μποοβιάτσης , Χ.Ευσταθίου , Δ.Ανδρίτσος και Κ.Καψάλης .
Χορός..θηλέων στο Αλωνάκι , σε πρώτο πλάνο δυο...υπέροχες κοτσίδες με τα απαραίτητα κορδελάκια τους....
Λεβεντοχορός στη Βαθειά , πρώτος στο χορό ( μάλλον ) ο αείμνηστος Λιδορικιώτης Στρατηγός Μάρκου , στο βάθος αριστερά ο Χρήστος Ευσταθίου και ανάμεσα στους χορευτές διακρίνεται ο Γιώργος Πανάγος....κιθαρίζων...
Σ' ένα διάλειμμα του " ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ '' ο αξέχαστος φίλος Κώστας Κάππος ( Φούκας ) με τον Κώστα Καψάλη . Στο βάθος φαίνεται λίγο και ο Παναγιώτης Γραφάκος .
Aπ' τη θεατρική παράσταση " ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ " : Κώστας Καψάλης , Γιάννης Πίτσιος και Δημήτριος Ανδρίτσος .
25η Μαρτίου στο Λιδορίκι της 10ετίας του 50 , όλα είναι έτοιμα για τη θεατρική παράσταση και οι πρωταγωνιστές της βγάζουν την αναμνηστική φωτογραφία .
Από αριστερά διακρίνονται : Στάγιας ( μάλλον ) Αθανάσιος , Κάγκαλος Χαράλαμπος , Τσώρης Ξενοφών , Στάγιας Λεωνίδας , Βελλίας Αθανάσιος , Καψάλης Γεώργιος , Μολογιάννης Ιωάννης , απ' τους καθήμενους ο ...φεσοφόρος μας είναι άγνωστος , ο άλλος είναι ο Παλαιολόγου Αθανάσιος , που δυστυχώς όπως κι' ο Γ . Καψάλης δεν ζουν σήμερα .
   Όσο πλησιάζουν οι μέρες της 25ης Μαρτίου , τόσο ο νους στριφογυρνάει στις παλιές Λιδορικιώτικες δόξες αυτής της μέρας , ξεχωριστή θέση , στη Λιδορικιώτικη ζωή , είχαν πάντα οι γιορτές , Εθνικές , Σχολικές Θρησκευτικές , οικογενειακές , αλλά αυτές που ξεχώριζαν για τη λαμπρότητά τους ήταν , σίγουρα οι Εθνικές .
   Η 28η Οκτωβρίου και του Ευαγγελισμού , ήταν μέρες αξέχαστες , τα σπίτια όλα σημαιοστολισμένα , τα πεζοδρόμια ασβεστωμένα και πεντακάθαρα , κι’οι αυλές λαμποκόπαγαν απ’την πάστρα ενώ η ευωδιά απ’τα λουλούδια ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα , σε μέθαγε.... ονειρεμένη ζωή.... αξέχαστα χρόνια...
   Οι ετοιμασίες για του Ευαγγελισμού άρχιζαν βδομάδες πριν , διπλή βλέπεις γιορτή , Εθνική αλλά και Θρησκευτική , και όλα έπρεπε να ‘ναι στην εντέλεια , στα σχολεία οι προετοιμασίες για την παρέλαση και οι πρόβες για τη θεατρική παράσταση , που ήταν έθιμο πλέον , έδιναν κι’έπαιρναν .
   Τα παιδιά , αγόρια – κορίτσια , είχαν , από μέρες πριν , καπαρώσει τις στολές τους (τσολιάδες και Αμαλίες ) από συγγενείς και φίλους , τις σιδέρωναν , τις καθάριζαν και περίμεναν την μέρα να τις φορέσουν στην παρέλαση αλλά και στο χορό που επακολουθούσε στη Βαθειά .
   Απ’την άλλη μεριά οι μανάδες , ετοίμαζαν από πριν τα ρούχα των παιδιών , χρονιάρα μέρα βλέπεις , που έπρεπε τις μέρες εκείνες να φορέσουν τα...καλά τους , μπορεί να ήταν βέβαια ..ντρίλινα , αλλά μοσχοβόλαγαν πάστρα και...πράσινο σαπούνι , άστραφταν από καθαριότητα , κι’η τσάκιση στα παντελόνια ...έσκιζε , κυριολεκτικά...σούκοβε το χέρι .
   Οι πρόσκοποι και τα λυκοπουλάκια ετοίμαζαν τις στολές τους , μ’όλα τα συμπράγκαλα ( άλλος ..γλυκός μπελάς για τις μανάδες ) κι’ έφτιαχναν τα κονταράκια με τα τενεκεδάκια για τη λαμπαδηφορία , όλα έπρεπε να ‘ναι στην ...εντέλεια....
   Στα σχολεία , Γυμνάσιο και Δημοτικό , οι προεργασίες για τη γιορτή είχαν από καιρί ξεκινήσει , θεατρικό έργο , σκετσάκια , ποιήματα , τραγούδια , χοροί , παρέλαση , όλα προετοιμάζονταν με θρησκευτική ευλάβεια και αφοσίωση , κι’εκτός απ΄τις πρόβες που γίνονταν στο σχολείο , οι μανάδες στα σπίτια δίκην...υποβολέως βόηθαγαν τα παιδιά να μάθουν τα ποιήματα και τους ρόλους τους , χαμός στο...ίσιωμα που λένε .
   Η ψυχή όμως των εκδηλώσεων ήταν ο καθηγητής μας της γυμναστικής , ο αξέχαστος Κώστας Παπανδρέου ( πόσα αλήθεια του χρωστάμε .. ) που νυχθημερόν πάσχιζε να μας ....συμμαζέψει και πάντα τα κατάφερνε , ψηλός γεροδεμένος , με καμπανάτη βροντερή φωνή γέμιζε τη Λιδορικιώτικη ατμόσφαιρα με τα παραγγέλματά του , ας είναι αναπαυμένος...ο αγαπημένος δάσκαλός μας , τον θυμόμαστε πάντα με αγάπη .
   Αυτός είχε την ευθύνη της παρέλασης , των χορών , των τραγουδιών και των εμβατηρίων, κι’ακόμα συγκροτούσε ομάδες μαθητών , που κάθε μιά είχε και συγκεκριμένη αποστολή , είχε εκπληκτικές οργανωτικές ικανότητες , πέρα απ’ την άριστη επαγγελματική του κατάρτιση και πάντα , σ’ότι κι’αν έκανε , είχε άριστα αποτελέσματα .
   Αφού λοιπόν όλα είχαν βρει το ρυθμό τους , 2-3 μέρες πριν τη γιορτή , άρχιζε ο στολισμός του σχολείου , μια ομάδα μαθητών , επικεφαλής πάντα ο Γυμναστής μας , με τον Εθνικό...μας μεταφορέα τον μπάρμπα Θανάση το Ρέλλο , μακαρίτη πια από χρόνια , με το κουτσομούρικο φορτηγό του ( με την μεταλλική ξεσκέπαστη καρότσα ) κατέβαινε στην Ερατεινή και γέμιζε τ’αμάξι με κλωνάρια φοίνικα , σκίνα και πικροδάφνες κι’άρχιζε το...πανηγύρι της διακόσμησης , πραγματικό πανηγύρι .
   Διακοσμητές , εκτός του Γυμναστού μας , κι’άλλοι καθηγητές αλλά κυρίως καθηγήτριες , κατά κανόνα φιλόλογοι , Μπάγια , Πλουμάκη , Λιαπίκου μηδέ εξαιρουμένης και της νεαράς θεολόγου , Λιναρδάκη , οι φιλόλογοι είχαν πάντα και την εν γένει...καλλιτεχνική επιμέλεια των θεατρικών παραστάσεων ( ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω το γιατί ) , αυτοί επέλεγαν τους ..ηθοποιούς , έκαναν τη διανομή των ρόλων και με τη σκηνοθετική τους...καθοδήγηση γίνονταν και οι πρόβες .
   Τα κριτήρια για την επιλογή ; μάλλον όχι...καλλιτεχνικά , έπρεπε να ‘σαι καλός μαθητής , φρόνιμος , αλλά κυρίως να ‘χεις βροντερή φωνή και φυσικά..παράστημα , αν συγκέντρωνες όλα αυτά τα προσόντα είχες ...εξασφαλισμένο πρωταγωνιστικό ρόλο και κάποιο , ίσως , καλύτερο βαθμό , σε αναγνώριση της προσφοράς σου .
   Σε λίγες λοιπόν ώρες , όλα άλλαζαν όψη , το προαύλιο , η είσοδος με τα σκαλάκια , δίπλα στο Καραμητσαίικο το σπίτι , και το Σχολείο , έμοιαζαν με καταπράσινο κήπο , κι’όλα πια ήταν έτοιμα για τη μεγάλη γιορτή , ενω παντού υπήρχαν ταινίες με στίχους απ’το θούριο του Ρήγα , πατριωτικά συνθήματα : Ζήτω το 1821 , Ελευθερία η Θάνατος , Ζήτω η Ελλάς , Ζήτω το Έθνος και προσωπογραφίες όλων των ηρώων του ’21 , Διάκου , Μακρυγιάννη , Κολοκοτρώνη, Παπαφλέσσα , Καραϊσκάκη , Μιαούλη , Κανάρη κ . α. το ..τοπίο συμπλήρωναν οι αναρίθμητες Ελληνικές σημαίες , σημαιούλες και σημαιάκια που κατείχαν φυσικά και την πρώτη και καλύτερη θέση .
   Ανάλογος , βέβαια , στολισμός , γινόταν και στις πλατείες , στα κτίρια των Δημοσίων Υπηρεσιών και φυσικά στα σπίτια μας , όλα τα σπίτια είχαν τη
 σημαία τους , κι'ένοιωθες πραγματικά ότι γιορτάζαμε κάποιο σημαντικό γεγονός , το κυριότερο όμως είναι ότι , όποιον κι'άν ρωτούσες γιατί γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου , θα σου απαντούσε σωστά , όχι όπως τώρα που όταν ρωτάς σου απαντούν ότι γιορτάζουμε το ΟΧΙ που είπαμε στους Ιταλούς....
   Ξεχάσαμε όμως ν'αναφέρουμε ότι παράλληλα με τα Σχολεία και τις Υπηρεσίες έκαναν τα κουμάντα τους και οι καταστηματάρχες της Βαθειάς , κυρίως , μετακαλώντας για το 3ήμερο γλέντι τις..επιφανέστερες τοπικές ορχήστρες ( κομπανίες ) δημοτικής μουσικής .
