28.1.15

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΙΜΑΤΗΡΗ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Η τελευταία αιματηρή μονομαχία βουλευτών στην Ελλάδα

Μια έδρα πανεπιστημίου έγινε αφορμή για να προτάξουν τα όπλα...

Είναι 18 Ιουνίου του 1904, όταν ο υπουργός Σπυρίδων Στάης, καλεί σε μονομαχία τον βουλευτή Τρικάλων, Κωνσταντίνο Χατζηπέτρο, μετά από φραστική επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον του στη Βουλή. Αιτία ήταν πως ο φίλος του βουλευτή Χατζηπέτρου, Μελισσηνός, δεν πήρε, εξαιτίας του Στάη, τη θέση του καθηγητή Ανατομίας που ο Χατζηπέτρου του είχε προεκλογικά υποσχεθεί .... 
Γράφει η Νίκη Παπάζογλου
Ο Στάης διατελούσε την περίοδο εκείνη υπουργός Παιδείας, για δεύτερη θητεία, στην κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη. Αφότου εγκατέλειψε τη Μέση εκπαίδευση όπου δίδασκε ως μαθηματικός για 18 συναπτά έτη, ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1892 με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη. Η πρώτη φορά που ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας ήταν τον Μάιο του 1900, ενώ τη θέση του υπουργού διατηρεί και μετά το 1903 όπου επανεκλέγεται.

Σπυρίδων Στάης
Ο Στάης, γνωστός σήμερα για το εκπαιδευτικό του έργο, αφού υπήρξε ο ιδρυτής των εμπορικών σχολών στις αρχές του 20ου αιώνα, κατά την διάρκεια της φραστικής επίθεσης, ανταπάντησε σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής καλώντα τον αντίπαλο σε μονομαχία. 
Παρά τις προσπάθειες ακόμα και του πρωθυπουργού Θεοτόκη να συμβιβάσει τα πράγματα η μονομάχοι δεν άλλαξαν γνώμη. Αφού υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους, μεταφέρθηκαν με τις άμαξές τους στο σημείο της αναμέτρησης, σ’ ένα χωράφι στον Ποδονίφτη, σημερινή Νέα Χαλκηδόνα. Αφού πήραν θέση, τα ραβδωτά πιστόλια υψώθηκαν και οι μάρτυρες έδωσαν το σύνθημα. Η σφαίρα του Στάη, ο οποίος ήταν πιο έμπειρος σκοπευτής, βρήκε στην καρδιά τον βουλευτή Χατζηπέτρο.
Μετά τον θάνατο του Χατζηπέτρου, η κοινωνική δυσαρέσκεια που εκδηλώθηκε για το βάρβαρο έθιμο, ήταν έντονη.  Ο Στάης, ο οποίος είχε ήδη δώσει τη θέση του υπουργού στον Κωνσταντίνο Λομβάδρο με την παραίτηση τού κατακρίθηκε εντόνως χωρίς όμως να καταδικαστεί. Βέβαια τόσο οι αντιδράσεις όσο και η δυσσαρέσκεια δεν κράτησαν πολύ, αφού μόλις το 1908 οι ψηφοφόροι του, του προσφέρουν και πάλι την βουλευτική έδρα την οποία θα διατηρήσει μέχρι και το 1922 που αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική σκηνή. 
Το περιστατικό σχολίαζαν αρνητικά και αρκετά μέσα της εποχής. Ο «Νουμάς» στις 27 Ιουνίου 1904 εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά του μονομάχου υπουργού, ενώ αλλού γράφτηκε:
«ιδού ο ατυχής Χατζηπέτρος, θύμα του κοινοβουλευτισμού της Ελλάδος. Υπήρχεν ο εκλογεύς οπισθέν του, ο οποίος με όλην την τυρρανικήν κυριαρχίαν του εκλέγοντος επίεζε τον βουλευτήν. Ο βουλευτής έτυχε να ήνε φιλότιμος, να ήνε εξ εκείνων εις τους οποίους αι υποθέσεις των εκλογέων είνε ζήτημα φιλοτιμίας, αυστηρώς εδηλούμενον και η αποτυχία μιας αιτήσεως ώθησε την φιλοτιμίαν αυτήν μέχρι δεινών ύβρεων προς έναν άρχοντα της Πολιτείας, έναν υπουργόν»

Κωνσταντίνος Χατζηπέτρου
Στις 19 Ιουνίου, η «Ακρόπολης» του Βλάση Γαβριηλίδη, στο κύριο άρθρο της έγραφε:
«Ο βασιλεύς έπρεπε να πάρει το μαστίγιον, εάν ήτο βασιλεύς τηρητής του Συντάγματος και των νόμων, εις χείρας του και να είπη εις τοιούτους συμβούλους του Στέμματος οίτινες παραβιάζουν αυτούς τους νόμους, μονομαχούν και σκοτώνουν ανθρώπους: -Είσθε κύριοι δια τας φυλακάς και όχι δια θέσιν υπουργών».
Αντίθετα ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής, αντιμετώπισε με συγκατάβαση τον Στάη γράφοντας στο «Ρωμηό» στις 26 Ιουνίου 1904:
«Χύνω δάκρυα μαζί σας μπρος στου θύματος το μνήμα,
όμως κλαίω και το Στάη, δεύτερον της μοίρας θύμα.
Κλαίει κι ο φονεύς εκείνος
Τον νεκρό τον δυστυχή
Και δεινός σπαράζει θρήνος
Κάθε πέτρινη ψυχή».
Την εποχή εκείνη οι μονομαχίες δεν ήταν σπάνιες. Δυόμισι μήνες πριν,στις 4 Φεβρουαρίου 1904, είχε προηγηθεί μια άλλη μονομαχία, του υπουργού Στρατιωτικών Κωνσταντίνου Σμολένσκη με το βουλευτή Ιωάννη Λιμπρίτη. Αιτία και πάλι μια πολιτική αψιμαχία τους στη Βουλή. Η μονομαχία έγινε στο Μπραχάμι, αλλά δεν είχε αιματηρό αποτέλεσμα, αφού αστόχησαν αμφότεροι.
Στη Δύση, οι μονομαχίες καταγράφονται ως διαδεδομένη πρακτική των κοινωνιών ήδη από τον 17ο αιώνα 
μέχρι και τον 20ό. Αποτελούσαν τον συναινετικό και θανάσιμο αγώνας μεταξύ δύο προσώπων, με τα ίδια φονικά εργαλεία και με ρητούς κανονισμούς που οι δυο τους συμφωνούσαν. Συνηθέστερα αίτια των μονομαχιών αποτελούσαν τα θέματα τιμής και η διαδικασία γινόταν πάντα παρουσία αξιόπιστων μαρτύρων. Μέχρι και τον 18ο αιώνα γίνονταν κυρίως με σπαθιά ενώ έκτοτε οι μονομάχοι χρησιμοποιούσαν όπλα. 