Οι γνωστότεροι Δωριείς μουσικοί ( οργανοπαίχτες ) της εποχής ήταν : Πίτσιος Αθαν ή Φαλιαμπάρας , απ'το Βελούχι , κλαρίνο , Πανάγος Γεωργ. Λιδορικιώτης , λαούτο-κιθάρα , Μπίρπος Ιωαν, απο Πλέσσα , βιολί , Κλώσσας Γεωργ, Λιδορικιώτης , κλαρίνο κι' ακόμα οι Κακοπουλαίοι , απ'τη Σκαλούλα , σαντούρι-κιθάρα , οι Καρμαίοι, απ'το Σεβεδίκο , κλαρίνο- κιθάρα και αργότερα προστέθηκε κι' ο Καφέτσης Δημ. ( Κοντoκράς ) , Λιδορικιώτης , κιθάρα .
   Στις κομπανίες βέβαια είχαμε και τις απαραίτητες τραγουδίστριες , που ..μετακαλούνταν φυσικά απ'την Αθήνα , μαζί και με άλλους μουσικούς που συμπλήρωναν τις ορχήστρες , και το μόνο προσόν που δεν διέθεταν ήταν η ...φωνή , ποιός όμως νοιαζόταν γι'αυτή αφού ...διέθεταν τόσα...άλλα προσόντα , που οι Λιδορικιώτες τα ..εκτιμούσαν ιδιαίτερα...και το αποδείκνυαν...εμπράκτως , αφού , πολλές φορές , οι μετακαλούμενες ...αοιδοί παρέμεναν στο Λιδορίκι και μετά τη γιορτή προσφέροντας και άλλες , μη τραγουδιστικές υπηρεσίες ....
   Όσο λοιπόν πλησίαζε η γιορτή , μεγάλωνε και η ένταση των προετοιμασιών , μια-δυο μέρες πριν έφταναν μουσικοί και τραγουδίστριες και νοίκιαζαν δωμάτια στουΠαπαδόπουλου , του  Ανδρίτσου , του Γαρδίκη ή του Παπαιωάννου ( του Νάϋλον ) , και έρχονταν , συνήθως , και επισκέπτες - γονείς νεοδιορισμένων καθηγητών και καθηγητριών , κυρίως , για να δούνε τα παιδιά τους και να περάσουν αυτές τις δυο-τρεις μέρες μαζί τους , γιατί την εποχή εκείνη τα σχολεία λειτουργούσαν και τα Σάββατα αφ'ενός και αφ'ετέρου οι μετακινήσεις , ελλείψει ι.χ , ήταν και δύσκολες αλλά και δαπανηρές .
 Εν τω μεταξύ , οι πρόβες για την παρέλαση ήταν στην κορύφωσή τους , Δημοτικό , Γυμνάσιο , πρόσκοποι , λυκόπουλα , τσολιάδες , Αμαλίες , όλοι ήταν πανέτοιμοι για τη μεγάλη στιγμή , τις τελευταίες δε μέρες , δεν άκουγες τίποτ'άλλο εκτός από τύμπανα , σάλπιγγες , τραγούδια , εμβατήρια και φυσικά τη στεντόρεια φωνή του Γυμναστού μας , που έδινε τα παραγγέλματα , εκτός όμως απ'τις πρόβες , είχαμε κι'ένα σωρό άλλες δουλειές να κάνουμε , έπρεπε να κόψουμε κλαδιά βάγιας ( Μυρτιάς ) για τα στεφάνια του σχολείου αλλά και των προσκόπων και των λυκόπουλων , ευτυχώς ο μπάρμπα Θύμιος ο Πιττάς , ο φαναράς , στη στροφή στο παλιό μονοπώλιο στου  Καραβάνα  το  γεφύρι , , είχε στην αυλή του ένα μεγάλο δέντρο βάγιας και από αυτό βολευόμασταν , και ακόμα είχαμε , οι περισσότεροι σχεδόν , να μάθουμε τους ρόλους και τα ποιήματά μας , αυτό που το πας , μας έβγαινε κυριολεκτικά η πίστη εκείνες τις μέρες , το ευχαριστιόμασταν όμως παρ'όλη την κούραση, ήταν αυτό που λέμε , μια πολύ ευχάριστη...ταλαιπωρία...
   Tην παραμονή , λοιπόν , όλα ήταν έτοιμα , γινόταν και η τελευταία δοκιμαστική παρέλαση και ταχτοποιούνταν οι μικρολεπτομέρειες , στο στολισμό , στη σκηνή του Θεάτρου , γινόταν και η τελευταία πρόβα και όλοι..ξεθεωμένοι αναμέναμε...
   Τα όργανα , στα μαγαζιά , άρχιζαν απ΄την παραμονή , συνήθως υπήρχαν 3-4 κομπανίες , στου Γαρδίκη , του Κλώσσα , το Κουλοπουλαίϊκο  ( το είχαν τότε τα Δελενικάκια ) και καμιά φορά του Ευσταθίου και του Γούρα ( του Ανδρίτσου ) , και όλα τα μαγαζιά γέμιζαν , μέσα - έξω , ενώ υπήρχε πάντα άφθονη..μαρίδα , ολόγυρα , που παρακολουθούσε κρεμασμένη - συνήθως - στα παράθυρα των μαγαζιών , σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο για να έχουν..καλή θέση .
   Η μουσική..πανδαισία άρχιζε με το γνωστό και απαραίτητο..μαρσάκι , ένα κλασσικό εμβατήριο που είχε πλέον καθιερωθεί ως εναρκτήριο...λάκτισμα , σε μια γωνιά των μαγαζιών είχε κατασκευαστεί , πρόχειρα , μια αυτοσχέδια εξέδρα - πάλκο και εκεί πάνω ...στεγαζόταν η ορχήστρα που συνήθως είχε κλαρίνο , κιθάρα - λαούτο , βιολί , σαντούρι και σπανίως και ακορντεόν , όλοι οι..σολίστες καθήμενοι στις παλιές ωραίες ψάθινες καρέκλες , και πάντα σύμφωνα με το...πρωτόκολλο , στο κέντρο της εξέδρας το κλαρίνο , αριστερά και δεξιά του κιθάρα και βιολί , πίσω το σαντούρι και μπροστά απ' όλους , εις θέσιν... περίοπτον το...αστέρι της κομπανίας , η τραγουδίστρια .
   Αξίζει , νομίζουμε , τον κόπο να κάνουμε μια βιαστική ενδυματολογικοκομωτικοαισθητικόσοβατολογική περιγραφή ( !!! ) της αοιδού που , κάθονταν σπάνια στην καρέκλα , κρατώντας το ντέφι τόνωνε το..ηθικό του ανδρικού..πληθυσμού , που κρεμόταν , κυριολεκτικά , απ' τα...πόδια της .
   Το φόρεμα λοιπόν προκλητικό , άφηνε..ακάλυπτα ( συνήθως ) τα επίμαχα σημεία του γυναικείου σώματος , άνω και κάτω άκρων , ξεκινώντας απ' το παλιό φουρό που σε κάθε , σκόπιμα γενόμενη , αυθόρμητη...περιστροφή οριζοντιωνόταν προκαλώντας τα σφυρίγματα του ..φιλοθεάμονος κοινού καθώς και τα θαυμαστικά επιφωνήματα , όλο...κι' άλλο..πάλι..όπα κλπ.
   Θα πρέπει να τονίσουμε εδώ , ότι οι προνομιούχες θέσεις ( πρώτο τραπέζι..πίστα ) είχαν περισσότερες οπτικές..δυνατότητες και απολαύσεις ειδικά όταν η ντιζέζ μερακλωνόταν και στριφογύριζε χορεύοντας , τότε οι μπροστινοί...παρατηρητές έβαζαν μέχρι και..στοιχήματα για το χρώμα των..εσωρούχων της ,  ενώ συχνά-πυκνά άκουγες άσπροοο ή κόκκινοοο , μαύρο κλπ.( ο νοών...) .
   Το ρεπερτόριο κλασσικό , η Λιδορικιώτισσα , η Ιτιά κλπ δημοτικά με προεξάρχοντα τα ηρωικά δημώδη άσματα , Εθνικής εορτής ένεκεν , και περνώντας βέβαια η ώρα μπαίναμε σιγά -σιγά και στον χώρο των..παραγγελιών , όπου - οι μερακλήδες χορευταράδες - 'εκλεβαν , κυριολεκτικά , την παράσταση με τα τσαλίμια , τις κωλοκαθιές και τις κάθε λογίς φιγούρες , προκαλώντας τον θαυμασμό και τις επευφημίες των θεατών ενώ δεν έλειπαν και οι περιπτώσεις που η ασχετοσύνη των..χορευτών έκανε το κοινό να ξελιγώνεται στα γέλια .
   Προϊόντος του..χρόνου η..περιρρέουσα (sic) ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο ζεστή , και όλοι , σχεδόν , γίνονταν μια παρέα ενώ παράλληλα ο...Διευθυντής της ορχήστρας , ανάλογα με το λαϊκό...αίσθημα , τροποποιούσε και τη ροή του προγράμματος .           
   Αργά , τις μικρές ώρες , η ορχήστρα έπαιζε και κανένα ζεϊμπέκικο -ένας μάγκας στο Βοτανικό συνήθως - για τους πολύ βαρείς και ασήκωτους , εκτελώντας...κυριολεκτικά το έρμο το τραγούδι , που αν δεν σου λέγαν ποιό είναι..δύσκολα το καταλάβαινες .
   Τα τραπέζια όλα ήταν γεμάτα και στις αίθουσες δεν έπεφτε ούτε..καρφίτσα , οι παρέες με την κοινωνικοταξική τους ( συνήθως ) διάκριση , οι καθηγητές ( πάντα ) μαζί , οι τραπεζικοί κλπ σιγά-σιγά έσμιγαν κι' όλο πια το μαγαζί ήταν μια απέραντη παρέα , μια ωραία..ατμόσφαιρα που έλεγε κι' ο αξέχαστος ο Ηλιόπουλος....
   Ξεχάσαμε να πούμε ότι είχαμε εμβόλιμα..και ευρωπαϊκούς...αγκαλιαστούς , ναι , αγκαλιαστούς χορούς , ταγκό και βαλς , σε ..ελευθέριες..συγγνώμη , ελεύθερες εκτελέσεις ανεπανάληπτες , κάτι κομπαρσίτες και κύματα..Δουνάβεως που μόνο σε συναυλίες για...κωφαλάλους μπορείς ν' ακούσεις , αλλά εμείς εκεί..όσο για την ποιότητα του ήχου , είναι πολύ-πολύ δύσκολο να την περιγράψουμε , άθλια , μικρομεγαφωνικές εγκαταστάσεις πρωτόγονες , και η ένταση ; στη διαπασών , σωστό βασανιστήριο , τι να κάνουμε όμως...το τράβαγε , βλέπεις ο...οργανισμός μας...
   Έτσι λοιπόν πέρναγε κι' η παραμονή , τα χαράματα όλοι ξεθεωμένοι , απ'το ξενύχτι και με το κεφάλι κουδούνι απ' το κρασί και τη φασαρία πηγαίναμε για ύπνο , αφού σε λίγες ώρες είχαμε παρελάσεις και πανηγύρια στην πλατεία κι' έπρεπε να είμαστε σε..φόρμα .