Ο προσβεβλημένος απαιτούσε «ικανοποίηση» από τον αντίπαλό του μέσω μιας προσβλητικής χειρονομίας, συνήθως πετώντας το γάντι του μπροστά στα πόδια του, πρακτική από την οποία προέκυψε και η περίφημη φράση. Στις περιπτώσεις που η μεσολάβηση δεν καρποφορύσε, και οι μονομάχοι κατέληγαν στην ένοπλη λύση, οι εντεταλμένοι μάρτυρες οριζαν τους όρους της μονομαχίας σε ειδικά πρωτόκολλα που είχαν ισχύ απαρέγκλιτου νόμου για τους συμμετέχοντες. Στα πρωτόκολλα αυτά οριζόταν και η ώρα και το μέρος της μονομαχίας, το οποίο όμως κρατούνταν μυστικό μέχρι την τελευταία στιγμή. Οι τοποθεσίες άλλωστε ήταν σχεδόν πάντα απόμερες, όπως για παράδειγμα το Φάληρο, τα Πατήσια ή η Κηφισιά. 
Στη Ελλάδα βέβαια η μονομαχία εισήχθει και υιοθετήθηκε ως πρακτική από τα αρχηγετικά αστικά στρώματα μέσα σε συνθήκες πολιτικής ρευστότητας που μορφοποιούσαν το εγχώριο κοινοβουλευτικό σύστημα και το επιτακτικό αίτημα για εθνική ολοκλήρωση. Χρονικά, η περίοδος της ακμής της ξεκινά τις παραμονές ενός ατυχούς πολέμου, εκείνου του 1897 και κλείνει λίγο πριν τους νικηφόρους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13. Μέσα σε αυτό τον αιώνα υπήρξαν χρονιές στις οποίες γινόντουσαν έως και 10 μονομαχίες ενώ οι προσκλήσεις που κατέληγαν σε συμβιβασμό με τη διαμεσολάβηση των μαρτύρων ήταν πολλαπλάσιες.
Και για τα ελληνικά δεδομένα η αφορμή δεν χρειαζόταν να είναι πάντα σημαντική. Ένα προσβλητικό σχόλιο αρκούσε για να υπάρξει πρόσκληση σε μάχη, απλά πολλές φορές ακυρωνόταν μετά τη μεσολάβηση συγγενών, φίλων ή συνεργατών.
Εντυπωσιακό παραμένει το γεγονός πως σε μονομαχίες συνήθως δεν κατέφευγαν οι απλοί πολίτες, αλλά αξιωματικοί του στρατού, βουλευτές ακόμα και υπουργοί. Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, ο Ιωάννης Ράλλης, ο Στέφανος Δραγούμης και πολλοί άλλοι βρέθηκαν οπλισμένοι στο πεδίο τιμής για να υπερασπιστούν το θάρρος της γνώμης τους, να ανασκευάσουν ψευδείς κατηγορίες, να αποκαταστήσουν το γόητρό τους, να αντισταθμίσουν τις προσβολές. 

Το 1914, ακόμα και ο πρωθυπουργός Γ. Θεοτόκης κλήθηκε να μονομαχήσει με τον βουλευτή Κ. Ζαβιτσιάνο. Ο λόγος ήταν ότι οι δύο τους είχαν αλλεπάλληλες προσωπικές αντεγκλήσεις. Βέβαια τελευταία στιγμή δεν εμφανίστηκε κανένας από τους δύο στον τόπο της μονομαχίας κάνοντας τους υπόλοιπους να μιλούν για κοκορομαχία... 
Βέβαια, αν και η μονομαχία ήταν συνηθισμένη, από πολλούς αντιμετωπιζόταν ως φαιδρή ξενομανία ή παιδαριώδης παλικαρισμός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ή δήλωση του βουλευτή Θεόδωρου Λιμπρίτη, ο οποιος είχε δηλώσει:
«συνηθέστερον οι προς την μονομαχία ρέποντες, είναι εκείνοι οίτινες ελπίζουσι ότι θέλουσι προκαλέσει εντύπωσιν τίνα μονομαχούντες(οι παλικαράδες)».


http://www.newsbeast.gr

 πίσω στα παλιά

ΑΧΑΡΝΩΝ . ΤΟ ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

 

http://www.athensvoice.gr

Η AV έκανε βόλτα στη γειτονιά

n

ΜΑΡΙΑ ΚΟΡΑΧΑΗ

Μια μπάλα κύλησε στα πόδια μου. Σηκώνω το κεφάλι και βλέπω ένα σκουρόχρωμο αγοράκι: «Μου δώσεις μπάλα;. Του τη δίνω. Πριν προλάβω να ρωτήσω πώς τον λένε αρχίζει να τρέχει μαζί με ένα άλλο μελαμψό πιτσιρίκι προς τη Χέυδεν. Τους βγάζω φωτογραφία. «Γιατί κάνει φωτογραφία εσύ;με ξαναρωτάει από μακριά με μισόκλειστα μάτια από τον ήλιο. Σηκώνω τους ώμους. Τα παρακολουθώ να κυνηγιούνται, με οδηγούν στην πλατεία Βικτωρίας. Τα παγκάκια είναι γεμάτα. Κάθονται ηλικιωμένοι, πιτσιρικάδες που παίζουν χαρτιά, γκέι ζευγάρια με ασύμμετρα κουρέματα και ντεκαπάζ μαλλιά, χρήστες. Σε μια γωνία έχουν μαζευτεί περιστέρια. Ένας γέρος κομματιάζει με τη μαγκούρα του ένα ξεροκόμματο για να τους το δώσει.

Περιοχή Αττική, οδός Αχαρνών, ηλιόλουστο απόγευμα Παρασκευής. Ο δρόμος μοιάζει σαν εργατική συνοικία κάπου στο Μπαγκλαντές. Οι ταμπέλες είναι γραμμένες με «ιερογλυφικά», μιλούν αραβικά, μπενγκάλι και έχουν τα δικά τους μαγαζιά. Μικρά μακρόστενα μαγαζιά, το ένα δίπλα στο άλλο. Ψιλικατζίδικα που πουλάνε μπανάνες με 1,40 το κιλό, κουζινόχαρτα, σαμπουάν, βαφές για τα μαλλιά, νουντλς από την Ινδονησία, μπικουτί κι ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Οι ταμπέλες μπορεί να λένε πάνω «Καλλυντικά» αλλά μέσα θα βρεις μέχρι πλάστη για να ανοίξεις φύλλο. Μπήκα σε ένα που οι ιδιοκτήτες φαίνονταν συμπαθητικοί. Πήρα δύο πακέτα νουντλς 1 ευρώ και έπιασα κουβέντα. «Έχει κόσμο;» «Έτσι κι έτσι, παλιά πιο καλά. Πριν τέσσερα χρόνια, τώρα δεν έκει δουλειά».

n

Οι άνθρωποι είναι ήσυχοι και ευγενικοί. Γνωρίζονται μεταξύ τους και αν περάσεις από δίπλα χαιρετάνε κι ας μη σε ξέρουν. Το μάτι μου πιάνει πολλά μαγαζιά με μεταχειρισμένα κινητά, φωτογραφεία, κομμωτήρια ανδρών-γυναικών ΒΑΦΗ 15 ΕΥΡΩ, ΡΕΦΛΕ 5, ΧΤΕΝΙΣΜΑ 10. Ένας τύπος δίπλα ψάχνει με μια τσουγκράνα στα σκουπίδια και δυο Έλληνες σχολιάζουν ότι «παλιά έβρισκες χρυσάφι στους κάδους, τώρα τα ξαφρίζουν όλα οι Πακιστανοί». Πιο κάτω τρία τέσσερα φαλαφελάδικα γεμάτα, 1 ευρώ το φαλάφελ, 1,5 ο γύρος κοτόπουλο. Μυρίζει ωραία, παίζει κάτι σαν ύμνους, ζητάω ένα καλαμάκι κοτόπουλο σκέτο, μου βάζει μέσα και μερικές πατάτες και μου παίρνει μισό ευρώ.