   Θα πρέπει όμως ν' αναφέρουμε εδώ ότι οι μέρες αυτές οι γιορτινές που ήταν κι' ανοιξιάτικες βοηθούσαν πολύ και στην δημιουργία..ειδυλλίων , θες το κλίμα των ημερών , η γιορτινή ατμόσφαιρα και η γενικότερη..χαλαρότητα , έδιναν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων , κάτι που οι νέοι και οι νέες της εποχής δεν το άφηναν...ανεκμετάλλευτο .
   Κι' έφτανε , επί τέλους , η μεγάλη μέρα , το χωριό είχε βάλει τα γιορτινά του , οι δρόμοι πεντακάθαροι , τα πεζοδρόμια φρεσκοασβεστωμένα , οι αυλές παστρεμένες και περιποιημένες και τα μπαλκόνια , με τις σημαίες και τις ευωδιαστές γλάστρες , αρμένιζαν σαν ολοστόλιστα καράβια στον καταγάλανο , ανοιξιάτικο Λιδορικιώτικο ουρανό , όλα μοσχοβολούσαν ασβέστη κι' άνοιξη και μαζί με την..ευωδιά της σκορδαλιάς , που ήταν έτοιμη αποβραδίς , δημιουργούσαν μια υπέροχη πανδαισία..αρωμάτων , χαρά Θεού.....
   Ανήμερα , το χωριό ήταν στο πόδι απ' τα χαράματα , και να ‘θελες να κοιμηθείς ήταν αδύνατο , οι πρόσκοποι και τα λυκόπουλα άνοιγαν το πρόγραμμα το γιορταστικό με τον εωθινό , κι' όλο το χωριό αντιβοούσε τα τραγούδια των παιδιών , ενώ παράλληλα οι μανάδες ήταν από νωρίς ξεσηκωμένες , είχαν να ετοιμάσουν τα παιδιά , να μαγειρέψουν , να περιποιηθούν το σπίτι , χρονιάρα μέρα βλέπεις , διπλογιορτή , και να ‘ναι έτοιμες για την εκκλησία , τη δοξολογία και μετά η παρέλαση , να καμαρώσουν τα βλαστάρια τους , και ο χορός στη Βαθιά , οπότε πάει η μέρα δεν έμενε καιρός για τίποτα άλλο . Βέβαια υπήρχαν και οι εορτάζοντες , οι Βαγγέληδες και οι Βαγγελίες , στην Πελοπόννησο γιορτάζουν και οι Άγγελοι κι' οι Αγγελικές αυτή τη μέρα , σε μας όμως όχι και αν θυμάμαι και καλά δυο ήταν όλοι κι' όλοι οι Βαγγέληδες , του Μανετοθύμιου και του Ανδρέα του Υφαντή , άλλους δεν μπορώ να θυμηθώ .
   Περνώντας η ώρα , οι δρόμοι άρχιζαν να γεμίζουν , τσολιάδες , Αμαλίες , προσκόπους , λυκόπουλα και παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου που πηγαινορχόντουσαν παρέες - παρέες μέχρι να συγκεντρωθούν για τον εκκλησιασμό και την παρέλαση , οι σαλπιγκτές με τους τυμπανιστές , έκαναν τις τελευταίες πρόβες τους , σηκώνοντας το χωριό στο πόδι και λίγο αργότερα , η στεντόρεια φωνή του γυμναστού μας του αξέχαστου Κώστα Παπανδρέου αντιλαλούσε απ' άκρης σ' άκρη στο χωριό , δίνοντας τα παραγγέλματα στους μαθητές που ήταν ακόμα σκόρπιοι . Κορίτσια κι' αγόρια , όλα στολισμένα , με τις καλές τους φορεσιές , φρεσκοσιδερωμένες , άστραφταν από χαρά και καθαριότητα , το ‘νοιωθαν το ζούσαν και το φχαριστιόνταν , όχι όπως τώρα , τότε το ‘χαμε τιμή και καμάρι να πάρουμε μέρος στις παρελάσεις , τώρα....
   Όταν όλα ήταν έτοιμα , τα παιδιά κατά σχολείο , Δημοτικό και Γυμνάσιο παρατάσσονταν καθώς και τα υπόλοιπα παρελαύνοντα τμήματα , πρόσκοποι κλπ. η πομπή άρχιζε κάπου απ' το τότε Δημοτικό , σήμερα Μουσείο , και έφτανε σχεδόν μέχρι τις λάκκες , ενώ στο Αλωνάκι , αριστερά και δεξιά στο δρόμο , οι Λιδορικιώτες είχαν αρχίσει να παίρνουν θέσεις για την παρέλαση , που γινόταν αμέσως μετα την δοξολογία και οι φωτογράφοι μας , ο αείμνηστος ο Νίκος ο Κολοκύθας ( Πανουργιάς ) κι' ο Σωτήρης ο Γιαλαμάς είχαν ήδη κάνει χρυσές δουλειές φωτογραφίζοντας τη νεολαία που πηγαινορχόταν βγάζοντας αναμνηστικές φωτογραφίες .
   Δεν απόμενε παρά το παράγγελμα του γυμναστού μας , κι' ή καλοκουρδισμένη μηχανή έπαιρνε μπροστά , πρόσκοποι , λυκόπουλα , σχολεία , όλα τα παιδιά άψογα , καλογυμνασμένα , πέρναγαν μπροστά στον κόσμο που τα χειροκροτούσε ασταμάτητα , κουνώντας τις σημαιούλες που κρατούσαν , και ζητωκραυγάζοντας....
   Μετά τον εκκλησιασμό ακολουθούσε η τελετή κατάθεσης στεφάνων στο μνημείο των ηρώων στο Αλωνάκι όπου , από νωρίς οι Λιδορικιώτες , αλλά και γονείς των μαθητών απ' όλα τα χωριά, είχαν πιάσει θέσεις γιά να παρακολουθήσουν της εντυπωσιακή , πράγματι , παρέλαση και να καμαρώσουν τα παιδιά τους .
   Η τελετή της κατάθεσης των στεφανιών είχε τη δική της μεγαλοπρέπεια και ομορφιά , οι απαγγελίες των ηρωικών ποιημάτων και η όλη παράσταση των παιδιών σκόρπαγαν συγκίνηση στους παρευρισκόμενους που είχαν κατακλύσει την πλατεία αλλά και τους γύρω χώρους , ενώ ήταν ολοφάνερη σε κάθε κίνηση , σε κάθε στιγμή , η εξαίρετη δουλειά του αξέχαστου γυμναστού μας , στον οποίο πολλά οφείλουμε όλοι μας .
   Τελειώνοντας και η κατάθεση των στεφανιών τα τμήματα παρατάσσονταν πάλι στην αρχική θέση, στο παλιό Δημοτικό και άρχιζε πλέον η παρέλαση , που με τόση αγωνία όλοι περίμεναν , άρχοντας , κυριολεκτικά , της παρέλασης αλλά και ψυχή της , ήταν φυσικά ο Κώστας Παπανδρέου , επιβλητικός , σοβαρός με Ολύμπια ηρεμία και μεγαλοπρέπεια καθοδηγούσε , σαν Δ/ντής ορχήστρας , την όλη τελετή με άριστα πάντα αποτελέσματα .
   Το πέρασμα των παιδιών γινόταν μέσα σε πανδαιμόνιο , εμβατηρίων ( που ακούγονταν απ' τα μεγάφωνα ) , ήχων σαλπίγγων και τυμπάνων και της βοής απ' τις φωνές του κόσμου που κυριολεκτικά παραληρούσε από ενθουσιασμό .
   Τελειώνοντας η παρέλαση , όλος ο κόσμος πήγαινε στη Βαθειά όπου , θα χόρευαν στην αρχή τα παιδιά και στη συνέχεια μέχρι αργά το μεσημέρι γινόταν τρικούβερτο γλέντι , βούλιαζε κυριολεκτικά απ' τον κόσμο η πλατεία , ενώ ο υπέροχος ήχος του κλαρίνου αντιλαλούσε απ'άκρη σ' άκρη στο χωριό μας που γιόρταζε πραγματικά τη λαμπρή αυτή γιορτή .
   Το μεσημέρι , στα σπίτια , επακολουθούσε γερό τσιμπούσι και φυσικά κρασοπότι , μπακαλιάρου και σκορδαλιάς ένεκεν , χωρίς να λείπουν βέβαια και οι λαχταριστές τυρόπιτες και το αρνάκι με πατάτες στο φούρνο , συγγενείς και φίλοι , μαζεύονταν παρέες - παρέες και το γλεντούσαν μέχρι αργά .
   Το απόγευμα είχαμε , πάντα , την απαραίτητη θεατρική παράσταση στο Γυμνάσιο , το σούρουπο την φαντασμαγορική μας λαμπαδηφορία και το βράδυ γλεντοκόπι στα μαγαζιά μέχρι τελικής... πτώσεως , μέχρι πρωίας.....
   Χρόνια μετά , βρέθηκα στο χωριό του Ευαγγελισμού γεμάτος νοσταλγία , να ξαναζήσω ( έτσι πίστευα ) τις όμορφες εκείνες στιγμές , να νοιώσω την ίδια ζεστασιά , την ίδια συγγενική ατμόσφαιρα του τότε , αλλοίμονο....με περίμενε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη , πίκρα , απογοήτευση , θλίψη αλλά και οργή με πλημμύρισαν , δεν γνώρισα το χωριό μας , δεν είχε καμιά σχέση με το Λιδορίκι που είχα στην ψυχή και τα όνειρά μου , έννοιωσα σαν σε ξένο τόπο , καμιά εικοσαριά άνθρωποι σκόρπιοι στ' Αλωνάκι στην κατάθεση των στεφανιών και μιά ομάδα μαθητών που υποτίθεται ότι έκανε ...παρέλαση , τραγική εμφάνιση που δυστυχώς απεικονίζει μιά θλιβερή , πολύ θλιβερή πραγματικότητα , εάλω η πόλις αδέρφια...δυστυχώς....
   Για τους νοσταλγούς παραθέσαμε μερικές παλιές φωτογραφίες , έτσι για ...βάλσαμο....για... παρηγοριά...
ΣΗΜ : Ανήμερα , και την επομένη της 25ης Μαρτίου , για φέτος μιλάμε φυσικά , ελπίζουμε να   σας έχουμε ..συγκριτικό ρεπορτάζ , μετά ..φωτογραφιών , βεβαίως , έτσι για ..να δείτε τις όποιες διαφορές , γνωρίζοντας φυσικά πως θα ..πικραθείτε….