Έχει καλή μέρα και όλοι κοντοστέκονται έξω από τα μαγαζιά τους. Χαχανίζουν, χαιρετάνε, λένε κάτι στη γλώσσα τους, οι μεγάλοι καπνίζουν, οι μικροί κάνουν ποδήλατο. Οι 20ρηδες πουλάνε τσιγάρα. Μόλις αρνήθηκα το τρίτο πακέτο στα 200 μέτρα. Ο Καρίμ, ένας 50άρης με ταλαιπωρημένα χαρακτηριστικά, έχει μπροστά του ένα καφάσι ψάρια. «Δεν μπορώ εγκώ να πουλάω τσιγάρα, γιατί άμα με πκιάσουνε…» και σταυρώνει τα χέρια. «Παλιά δούλευα σε εργοστάσιο με υφάσματα αλλά τώρα δεν έκει δουλειά». Όλοι τα ίδια μου λένε. Δουλειές δεν υπάρχουν και οι περισσότεροι έχουν γυρίσει στην πατρίδα τους. Με τους Έλληνες τα πάνε καλά, «δεν γκίνεται εδώ φασαρίες, όπως στην Ομόνοια». Ένα φορτηγάκι με καρότσα σταματάει δίπλα μας. Ένας μουστακαλής ασπρομάλλης με κουστούμι και τσιγάρο στην άκρη των χειλιών του αρχίζει να κατεβάζει τα φρούτα. Μου δίνει στο χέρι μια τσάντα με τέσσερα πεπόνια. «Δύο ευρώ πάρε». Του εξηγώ ότι είναι βαριά και ότι θα πάρω μόνο το ένα. «Εντάξει» λέει, μου ζητάει ένα ευρώ και μου βάζει στην τσάντα και πέντε πορτοκάλια. «Ό,τι κρειαστείς εδώ θα είμαι και αύριο».

n

n

Νυχτερινή ζωή για τους Μπαγκλαντεσιανούς δεν υπάρχει. Αργά το απόγευμα γυρίζουν σπίτι. Υπάρχουν ωστόσο λίγες καφετέριες με νέο κόσμο, όλες καρμπόν. Απλωμένες κατά μήκος του δρόμου με μεγάλες ταμπέλες με κεφαλαία ελληνικά, αγγλικά, μπενγκάλι. Και έχουν όλες ναργιλέ. «Οι πελάτες είναι κυρίως Μπαγκλαντεσιανοί;» Ο Μπασίν, ιδιοκτήτης μιας από τις μεγαλύτερες, σμίγει τα φρύδια. «Όχι, όχι, εμείς δεν έχουμε Μπαγκλαντές. Εδώ έρχονται Αιγύπτιοι, Σύριοι, κάποιοι Έλληνες και Αλβανοί». Κάνουν ναργιλέ, παίζουν τάβλι, τρώνε κεμπάπ, φαλάφελ και αραβικά πιάτα. «Το αγαπημένο τους είναι οι φακές, όπως τις φτιάχνουμε εμείς». «Πόσο έχει ο ναργιλές;» «3 ευρώ και κάνεις όσο θες. Το βράδυ έχει πιο πολύ κόσμο. Έλα στις δώδεκα και θα δεις τι γίνεται. Σήμερα θα έχουμε και οριεντάλ». Τους έδωσα μερικά από τα πορτοκάλια μου και προχώρησα παρακάτω.

Συνεχίζω την Αχαρνών, τρώω ένα καλαμάκι κοτόπουλο και ένας πιτσιρικάς, μάλλον Μπαγκλαντεσιανός, με ακολουθεί με το ποδήλατο. Κρατάει μια μπίρα και λέει συνέχεια: «Γεια σου, τι κάνεις; Πώς σε λένε;». Δεν του απαντάω, χάνομαι στις σκέψεις μου. Τι είναι αυτό τελικά που μας κάνει ακατάδεκτους με τους μετανάστες; Οι φόβοι μας βασίζονται σε ρεαλιστικούς παράγοντες ή είμαστε απλά ρατσιστές; Στο στίβο της ζωής, γιατί Έλληνες και μετανάστες τρέχουμε σε διαφορετικά κουλουάρ; Ο Μπαγκλαντεσιανός με το ποδήλατο με ακολουθεί ακόμα. «Γεια σου, τι κάνεις; Πώς σε λένε;» Τον κέρασα την επόμενη μπίρα και πήγαμε μαζί μέχρι τον κοντινότερο σταθμό του μετρό.

n

n

 πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ …ΠΑΜΕ ΜΕΓΑΡΟ

 