                    Καλό  σας  μεσημέρι  
                         www.lidoriki.com.

TOY EYAΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ





    Μέρες , σαν την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου , πάντα συγκινούσαν και συγκινούν , τον Ελληνισμό , γιατί είναι χαραγμένες βαθιά στην εθνική του μνήμη κι έχουν σφραγίσει ανεξίτηλα , την ιστορική του πορεία . Στα προπολεμικά , όμως , χρόνια , η 25η Μαρτίου αποτελούσε , για το μαθητόκοσμο του χωριού μας , το σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς .
   Οι τρυφερές ψυχές των παιδιών παραληρούσαν κυριολεκτικά , και ζούσαν ώρα με την ώρα , λεπτό το..λεπτό , όλη την ιδιάζουσα προεορταστική ατμόσφαιρα της μεγάλης ημέρας και προετοιμάζονταν γι’ αυτήν με ..λαχτάρα κι εθνικό πάθος , που , πολλές φορές , άγγιζε τα όρια του πυρετού .
   Ένα μήνα πρωτύτερα , οι δάσκαλοι έλεγαν σ’ όλα τα απιδιά να μάθουν από ένα ποίημα πατριωτικό . Μόλις το μάθαιναν , γινόταν ένας προκριματικός ..διαγωνισμός , κι όποιος το ‘λεγε καλύτερα έπαιρνε το…ρόλο , να το απαγγείλει δηλαδή στη γιορτή . Ταυτόχρονα , δίδασκαν στα μεγαλύτερα παιδιά κανα..πατριωτικό σκετσάκι , κάνοντας πεντ’ ‘εξι πρόβες , και τους μάθαιναν και δυo τρία εμβατήρια και πατριωτικά τραγούδια .
   Θα πρέπει να σημειώσουμε , πως τα παιδιά διάλεγαν , κατά κανόνα , ποιήματα της κλεφτουριάς , με ιδιαίτερη προτίμηση στον “ Γεροδήμο “ , το “ Ανέβα Μήτρο στου βουνού “ , το “ Η Γκιώνα λέει της Λιάκουρας “ , και δυo τρία άλλα . Εκείνο όμως που ..ασκούσε ..μυστηριακή έλξη στις προτιμήσεις των παιδιών , και ιδιαίτερα των Βαρσιωτών , ήταν “ Του λεβέντη και του  χάρου “. Ο λεβέντης που τα βάζει με το χάρο , έστω κι αν στο τέλος νικιέται , συγκινούσε ιδιαίτερα τις παιδικές ψυχές , κι έπεφτε μάλιστα και..ξύλο , για το ποιός θα το ‘λεγε .
   Στην απαγγελία , είχαν ιδιαίτερη επίδοση – στα χρόνια τα δικά μου – ο μακαρίτης Γιάννης Ευθ. Μαργέλλος ( πολύ ωραίος σαν μπουρλοτιέρης Ματρώζος ) , ο Γιάννης Σπ. Καψάλης ( καταπληκτικό ταλέντο ) , η Θυμία η Μπέη και δυο τρεις άλλοι . Εγώ , ο συμμαθητής μου Γιώργος Μαραζιάρης ( ιδίως όταν έλεγε το “ Χρυσή καντήλα κρέμεται ψηλά απ’ τα ουράνια “) κι ο Τάκης Ανδρίτσος με το “ Σύρτες , πόρτες και..χερούλια “ καλύτερα να μην ανοίγαμε το στόμα μας ..
   Εκείνος , όμως , που άφησε..εποχή , με κάποια ιστορική του απαγγελία , ήταν ο Μητσάκης ο Βάρσος . Φοβερός και..τρομερός , όταν μας είπε ο Δασκαλάκης , να πάρουμε από ένα ποίημα , αυτός πήρε το Αλφαβητάριο της πρώτης τάξης , ξεμονάχιασε ένα μικρό κείμενο , που , κατά τη γνώμη του , δεν ήθελε πολύ..διάβασμα και το έμαθε απ’ έξω . Δεν πρόσεξε όμως , πως το κείμενο δεν ήταν ποίημα αλλά..πεζό . Το είδε να ‘χει δεξιά κι αριστερά μεγάλα περιθώρια , όπως είχαν τα ποιήματα στα βιβλία και την..πάτησε ..
   Έτσι , όταν έγιναν οι ..προκριματικοί , και ήρθε η σειρά του , βγήκε στην ξύλινη σκηνή , που υπήρχε μόνιμα στο προαύλιο του παλιού Δημοτικού , έκανε την καθιερωμένη..υπόκλιση , όπως έβλεπε να κάνουν και τα άλλα παιδιά , κι άρχισε να..φωνάζει : “ Κλω , κλω , κλω , η κλώσσα !!!”. Ο..αθεόφοβος , το κείμενο της ..κλώσσας το πήρε για ποίημα !
   Υπήρχαν όμως και μερικά παιδιά , που δεν ..καταδέχονταν να πάρουν το ποίημα που τους όριζε ο δάσκαλος , γιατί νόμιζαν πως έπεφτε ο..ανδρισμός τους μ’ αυτό . Έτσι στη έκτη τάξη , ο αδερφός μου ο Γιώργος , αρνήθηκε να πάρει ένα τέτοιο , που νομίζω πως το ‘λεγαν “ Το όνειρο του  Τάκη “ . Ο Τάκης , έλεγε , πότε να μεγαλώσει , να γίνει αξιωματικός , να ζώσει το σπαθί του και να πολεμήσει τους εχθρούς ! Αυτά όλα , ήταν , κατά τον αδερφό μου , χαζά κι ανάξια γι’ αυτόν . Αρνήθηκε λοιπόν να το πάρει , ο Δασκαλάκης επέμενε , γιατί ήταν ο καλύτερός του μαθητής , το ίδιο κι’ ο ..Ταραμπούρας , που ..βγήκε για τρεις μέρες ..αντάρτης στον Παλιόραγκο , όπου του πήγαιναν ψωμί και νερό , ο Καραχαλογιώργος κι’ ο μακαρίτης Κατσουραντρέας , ώσπου ο Δασκαλάκης του παράγγειλε , πως δεν θα τον τιμωρήσει , ούτε και θα..επιμείνει για το..ποίημα , κι’ έτσι άφησε το…βουνό και τα..αντριλίκια του , και γύρισε στο σχολείο .
   Ένα άλλο ζήτημα , που απασχολούσε τον μαθητόκοσμο , ήταν και οι Εθνικές ενδυμασίες . Τότε υπήρχαν πολλές ακόμα σε διάφορα σπίτια . Δεν τις είχε ..φάει η κατοχή , για να τις κάνουν σεντόνια , ούτε το νεκροταφείο ( Πολλοί θέλανε να τους θάβουν με τη φουστανέλα τους , κι έτσι τα πολύτιμα αυτά ρούχα , χάθηκαν για πάντα ) . Τσαρούχια , σελάχια , κάλτσες , τσιπούνια , υπήρχαν πολλά , φουστανέλες όμως λίγες , και γινόταν σκοτωμός ποιός να τις πρωτοπάρει , να τις φορέσει στην παρέλαση , κάτι που ήταν το όνειρό μας ..
   Γελάω τώρα , που θυμάμαι , πόσα ζευγάρια τσουράπια μάλλινα φόραγα στο πόδι μου να..χοντρύνει λιγάκι , γιατί τα τσαρούχια και οι κάλτσες του νονού μου , του Καδούλα , μού ‘ρχονταν λιγάκι..μεγάλα..Το ίδιο , άλλωστε , πρόβλημα , αντιμετωπίζαμε όλα τα παιδιά με τις κάλτσες και τα τσαρούχια , που μέσα τους ..έπλεαν , κυριολεκτικά , τα..” τσακνοπόδαρά μας “.
   Αρκετό , ακόμα , χρόνο , μας έτρωγε και η κατασκευή των πολύχρωμων χάρτινων φαναριών , που γινόταν με τα νύχια του χεριού , όλο ψιλές..ζάρες , για να παίρνει καλύτερη φόρμα το φανάρι . Προσωπικά , ποτέ δεν τα κατάφερα να φτιάξω κάτι τέτοιο και πάντα μου τα ‘΄φκιαχναν άλλοι . Ειδικοί τεχνίτες σ’ αυτά ήταν ο Καραχάλιος ( Φιλόσοφος ) , Τάκης Καλαπτσής ( ο Έντσο Φεράρι του χωριού μας στα..καροτσάκια ) , ο Τάκης Κατσούρης , ο Μπίλιος ο Νίκος κι’ ο μακαρίτης Παναγ. Μαντάς .
   Κι’ ερχόταν – επί τέλους ! – το γλυκό ανοιξιάτικο ξημέρωμα της 25ης , που  “ στη μνήμη της , το ΄Έθνος χαιρετά ..γονατιστό “.
   Απ’ τα βαθιά χαράματα ξυπνούσαν τα παιδιά , μαθητές και πρόσκοποι , και ξεχύνονταν στο δρόμο τραγουδώντας το εωθινό “ Ξυπνάτε με τ’ αγέρι της αυγής “και το “  όλη η δόξα , όλη η χάρη , άγια μέρα ξημερώνει ..”.
   Χαρά Θεού , το πρωινό εκείνο , η φύση στη γλυκύτερη ώρα της , και το παιδομάνι , με τις σάλπιγγες , τα τύμπανα και τα πατριωτικά τραγούδια , αναστάτωναν το ήσυχο χωριό , ένοιωθες , παρόλο που ήσουν άβγαλτο παιδί , κάτι το μεγάλο κάτι το βαθύ , το ωραίο , να σε συνεπαίρνει και να σ’ ενθουσιάζει..
   Θαρρούσες , πως έβλεπες , αγνάντια στην Αγιά Σοφιά να στέκουν τα ‘βζωνάκια και να καρτερούν τον Πατριάρχη να βγει να τους προϋπαντήσει κα να αναρριγάει στην Πύλη του Ρωμανού ο Μαρμαρωμένος Βσιλιάς . ‘Ετσι μας είχαν..μπολιάσει ψυχικά οι φτωχοί εκείνοι γραμματοδάσκαλοι του καιρού μας .
   Κι ύστερα παίρναμε τον  ανήφορο για την εκκλησία , όπου γινόταν η δοξολογία , κι’ ο ενθουσιώδης συμβολαιογράφος Κυριαζόγιαννος θα εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας . Αυτός , κάθε χρόνο , επαναλάμβανε σχεδόν τα ..ίδια και τα ίδια πράγματα και , στους λόγους του , έδινε κι ‘επαιρνε  “ο ..δαυλός του Καψάλη “ , εννοώντας το γέρο μπουρλοτιέρη του Μεσολογγίου , αλλά εμείς , που δεν το ξέραμε , απορούσαμε και λέγαμε πως μίλαγε για το δικό μας γερο – Καψάλη , τον παππούλη του Διευθυντή της εφημερίδας μας !
   Αργότερα , όταν έγινε πρόεδρος στο χωριό ο Κ.Πανάγος , οι κάπως κουραστικοί πανηγυρικοί του Κυριαζόγιαννου πήραν τέλος . Ανέβαινε ο ίδιος ο μπάρμπα Κώστας , στο βήμα το δεσποτικό φώναζε μια φορά “ Ζήτω το Έθνος “ , “ Ζήτω η 25η Μαρτίου “, απαντούσε και το εκκλησίασμα μ’ένα άλλο ζήτω κι’ όλα τελείωναν γρήγορα ,για ν’ αρχίσει η κατάθεση στεφάνων κι η παρέλαση στο Αλωνάκι , με τις σάλπιγγες και τα τύμπανα και τις σφυρίχτρες των δασκάλων και των γυμναστών .
   Εδώ όμως , πρέπει να πω και δυο λόγια και για τον άλλο πρόεδρό μας , το Γεώργιο Παπαδόπουλο και τους λόγους που εκφωνούσε . Για μένα υπήρξε ένα φοβερά αδικημένο λογοτεχνικό ταλέντο , ξέρω τι λέω και τι γράφω , αδικήθηκε και ..θάφτηκε κυριολεκτικά στον στενό ορίζοντα του χωριού μας κι ‘επνιξε αδικαιολόγητα το τάλαντό του , το αναμφισβήτητο , σε μια εποχή μάλιστα , που αυτοί οι οποίοι είχαν κάποιο ταλέντο , μετριούνταν στα δάχτυλα του ενός ..χεριού . Οι λόγοι του ήταν αριστουργήματα , διατύπωσης , ύφους , μέτρου , υψηλής ποιότητας , που μιλούσαν κατευθείαν στην ψυχή και του μορφωμένου και του αγράμματου .
   Αλλ’ ας ξαναγυρίσουμε στο εορταστικό μέρος της 25ης Μαρτίου ..
   Την παραμονή , στη σκηνή του Δημοτικού , γινόταν πρώτα η γιορτή του Δημοτικού και την άλλη μέρα το απόγευμα , η γιορτή του Γυμνασίου , γιατί το Γυμνάσιο τότε , δεν είχε κατάλληλο δικό του χώρο . Η τελετή λοιπόν γινόταν στη σαρακοφαγωμένη σκηνή του παλιού Δημοτικού , που , καθώς είπαμε , βρισκόταν μόνιμα στο προαύλιό του , και τις μέρες αυτές ανακαινιζόταν με πολύχρωμα σεντόνια και χρωματιστές μαρμαρόκολλες .
   Αξέχαστες θα μείνουν ορισμένες παραστάσεις με έργα του Ρώτα ( Να ζει το Μεσολόγγι ) , του Περεσιάδη ( Σκλάβα ) και του Λ.Μελά ( Αθανάσιος Διάκος ) . Νομίζω ακόμα ότι βλέπω την εθνική μας τραγωδό Ασπασία Παπαθανασίου μαθήτρια τότε , τον Τάκη Παπαϊωάννου , τον Γιώργο τον Τσιώρη , τη Νίκη Καντζιού , τη Στράτου , τον Τάκη Μποβιάτση , το Λαβίδα και μερικούς άλλους , να υποδύονται μ’ επιτυχία διάφορους ρόλους πατριωτικών έργων .
   Λες κι ήταν χθες , που ο αγαπητός μου Τάκης Μποβιάτσης φώναζε τόσο άγρια κι αληθινά στο Διάκο του Λέοντος Μελά “ θα στρέψω την πιστόλα μου κατά της  κεφαλής σου “, υποδυόμενος τον πασά , που τα πιτσιρίκια βάλανε τα κλάματα , ή νομίζω πως ακούω τον Τάκη Παπαϊωάννου να ψέλνει στο “ Να ζει το Μεσολόγγι “ το ..” από των πολλών μου αμαρτιών “ και να σκορπάει ρίγη συγκινήσης .
   Για να τελειώνω , θέλω να πω πως η 25η Μαρτίου αποτελούσε το σημαντικότερο γεγονός των μαθητών του χωριού μας και συγκλόνιζε τις ..άπλαστες , ακόμα , παιδικές μας ψυχές . Η συμμετοχή μας ήταν καθολική και πήγαζε από βαθιές κι υποσυνείδητες μνήμες κι απόηχους πολεμικών χρόνων , που ακόμα τότε ήταν έναυλοι στ’ αυτιά μας και μας ενθουσίαζαν .
   Δεν ήταν μια συμμετοχή μηχανική , μια τυπολατρία συνηθισμένη , που έτσι τη βρήκαμε και τη  συνεχίζαμε . Όχι ! Ήταν αυθόρμητη , πηγαία , αληθινή . Έβγαινε μόνη της , βέβαια δεν μπορούσαμε λόγω ηλικίας , να προσδιορίσουμε ψυχρά και με σαφήνεια το βαθύτερο νόημα της μεγάλης αυτής μέρας . Νοιώθαμε όμως πως η μέρα αυτή ήταν πραγματικά μεγάλη , μυστηριακή , αλλόκοσμη , που μας γιόμιζε από χαρά και εθνική υπερηφάνεια τα στήθια , προκαλούσε συναγερμό στην ψυχή κι ‘εφερνε δέος στο λογισμό . Κι όλα αυτά ανεπιτήδευτα , ξεκάθαρα μ’ένα απλό τρόπο .
   Όταν τραγουδούσαμε το πρωί “ Άγια μέρα ξημερώνει “ , πιστεύαμε , με περισσή παιδική αγνότητα κι αφέλεια , πως πράγματι έτσι ήταν . Πως τα εβζωνάκια δεν θ’ αργήσει να ‘βγει να τα κοινωνήσει ο Πατριάρχης και να τα υποδεχτεί με βάγια ..
 Τώρα , τι..πιστεύουμε σήμερα , ε..αυτό είναι άλλου παπά Βαγγέλιο !!