Η ορκωμοσία χθές της νέας Κυβέρνησης στο Προεδρικό Μέγαρο ....
Αγκαλιάζονται φιλιούνται...
"..και εσύ Κική μου υπουργός;"
"...χάρηκα Μαρίκα μου και για σένα..."
"...Παναγιώτη μου Υπουργέ μου ..."
"...Γιάννη μου συνάδελφε Υπουργέ μου ..."
Το πρόβλημα στην είσοδο του Μεγάρου με τους αστυνομικούς έτοιμοι να σκίσουν τα γαλόνια τους...
Ποιόν να αφήσουν να περάσει ποιόν όχι...
"..αλτ τις ει..."
"...υπουργός παιδί μου..."
Άλλος ξεπέζευε από την μηχανή του και με το κράνος αναμάσχαλα...
"...εσύ;"
"...υφυπουργός καλέ..."
Οπότε τα πήρε ο επικεφαλής της πόρτας και την άφησε τέντα και έβαλε και το τραγούδι..."...περάστε κόσμε...."
Πάμε στο στυλιστικό...
Κάποιοι άντρες με μακριές καπαρντίνες τύπου Κλίντ Ήσγουντ που έκρυβε εκεί την καραμπίνα.
Άλλοι μέ όξω τα λαμέ πουκάμισα...
Όσο για τις γυναίκες ξεχώρισα μια που θύμιζε παπαγάλο Βραζιλίας με τα πλουμιστά φτερά....
Μέσα στο Προεδρικό ο Παπούλιας με χάπια για άμυνα του εγκεφαλικού...
"...περάστε από εδώ οι Άθεοι....από εκεί οι Θρησκευόμενοι..."
Οι τελευταίοι ήταν μια χούφτα....
Σιγά μην πήγαινε ο Αρχιεπίσκοπος να ορκίσει μια μούτζα νοματαίους... έστειλε τον πρώτο βοηθό.
Δίπλα στον Παπούλια η γραμματέας να τον καθοδηγεί γιατί το τζετ λάγκ ήταν εμφανές.
Ο άλλος γραμματέας του έλεγε κάθε τόσο...
"..κουράγιο πρόεδρε εννέα και μια έμειναν για την σύνταξη..."
Με τα πολλά τελείωσε η παράσταση και κάθε κατεργάρης στο υπουργείο του με τον Λαό να περιμένει να επανέλθουν οι συντάξεις...να επαναπροσληφθεί και να ξανακρατιέται από το Δημόσιο και άλλα ωραία.
Εν τω μεταξύ από αύριο αρχίζουν οι αφίξεις των Βαρβάρων δανειστών με ότι αυτό σημαίνει.
Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου!
πίσω στα παλιά

Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

 

Ένας από τους πιο αγαπημένους παιδικούς προορισμούς εδώ και πολλές δεκαετίες είναι το "λούνα παρκ". Δεκάδες τέτοιοι μαγικοί χώροι έχουν υπάρξει στη χώρα μας αλλά και στην Αττική τα προηγούμενα χρόνια.
Πότε όμως έκανε την εμφάνισή του το "λούνα παρκ" στην Ελλάδα? Λίγα είναι γνωστά, όμως σε δημοσίευμα της εφημερίδας "Εμπρός" στις 4 Μαΐου 1912 διαβάζουμε τα εξής:
"Οι αδελφοί Τσόχα έσχον θαυμασίαν έμπνευσιν εγκαθιστώντες εν Ελλάδι το Λούνα Παρκ, την γνωστήν σειράν διασκεδαστικών παιχνιδίων των οποίων ιδιοκτήτης εις όλον τον κόσμον είναι η ιδία Αμερικανική Εταιρία ήτις συνεβλήθη και μαζύ των. Το Λούνα Παρκ εξετρέλλανε μέχρι τούδε όλας τας πρωτευούσας με τας θαυμασίας ατραξιόν του".