   Η παραπάνω ολοζώντανη , κι’ ολόφρεσκη περιγραφή , είναι γλυκειά..ανάμνηση του αξέχαστου Λιδορικιώτη φίλου και λογοτέχνη Αλέκου Κωστάκη , του..Καφτανιαλέκου , όπως τον..ξέραμε και τον λέγαμε , και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ Λιδωρίκι “ , αριθ.φύλλου 15 , το Φεβρουάριο του 1983 .

ΝΠΑΚΑΛΙΑΡΟΣ ΜΕ ΑΓΡΙΑ ΧΟΡΤΑ ( ΑΡΚΑΔΙΑ )

Mpakaliaros-me-agria-xorta-arkadias

Τοποθεσία: Πελοπόννησος Περιφέρεια: Πελοπόννησος Φυλή: Πελοποννήσιοι

Είναι μια παραδοσιακή Αρκαδική συνταγή έτσι όπως την μαγείρευαν οι γυναίκες τα παλιά χρόνια στα χωριά της Αρκαδίας. Πάμε να μάθουμε πώς γίνεται αρκαδικά ο μπακαλιάρος με άγρια χόρτα!
ΥΛΙΚΑ
  • 1 φύλλο μπακαλιάρου (παστός)
  • 3 κρεμμύδια μέτρια ψιλοκομμένα
  • 3 ντομάτες ψιλοκομμένες ή ένα κουτί ντομάτα κονκασέ
  • 2 σκελίδες σκόρδου κομμένες σε φέτες
  • 1 1/2 κιλό χόρτα του βουνού (ραδίκια, ζοχούς, γαλατσίδες, καυκαλίθρες, πικραλίθρες κ.λπ.)
  • 1 φλ. τσαγιού ελαιόλαδο
  • Λεμόνι
ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Από το προηγούμενο βράδυ αναλαμβάνουμε το ξαλμύρισμα του μπακαλιάρου. Αφού τον κόψουμε σε κομμάτια, τον τοποθετούμε σε μια λεκάνη με νερό (αλλάζουμε το νερό τουλάχιστον 2 φορές ) και τον αφήνουμε για αρκετές ώρες. Την επόμενη μέρα ξεπλένουμε τα κομμάτια του μπακαλιάρου και τα στραγγίζουμε από τα νερά. Καθαρίζουμε και πλένουμε τα χόρτα τα οποία βράζουμε δέκα λεπτά και τα σουρώνουμε. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα ρίχνουμε λάδι και σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο μέχρι να χρυσίσουν, χωρίς να μαυρίσουν.
Προσθέτουμε 2 περίπου ποτήρια νερό (η ποσότητα του νερού εξαρτάται, φροντίζουμε να το ρίχνουμε σιγά-σιγά και σταματάμε όταν δούμε ότι είναι αρκετό, προκειμένου να μην βγει το φαγητό μας πολύ νερουλό), και τη ντομάτα και τ’ αφήνουμε να πάρουν μια βράση. Προσθέτουμε τα χόρτα και τα κομμάτια του μπακαλιάρου και τ’ αφήνουμε να βράσουν όλα μαζί για λίγο ακόμα, περίπου 20 λεπτά, μέχρι να βράσει και το ψάρι. Σερβίρεται ζεστό και με λίγο χυμό λεμονιού ανάλογα με τα γούστα.

ΦΑΚΕΣ ΚΑΡΟΥΤΩΝ ..!!!!

ΦΑΚΕΣ ΚΑΡΟΥΤΩΝ !!


Image result for ΚΑΡΟΥΤΕΣ ΚΑΜΠΟΣ



Λίγο  παραπάνω  απ’ τις  Καρούτες , πηγαίνοντας  προς  Άμφισσα , υπάρχει  ένας  υπέροχος  κάμπος , ο Καρουτιανός  κάμπος , που  ορισμένες  εποχές είναι  ένα μαγευτικό  τοπίο .
   Σ’ αυτόν  λοιπόν  τον  όμορφο  κάμπο , τον  παλιό  καλό  καιρό , τότε δηλαδή  που  οι Καρούτες ήταν..ολοζώντανες , οι  Καρουτιανοί  έσπερναν  φακές , και  έβγαζαν καρπό  μοναδικής  νοστιμιάς , σε  σημείο  που  είχαν  γίνει  πασίγνωστες .
   Αυτά  βέβαια μερικές  δεκαετίες  πριν , γιατί  τώρα κανένας  δεν  ασχολείται  μ’ αυτό το..άθλημα ..
   Θυμάμαι , τότε , όταν  έβγαιναν  οι  φρέσκες φακές , έφερναν  στον  πατέρα  μου  ένα  μικρό  τσουβαλάκι και  το  έστελνε  στον  Πουρνάρα , που  έφτιαχνε  τις  περίφημες  κάλτσες ,που  ήταν  πολύ  φίλος  του και  βέβαια  Καρουτιανός .
   Από  εκείνη  λοιπόν  την  εποχή , είχαμε να  ακούσουμε για  Καρουτιανές  φακές και  φυσικά  και  να  ..φάμε  , έλα  όμως  που  πριν 3-4 χρόνια , εμφανίστηκαν  στο  Λιδορίκι  “ Φακές  Καρουτών “ ; Μάλιστα  όπως  ακριβώς  το  διαβάζετε : Κ  Α  Ρ  Ο  Υ   Τ   Ω  Ν !! και  να  πως ..
   Ένα  μεσημεράκι , καθόμαστε  με  το Δημητράκη το  Νάκο , στο μαγαζί  του  και  χαζοκουβεντιάζαμε , όταν  σταμάτησε  απέξω ένα φορτηγο , από  αυτά  που  κάνουν  συνήθως  διανομές διαφόρων  εμπορευμάτων , και  μπήκε  μέσα  ένα  νεαρός , εμφανώς..ξενικής  προέλευσης , που  με  τα  περίεργα  Ελληνικά  του , άρχισε  να  μας  ενημερώνει  για  την  πραμάτεια  του , που κι’ ο  ίδιος με..τη  μετριοπάθειά  του , προσπαθούσε  να  μας  πείσει  πως  είναι..εξαιρετική .
   Είχε φασόλια  Δομβραίνης και  φακές  ΚΑΡΟΥΤΩΝ , μάλιστα , όσο  κι’αν  σας  φαίνεται  παράξενο , ο  άνθρωπος  είχε  φακές  Καρουτών..μόλις  βέβαια το  ακούσαμε με  το  Δημητράκη , κοιταχτήκαμε  καλά..καλά , και  τον  ρωτήσαμε , είναι  πραγματικά  φακές Καρουτών ; Ναι μας  απάντησε και  άρχισε  να  μας  λέει  το  πόσο  καλές  είναι  οι  Καριτιανές  φακές κλπ..κλπ.
    Εμείς ματαξαναρωτήσαμε : Είναι  σίγουρα  Καρουτών  οι  φακές ;  Ναι  απάντησε  ο  νεαρός  προσπαθώντας  να  μας  πείσει ..
    Αφού  λοιπόν  επέμενε..επίμονα , πως  οι  φακές  είναι  Καρουτών , τον  ρωτήσαμε , εντάξει , οι  φακές  είναι  Καρουτών , εσύ  όμως  ξέρεις  να  μας  πεις που  βρίσκονται  αυτές οι..Καρούτες  που  βγάζουν  τόσο  ωραίες  φακές ; Κόμπιασε φυσικά , και  δήλωσε  πως  δεν  γνωρίζει , οπότε του  εξηγήσαμε  πως  οι  Καρούτες είναι  5  χιλιόμετρα  απ’ εδώ και  έχουν  πάψει  να  καλλιεργούν  φακές  εδώ  και..50  χρόνια ..
   Κοκκίνισε  ..ξεκοκκίνισε , και μισο..μασώντας τα  λόγια  του  , μας  εξήγησε πως  ο  ίδιος  δεν  ήξερε  τίποτα  για τις φακές  Καρουτών , ούτε και  είχε  ποτέ  ακούσει  κάτι  σχετικό  αλλά τ’ αφεντικό  του του  είπε  να  λέει  έτσι .
Τώρα  όσο  για  τις  φακές , και ήταν  βέβαια  ..Καρουτιανές , αλλά  απ’ τις  Καρούτες  του…” Καναδά “ ….όχι  τις  Δικές  μας  !!!
   

   Καλή  σας  μέρα , να  περνάτε  καλά ….Κ.Κ.-
    WWW.LIDORIKI.COM 

ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΔΡΟΣΟΚΩΣΤΑ ΑΠ'ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΑΚΗ


 
IMG
Ο Δροσοκώστας , με τη παραδοσιακή του φορεσιά και με πλήρη εξάρτηση , σε μια φωτογραφία της εποχής του 1885 .