Που όμως θα ήταν το Λούνα Παρκ? Στη συνέχεια του άρθρου διαβάζουμε:
"Εντός του αρξαμένου θέρους το Π. Φάληρον πρόκειται να λάβη όψιν αληθώς Ευρωπαϊκήν μεταβαλλόμενον εις κέντρον διασκεδάσεως δια της εγκαταστάσεως εις τον Ζοωλογικόν κήπον ποικίλων παιγνίων και διασκεδαστικών μηχανημάτων, τα οποία υπάρχουν εις όλας τας μεγάλας πόλεις του κόσμου και τα οποία εν Ευρώπη ατραξιόν ονομαζόμενα είναι εντελώς άγνωστα εις ημάς."
Η ιδέα για την εγκατάσταση του "λούνα παρκ" εκεί πιστώνεται στον επιχειρηματία Νικόλαο Τσόχα. Ο χώρος παραχωρήθηκε από τον Ζωολογικό κήπο που υπήρχε στο Φάληρο (τα εγκαίνια του οποίου είχαν γίνει το 1902), όπου και θα ελάμβανε το ήμισυ των συνολικών εισπράξεων.
Τελικά, μετά από αρκετές αναβολές, τα εγκαίνια του Λούνα Παρκ έγιναν τη 1η Αυγούστου 1912. Εν τω μεταξύ η περιέργεια του κόσμου είχε αυξηθεί κατακόρυφα, με αποτέλεσμα να σημειωθεί κοσμοσυρροή εκείνη τη μέρα στο Φάληρο.
Μεγάλες ατραξιόν του νεοσύστατου Λούνα Παρκ ήταν η "ρουλέτ ουμέν", δηλαδή ένας περιστρεφόμενος διάδρομος-ιπποδρόμιο που αύξανε σταδιακά τη ταχύτητα περιστροφής του, καθώς και το "παλάτι των τρελλών". Φυσικά δεν έλλειπαν παιχνίδια όπως η σκοποβολή, το σημάδι με χαλκάδες, τα περιστρφόμενα ποδήλατα, ενώ υπήρχε και εντυπωσιακό εναέριο τρενάκι του οποίου, όμως, η λειτουργία δεν είχε ξεκινήσει την ημέρα των εγκαινίων.

.Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  Luna Park Faliro 4-5-1912.jpg Εμφανίσεις:  163 Μέγεθος:  42,8 KB
[4/5/1912]

prisma. Πρώτη δημοσίευση http://bill-files.blogspot.gr/ - 25/5/2013

http://www.retromaniax.gr

πίσω στα παλιά

ΑΠΟ ΓΚΑΦΑ ΣΕ ΓΚΑΦΑ Ο ΓΑΠ !!

 

Δείτε το νέο απίστευτο περιστατικό... [video]

Δείτε το βίντεο...

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/

Ε Κ Τ Α Κ Τ Ο …Γ Ε Γ Ο Ν Ο Σ…..

Συνελήφθη η Αγγελική του Χριστόδουλου Ξηρού

Μόλις τώρα σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που μετέδωσε το MEGA  συνελήφθη η Αγγελική του Χριστόδουλου Ξηρού...
στην Επανομή Θεσσαλονίκης έξω από το ταχυδρομείο φορώντας παντόφλες
Νεότερα σε λίγο...

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/

ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ ΤΟ 1993 , ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΕΤΕ ΞΑΝΑΔΕΙ..

 

Ο Γιάννης Βαρουφάκης είναι ο νέος "Τσάρος" της Οικονομίας. Δείτε ένα σπάνιο βίντεο από το 1993, όπου...  είχε παραχωρήσει συνέντευξη στην Αυστραλία.
Τότε ο νέος υπουργός Οικονομικών ήταν 32 ετών.

 

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/

“ ΛΙΔΩΡΙΚΙ “

Ο κλαρινίστας  που  φαίνεται  πίσω  αριστερά  στη  φωτογραφία μάλλον είναι  ο  γνωστός  μας Μάγκας ..Κ.Κ.-