  “ Τα όσα θα σας διηγηθώ , είναι μια αληθινή ιστορία που τοποθετείται γύρω στα 1890 και που συνετάραξε και κράτησε σε αγωνία το Λιδορίκι και τα γύρω χωριά για πολλά χρόνια .
   Μου την είχε διηγηθεί ο παππούς μου Γιαννιός Δρόσος - που ήταν αδερφός του Δροσοκώστα , και που τα έζησε από πολύ κοντά - αλλά τα άκουσε και από πολλούς άλλους .
   Όταν απελευθερώθηκε το Λιδορίκι από τους Τούρκους , μεταξύ των οικογενειών των Τούρκων που ζούσαν εκεί ήταν και μια που την αγαπούσαν πολύ οι Έλληνες , για την καλή συμπεριφορά της απέναντί τους , επί Τουρκοκρατίας .
   Η οικογένεια αυτή έμεινε και μετά , αφού ασπάσθηκε την Χριστιανική Θρησκεία και πήρε την Ελληνική υπηκοότητα . Γόνος αυτής της οικογενείας ήταν ένα όμορφο , ξανθό παλληκάρι που το φώναζαν με το παρατσούκλι " Τουρκάκης " , χωρίς να έχει καμία σχέση με τον Τουρκάκη της Μαρίας της Πενταγιώτισσας .
   Την ίδια εποχή , μια απ' τις πιο ακουσμένες και νοικοκυρεμένες οικογένειες του Λιδορικιού , ήταν και εκείνη των Δροσαίων, με κορυφαίο το Δρόσο Ιωαν.Δρόσο , που είχε τέσσερα αγόρια ( το Γιαννιό , το Χρήστο , το Θανάση και τον Κώστα ) και τρεις θυγατέρες - τη Θυμιούλα , που παντρεύτηκε το Γιάννη Λατσούδη , την Βάσω , που παντρεύτηκε τον Κωνσταντέλλο Πέτρου ( έμποροι και οι δύο ) και τη Μαρία , που παντρεύτηκε τον Γεωργ. Πουρνιά ( Κουσιάδα ). Τη Θυμιούλα και τη Μαρία στα γεράματά τους , τις έσφαξαν οι Γερμανοί , όταν τον Αύγουστο του 1944 έκαψαν το Λιδορίκι . Τα παιδιά του γέρο Δρόσου , ήταν λεβέντες και παλληκάρια , αλλά ο Κώστας τους ξεπέρναγε όλους και ήταν ακουσμένος απ' άκρη σ' άκρη της Δωρίδος : Ο Δροσοκώστας με  τ' όνομα .
   Με τον Τουρκάκη ο Δροσοκώστας είχε φιλία κι' οι δυο τους είχαν εκτίμηση απ' την κοινωνία . Την εποχή εκείνη ζούσε στο Λιδορίκι η όμορφη Κρυστάλλω . Ήταν κόρη του Κότταρη , αδελφού του βουλευτή της Επαρχίας Δωρίδος . ( Ο βουλευτής Κότταρης , είναι εκείνος , που είπε το περίφημο " ξέρω γραμματική ως το κλιέφτω , κλιέφτεις , κλιέφτουμεν " , όταν στη Βουλή , που γινόταν συζήτηση για κάποια κατάχρηση και μίλαγε κι' αυτός , δέχτηκε ειρωνική  παρέμβαση του Υπουργού Δεληγιάννη , για τη γραμματική .
   -  Μέχρι που μάθατε τη γραμματική κ, Κότταρη ;
   Και εκείνος απάντησε :
    - Μέχρι το  κλιέφτω , κλιέφτεις , κλιέφτουμε κ . Υπουργέ )
   Η Κρουστάλλω , δεν ήταν μόνο όμορφη , αλλά και πλούσια , ξακουσμένη νοικοκυροπούλα και σεμνή κοπέλα και όλα αυτά την έκαναν , όχι μόνο περιζήτητη νύφη , αλλά και το μήλο της έριδος , μεταξύ των παλληκαριών , που ερωτοχτύπαγε η καρδιά τους και όταν γινόταν γάμος , χαρά και πανηγύρι , γινότανε και διαγωνισμός μεταξύ τους στο χορό , στο τραγούδι και στο λιθάρι ( αγώνισμα που γινόταν στα πανηγύρια ) . Οι γονείς όμως της Κρυστάλλως κάνανε όνειρα για την κόρη τους να παντρευτεί όχι με Λιδορικιώτη κτηματία και τσέλιγκα , αλλά με ξένο μορφωμένο άνθρωπο , γι' αυτό και τις προτάσεις των ντόπιων τις απέρριπταν.
   Μεταξύ αυτών  που τη ζήτησαν και αρνήθηκαν , ήταν και ο Δροσοκώστας . Θέλεις γιατί την αγαπούσε , θέλεις γιατί τον αγαπούσε και η Κρυστάλλω , θέλεις γιατί προσεβλήθη απ' την άρνηση των γονέων της , ο Δροσοκώστας την απήγαγε στα βουνά και οι γονείς της δέχτηκαν και την παντρεύτηκε .
   Λίγο αργότερα , απόκτησαν μια κόρη , την Παναγιωτίτσα , σύζυγο αργότερα του Ζαβορίτη .
30-6-1902
Το χωριό μας , στην παλιότερή του φωτογραφία , βγαλμένη στις 30 Ιουνίου 1902 !
   Οι φιλικές σχέσεις που είχε ο Δροσοκώστας με τον Τουρκάκη μετά το γάμο του πρώτου με την Κρυστάλλω , είχαν ψυχρανθεί και όπως λεγόταν είχανε αλλάξει και βαριές κουβέντες μεταξύ τους γιατί ο Τουρκάκης κρυφαγαπούσε την Κρυστάλλω .
   Ο Δροσοκώστας είχε ποτιστικά κτήματα στη θέση " Φτελιά " του Λιδορικιού και ο Τουρκάκης είχε άλογα εκεί , με τα οποία αλώνιζε τα σιτάρια των γεωργών της περιοχής .
   Μια μέρα ο Τουρκάκης βρήκε ένα άλογό του πληγωμένο , κοντά στα χωράφια του Δροσοκώστα και όταν ο δεύτερος τα επισκέφτηκε μαζί με την Κρυστάλλω , ο πρώτος από απόσταση τριάντα μέτρων του είπε :
   - Δε μου λες ρε Δροσοκώστα , γιατί μου βάρεσες το άλογο ;
   Ο Δροσοκώστας που ήταν πραγματικό παλληκάρι , αλλά και μυαλωμένος άνθρωπος του απάντησε .
   - Εγώ Τουρκάκη , δεν δείχνω την παλληκαριά μου στα ζώα , ψάξε να βρεις ποιός σου βάρεσε το άλογο .
   Ο Τουρκάκης , όμως , υποτιμητικά του απάντησε .
   - Από τότε που παντρεύτηκες έχασες την παλληκαριά σου , γιατί σε διευθύνει άλλος ( εννοώντας την Κρυστάλλω ).
   Τότε πετάχθηκε η Κρυστάλλω και είπε στον άνδρα της :
   - Τι το φυλάς μωρέ το παλιοτόμαρο ;
   Κι' ο Δροσοκώστας εκσφενδόνισε ένα μεγάλο λιθάρι κατά του Τουρκάκη , που αν δεν έσκυβε θα τον άφηνε στον τόπο .
   Ο Τουρκάκης , που φαίνεται περίμενε αυτή τη στιγμή , σήκωσε το ντουφέκι του ( γκρα ) και σαν καλός σκοπευτής που ήταν φύτεψε μια σφαίρα ανάμεσα στα φρύδια του Δροσοκώστα και τον άφησε νεκρό .
   Το φονικό μαθεύτηκε αστραπιαία σ' όλη την περιφέρεια που ήταν γνωστός ο Δροσοκώστας . Συγκίνησε πολύ κόσμο ο θάνατος του ανδρειωμένου και πολλοί  φίλοι κι' αδελφοπητοί του τον κλάψανε . Εν τω μεταξύ αναστατώθηκε το Δροσαίϊκο σόϊ , απειλήθηκαν αντεκδικήσεις , αναζητήθηκε ο Τουρκάκης , αλλά αυτός εξαφανίσθηκε για λίγες μέρες , για να παρουσιασθεί στον εισαγγελέα Αμφίσσης και να παραδοθεί .
   Απολογούμενος , ισχυρίσθηκε ότι του επετέθη το θύμα και το πυροβόλησε γιατί , αν το άφηνε να πλησιάσει σαν πιο γερό παλληκάρι που ήταν εκείνο , θα τον σκότωνε .
   Οι Δροσαίοι , παρουσίασαν μάρτυρες ότι ο φόνος ήταν σκηνοθετημένος ( δολοφονία ) και τον έκαμε ο Τουρκάκης για να εκδικηθεί την Κρυστάλλω και το άλογο το είχε τραυματίσει άλλος . Παραπέμφθηκε στο Κακουργιοδικείο Χαλκίδος ο Τουρκάκης και οι ένορκοι τον κήρυξαν ένοχο και του επεβλήθη ποινή καθείρξεως είκοσι χρόνων .
   Αντί να ξεχασθεί και με την καταδίκη να σβήσει σιγά - σιγά , όπως συνήθως συμβαίνει , η φωτιά που είχε ανάψει ο φόνος του Δροσοκώστα , άνοιξε ένα νέο δραματικό κεφάλαιο της ιστορίας αυτής , στη συνέχεια . Ο Τουρκάκης , αφού έμεινε δυο χρόνια στις φυλακές Χαλκίδος δραπέτευσε βγαίνοντας από τον υπόνομο των φυλακών και επανήλθε στην περιοχή Λιδορικίου .
   Εκεί βγήκε στο κλαρί και βρήκε γνωστούς και φίλους που τον έκρυβαν και άρχισε τις απειλές εναντίον των Δροσαίων . Διέδιδε μ ότι όπου βρει άνδρα απ΄τους Δροσαίους θα τον σκοτώσει και όπου γυναίκα θα της κόψει τα μαλλιά , τη μύτη και τα αυτιά .
   Όπως ήταν ανοργάνωτη η ασφάλεια της χώρας τότε και μπορούσαν οι ληστοφυγόδικοι και κυκλοφορούσαν ανενόχλητοι , κατόρθωνε ο Τουρκάκης και έμπαινε μέσα στο Λιδορίκι και παραμόνευε στα Δροσαίϊκα τα σπίτια μετά το σούρουπο και για να μην αναγνωρίζεται ντυνόταν γυναικεία ρούχα .
   Οι Δροσαίοι το μάθανε και πριν σουρουπώσει είχαν δώσει εντολή οι γυναίκες και τα παιδιά τους να κλειδώνονται στα σπίτια . Η μάνα μου , μου έλεγε ότι ένα απόγευμα , μικρή ακόμα γύρω στα 10 της χρόνια , πηγαίνοντας στον κήπο τους , που ήταν λίγο μακριά απ' το σπίτι , είδε σε μια γωνιά , ντυμένο γυναικεία , με μαντήλι στο κεφάλι και συγκούνι στις πλάτες , τον Τουρκάκη να καιροφυλακτεί . Τρομοκρατημένη , πήδησε  φράχτες και μάντρες να φτάσει στο σπίτι της .
   Όταν διαπιστώθηκε , ότι ήταν αδύνατο να εξουδετερωθεί ο Τουρκάκης , ο άνδρας της Θυμιούλας Δρόσου ο Γιάννης Λατσούδης , έμπορος στο Λιδορίκι και άνθρωπος με προσωπικότητα και γνωριμίες πολλές , ζήτησε απ' την Κυβέρνηση να επικηρύξει τον Τουρκάκη , γιατί τότε θα ήταν δυνατό να τον προδώσουν οι τροφοδότες του .
   Η Κυβέρνηση όμως δεν δεχόταν , γιατί δεν είχε παρουσιάσει μετά την απόδρασή του από τη φυλακή , ληστρική δράση . Κατόπιν όμως πιέσεων με το φίλο του πολιτευτή της Δωρίδας Λιδωρίκη , ο Λατσούδης κατόρθωσε και επικηρύχθηκε ο Τουρκάκης , αντί σεβαστού ποσού , ως επικίνδυνος εις την Δημόσια ασφάλεια .
   Μόλις το έμαθε αυτό ο Τουρκάκης , άλλαξε τροφοδότες και στέκια , ενώθηκε με ένα άλλο ληστοφυγόδικο της περιφέρειας , το Θανασέκο και περιορίστηκε στην επικοινωνία του με λίγους ανθρώπους της απολύτου εμπιστοσύνης του .
   Συγχρόνως όμως έστρεψε όλο το μίσος του , για να ξεκληρίσει , όπως έλεγε , την οικογένεια Λατσούδη πρώτα και μετά τις οικογένειες των Δροσαίων . Το εμπορικό κατάστημα του Λατσούδη ήταν στην πλατεία στο Αλωνάκι και συνεχόμενο ήταν το σπίτι του . Με το σούρουπο έκλεινε το μαγαζί του και τη νύχτα έμενε συρτομανταλωμένος με την οικογένειά του .
   Μαζί με τους Δροσαίους , είχε καταστρώσει ο Λατσούδης σχέδιο εξόντωσης του Τουρκάκη , αλλά εκείνος ήταν δαιμόνιος και ήταν αδύνατο να τον συναντήσουν , παρ' ότι μεταμφιεσμένος σε γυναίκα , έμπαινε στο Λιδορίκι και κρυβότανε σε σπίτια ανθρώπων της απολύτου εμπιστοσύνης του .
   Ένα βράδυ , είχε σουρουπώσει και ο Λατσούδης δεν κατέβηκε απ' το μαγαζί στο σπίτι του και η γυναίκα του ανησύχησε και ανεβαίνοντας είδε την πόρτα του μαγαζιού ανοιχτή , οπότε αστραπιαίως έτρεξε και την έκλεισε βάζοντας πίσω και το σίδερο ασφαλείας .
   Δεν πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα και ακούστηκε απ'έξω , η φωνή του Τουρκάκη :
   - Ορέ τι έπαθα ! μου γλύτωσε ο άτιμος ..
   Σε λίγο τον είδαν απ' το παράθυρο ν' απομακρύνεται ντυμένος γυναίκα . Τη σκηνή αυτή τη θυμάται ο γιός του Γιάννη Λατσούδη , ο Θανάσης , που ήταν τότε μικρό παιδί . Σε λίγες μέρες ο Τουρκάκης παραφύλαγε κρυμμένος κοντά στο σπίτι του Χρήστου Δρόσου - αδελφού του Δροσοκώστα - να τον σκοτώσει , αλλά αυτός ειδοποιήθηκε και άλλαξε δρόμο .
   Έπειτα απ' τη λαχτάρα αυτή , διαπιστώθηκε πως η κατάσταση δεν ήταν μόνο εφιαλτική αλλά και πολύ επικίνδυνη . Έγιναν πιο επίμονες προσπάθειες και ανακάλυψαν ότι ο Τουρκάκης πήγαινε  τακτικά σε ένα κουμπάρο του τσοπάνη , ονόματι Κοντογιάννη , στο χωριό Βράϊλα .
   Ο Λατσούδης κατόρθωσε και ήλθε σε επαφή με τον Κοντογιάννη , μέσω προσώπων που είχε αυτός εμπιστοσύνη , και του έγινε πρόταση να τον προδώσει ή να τον σκοτώσει ο ίδιος και να πάρει την επικηρυχθείσα αμοιβή . Ο Κοντογιάννης αρνήθηκε στην αρχή για σοβαρούς λόγους : Πρώτα γιατί , όπως είπαμε , ο Τουρκάκης είχε ενωθεί με το ληστοφυγόδικο Θανασέκο , με τον οποίο ποτέ δεν παρουσιάζονταν στους εμπίστους τροφοδότες τους οι δύο μαζί , και είχαν διαδώσει ότι , άμα προδοθεί ο ένας απ' τους δύο , όποιος επιζήσει θα ξεκληρίσει την οικογένεια του προδότη και δεύτερο , γιατί ο Τουρκάκης έτρωγε στους δικούς του με το δάχτυλο στη σκανδάλη του όπλου , και το φαγητό και το πιοτό που του δίνανε , πρώτος έπρεπε να φάει και να πιεί αυτός που το έδινε . Δεν κοιμότανε δε ποτέ σε σπίτια , αλλά σε λημέρια , που τα ήξερε μόνο ο ίδιος .
   Τότε , μετά από πολλές προσπάθειες , έγινε ένα σχέδιο που το δέχτηκε και ο Κοντογιάννης .
    - Θα εύρισκε τον τρόπο να δηλητηριάσει τον Τουρκάκη με ένα δραστικότατο δηλητήριο , που θα του προμήθευαν . Αφού θα ήταν νεκρός θα τον μετέφερε σε μια ερημική τοποθεσία καθορισμένη ακριβώς .
   Εν τω μεταξύ , ο Λατσούδης ήλθε σε επαφή με τον επικεφαλής του αποσπάσματος Χωροφυλακής που κυνηγούσαν τους ληστοφυγόδικους της περιοχής , να εμφανισθεί στο μέρος που θα ήταν νεκρός ο Τουρκάκης και να γίνει μια εικονική μάχη και να φανεί ότι τον σκότωσε το απόσπασμα . Κατόπιν τούτου , ο αποσπασματάρχης θα έπαιρνε την επικήρυξη και το γαλόνι και ο Κοντογιάννης δεν θα φαινόταν ότι είχε ανάμειξη στην υπόθεση , Θα έπαιρνε , όμως ο Κοντογιάννης , μια γερή αμοιβή , την οποία πλήρωσαν ο Λατσούδης με τους Δροσαίους από δικά τους .
    Έτσι και έγινε , πιστεύτηκε , τότε , ότι ο Τουρκάκης σκοτώθηκε στη μάχη με το απόσπασμα . Κι' έτσι γλύτωσε ο Κοντογιάννης απ' τον Θανασέκο και τους συγγενείς του δηλητηριασμένου αλλά και απέφυγε το στίγμα του προδότη . Με τον τρόπο αυτό , δόθηκε τέλος σ' ένα Γολγοθά , που για πολύ ανέβαιναν τρομοκρατημένες δεκάδες οικογένειες του Λιδορικιού .
   Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε , κι' όταν δεν ζούσε πια ο Κοντογιάννης και είχε ξεχαστεί η ιστορία αυτή , βγήκαν όλα στη φόρα . “..
Η αφήγηση των γεγονότων , γύρω απ' τη δολοφονία του Δροσοκώστα , απ' τον Τουρκάκη , αλλά και όσων ακολούθησαν μετά , είναι του αείμνηστου χωριανού μας Γιάννη Σκούτα , και δημοσιεύτηκε στα " ΛΙΔΩΡΙΚΙΩΤΙΚΑ " του Γιώργου Καψάλη , το 1983 .

  Καλό  σας     απόγευμα 

     www.lidoriki.com